บทที่ 180 - เศษเสี้ยววิญญาณลึกลับไล่ล่า มหาทินกรสาดแสง

บทที่ 180 - เศษเสี้ยววิญญาณลึกลับไล่ล่า มหาทินกรสาดแสง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หลังจากที่เซียวเสวียนและสือเฉียนเฟิงสังหารจระเข้วารีลี้ลับเสร็จสิ้น พวกเขาก็เดินทางลัดเลาะเข้าไปในสวนสมุนไพรวิญญาณต่อไป

ตลอดเส้นทางพวกเขาสังหารสัตