1043 - ราชาอีกาทอง

1043 - ราชาอีกาทอง

บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งเก้าออกมาพร้อมกัน ความแข็งแกร่งของพวกมันเพียงพอที่จะประชันกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เพื่อความรุ่งโรจน์ แสงของมันส่องสว่างไปไกลนับพันลี้

นี่เป็นฉากที่น่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง แสงที่ปะทุออกมาจากท้องฟ้าทำให้โลกทั้งใบสั่นไหวอย่างรุนแรง

“มีผู้ชนะหรือไม่?”

ที่ปลายฟ้า ผู้คนให้ความสนใจอย่างกระวนกระวาย พวกเขาพยายามจ้องมองไปที่สนามรบด้วยจิตใจที่เต้นระทึก

“ลู่หยาชนะแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาน่าทึ่งมาก มันไม่มีสิ่งใดที่ปีกสีดำของเขาจะเอาชนะไม่ได้!”

ในขณะนั้นทุกคนมองเห็นลู่หยาปรากฏตัวออกมาจากแสงที่สว่างจ้า เส้นผมสีทองของเขาโบกสะบัด นัยน์ตาทั้งสองข้างยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชา

เบื้องหลังของเขาภาพธรรมของบรรพชนทั้งเก้ายังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง พวกมันกรีดร้องเสียงดังกึกก้องทำให้สวรรค์พิภพสั่นสะเทือน

ในทางตรงกันข้ามแสงที่เคยห่อหุ้มร่างกายของเย่ฟ่านหายไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ในบริเวณนั้นมีเพียงความว่างเปล่าและไม่มีใครรู้ว่าเย่ฟ่านอยู่ที่ไหน

“แพ้แล้ว ชายหนุ่มแซ่เย่พ่ายแพ้แล้ว แพ้ในเงื้อมมือของลู่หยา”

การต่อสู้ครั้งนี้ดูเหมือนจะจบลงแล้ว บางคนเริ่มโห่ร้อง บางคนแอบถอนหายใจ ท้องฟ้าที่สว่างไสวเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนนับหมื่น

“อั่ก”

ทันใดนั้นลู่หยาก็ถอยหลังไปก้าวใหญ่ อ้าปากและกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ภาพธรรมของบรรพชนอีกาทองที่อยู่เบื้องหลังของเขาสลายไปในความว่างเปล่าโดยไม่อ่านคงรูปไว้ได้

“ตูม”

จากนั้น ลู่หยาก็ตกลงมาจากท้องฟ้า หน้าอกของเขาแหลกละเอียดเห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง

“เกิดอะไรขึ้น” ผู้คนต่างอุทานและงงงวย

ลู่หยาที่ทรงพลังร่างกายสั่นสะท้าน กระดูกทั่วร่างของเขาถูกหมดขยี้จนแหลกละเอียด

“ลู่หยาแพ้ เขาแพ้จริงๆ!”

ในขณะนี้ ทุกคนมองเห็นเย่ฟ่านปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย เขาไม่เพียงยังอยู่ในจุดสูงสุดของความแข็งแกร่งเท่านั้น สภาพของเขาตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรด้วย

บรรพชนอีกาทองทั้งเก้าพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์!

ลู่หยาได้รับบาดเจ็บสาหัส เส้นผมยุ่งเหยิง เขาพยายามเผาผลาญอวัยวะภายในเพื่อเปลี่ยนมาเป็นพลังในการรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองอย่างเร่งรีบ

“พ่ายแพ้ เผ่าอีกาทองพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แล้ว”

“ลู่หยาถือเป็นอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของโลก แต่สุดท้ายเขายังไม่อ่านเปรียบเทียบกับชายหนุ่มแซ่เย่คนนี้ได้”

เย่ฟ่านก้าวลงมาจากท้องฟ้าด้วยสีหน้าเย็นชา เป้าหมายของเขาแน่นอนว่าคือการทำลายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในศีรษะของลู่หยา!

“ร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ในบรรดาคนที่ข้ารู้จักดูเหมือนจะมีเพียงหยินเทียนเต๋อเท่านั้นที่สามารถปราบปรามเจ้าได้ …” ลู่หยาหัวเราะอย่างสิ้นหวัง

ในขณะนี้หน้าผากของเขาแยกออกจากกันก่อนที่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์รูปอีกาทองจะปรากฏออกมา

ดวงตาของเย่ฟ่านเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาไม่ได้พุ่งไปข้างหน้าเพื่อทำลายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้น แต่กลับเรียกเตาหลอมเซียนให้ปรากฏขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง

“เต๋าของข้าแตกสลายไปแล้ว และไม่มีความหวังที่จะพิสูจน์เต๋าอีกต่อไป แต่ข้ายังมีวิธีที่จะฆ่าเจ้าอยู่!” ลู่หยาดูเหมือนจะบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์แล้ว

ร่างอีกาทองทั้งเก้าของเขาเป็นรากฐานแห่งการรู้แจ้ง และเมื่อมันถูกเย่ฟ่านทำลายไปมันก็เหมือนการทำลายอนาคตของเขาไปด้วย

เมื่ออนาคตสิ้นสุดลงแน่นอนว่าคนคนหนึ่งจะคุ้มคลั่งมากเพียงใดย่อมเป็นที่จินตนาการได้

“หนทางของข้าถูกทำลายไปแล้ว ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปที่น้ำพุเหลือง พี่น้องของข้ารอเจ้าอยู่ที่นั่นแล้ว!”

ลู่หยาส่งเสียงกรีดร้อง วิญญาณศักดิ์สิทธิ์อีกาทองของเขาขยายใหญ่ขึ้นคล้ายกับกำลังจะระเบิดร่างของตัวเอง

“ลำพังแค่เจ้าหรือ?”

เย่ฟ่านเย้ยหยันอย่างเย็นชา เขามีเตาหลอมเซียนอยู่ในมือ ต่อให้ศัตรูแข็งแกร่งมากกว่านี้มันก็ไม่สามารถทำให้เขาเกิดความหวาดหวั่นได้

ภายใต้สถานการณ์ปกติ ทั้งสองอาจต่อสู้กันเป็นพันๆ รอบ แต่เมื่อเขาตัดศีรษะเก้าบรรพชนอีกาทองออกไปแล้ว สติของลู่หยาจึงถูกทำลายลงทันที

“ยาทมิฬกระตุ้นพลังสิบเท่า!”

ลู่หยาคำรามเสียงดังจากนั้นก็กลืนเม็ดยาขนาดผลลำไยเข้าไปทันที

กรี๊ดดดด!

เสียงกรีดร้องของอีกาทองดังก้องสวรรค์พิภพ คลื่นที่น่าสะพรึงกลัวกวาดออกไปรอบทิศทางและทำให้สีหน้าของเย่ฟ่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เมื่อเอี๋ยนอี้ซีได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวและตะโกนด้วยความกลัวว่า

“ถอยไปเร็ว เขาจะเผาทุกอย่างในรัศมีหมื่นลี้!”

“เจ้าบ้านี่ดูเหมือนจะวิปริตมากกว่าข้าอีก!” แม้แต่สีหน้าของหลี่เทียนก็ยังเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ในขณะนี้ผู้ชมมากมายนับไม่ถ้วนต่างหนีตายออกจากบริเวณสนามรบด้วยความหวาดหวั่น พวกเขารู้ดีว่ายาที่ลู่หยากินเข้าไปคืออะไร

มันเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่จะกระตุ้นพลังชีวิตที่เหลือทั้งหมดในร่างกายและนำมาเปลี่ยนเป็นพลังทำลายล้างในครั้งเดียว

อย่างไรก็ตามหลังจากใช้ยาชนิดนี้แล้ววิญญาณศักดิ์สิทธิ์จะแห้งเหี่ยวและดับสูญไปในวันนั้น

“อา…”

ลู่หยากรีดร้องเสียงดัง ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ปะทุออกมา ร่างกายที่เคยแตกหักของเขาเริ่มฟื้นฟูกลับคืนมาอีกครั้ง จากนั้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อีกาทองของเขาก็มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายมันก็แทรกกลับเข้าไปในหน้าผากของเขา

“ยังรออะไรอยู่ รีบหนีเดี๋ยวนี้!” เอี๋ยนอี้ซีและหลี่เทียนตะโกน

เย่ฟ่านก้าวถอยหลังเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ควบคุมเตาหลอมเซียนให้บินไปข้างหน้าเพื่อปิดกั้นเปลวเพลิงที่ปะทุออกมาจากร่างของลู่หยา

อย่างไรก็ตามที่ท่าของเขาเห็นได้ชัดเจนว่าไม่คิดจะหลบหนีออกจากที่นี่อย่างแน่นอน

“บูม”

ทันใดนั้นแสงสีทองที่กวาดไปทั่วท้องฟ้าซึ่งปะทุออกมาจากร่างของลู่หยาก็สูญสลายไปในความว่างเปล่าราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

“หกน้อย เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก”

“ท่านพ่อ!”

ในระยะไกล ทุกคนต่างหวาดผวา ราชาแห่งเผ่าพันธุ์อีกาทองที่มีความยาวมากกว่าหมื่นวาปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้า เปลวเพลิงอันร้อนแรงปกคลุมอยู่ทั่วทั้งท้องฟ้าและเปลี่ยนให้สนามรบเปล่งประกายด้วยแสงสีทองอย่างไม่สิ้นสุด

นี่คืออีกาทองที่มีอายุมากกว่าสี่พันปี ในโลกนี้มีผู้คนไม่น้อยที่สงสัยว่าเขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะไปแล้ว

ตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นในโลก ราชาอีกาทองผู้นี้ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังแต่อย่างใด เขาเพียงบ่มเพาะอย่างเงียบๆ โดยไม่สนใจเรื่องของโลกภายนอก

แต่เมื่อสิ่งมีชีวิตรุ่นเดียวกันตกตายไปจนหมดสิ้นแต่เขากลับยังมีชีวิตอยู่ เมื่อถึงตอนนั้นผู้คนจึงเริ่มตระหนักว่าชายชราผู้นี้ทรงพลังมากแค่ไหน

“ราชาอีกาทองอยู่อย่างสันโดษมาตลอดไม่ใช่หรือ ว่ากันว่าเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเขาคือการเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะ ตอนนี้เขาออกมาข้างนอกแล้วหรือว่าเขาจะประสบความสำเร็จแล้วจริงๆ!” นี่คือคำถามในใจของทุกคนน

“ท่านพ่อ ท่าน…” ลู่หยารู้สึกประหลาดใจและงงงวยเช่นกัน

“หกน้อย เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน หากเต๋าของเจ้าถูกทำลายเจ้าก็แค่เลือกเต๋าใหม่เท่านั้น มีความจำเป็นอะไรต้องทำลายชีวิตของตัวเอง!” อีกาทองที่แก่ชรากล่าวอย่างเย็นชา

“ข้าทำให้ท่านพ่อผิดหวัง ในชาติหน้าหวังว่าข้าจะมีโอกาสเกิดมาเป็นลูกของท่านพ่ออีก” ลู่หยาดูเหมือนจะยังไม่ล้มเลิกความคิดฆ่าตัวตาย

“หากเจ้าอยากฆ่าตัวตายจริงๆ เจ้าก็ไม่คู่ควรเป็นบุตรชายของข้าอีกแล้ว!” อีกาเฒ่ากล่าวอย่างเย็นชา

“แต่ข้ากลืนยาศักดิ์สิทธิ์ลงไปแล้ว ต่อให้คิดเสียใจก็ทำไม่ได้”

ในขณะนี้เส้นเลือดของลู่หยาปูดโปนออกมาภายนอก เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาพร้อมที่จะระเบิดตลอดเวลา

“ข้าได้ทำลายคุณสมบัติของยาไปกว่าหกในสิบส่วนแล้ว คุณสมบัติของยาที่เหลือเพียงสี่ส่วนไม่สามารถทำลายร่างกายของเจ้าได้ ระบายพวกมันออกด้วยการต่อสู้ ยื้อเวลาไว้จนกว่าร่างกายที่แท้จริงของข้าจะมาถึง”

สิ้นเสียงร่างของราชาอีกาทองก็ค่อยๆกลืนหายไปในอากาศ

………..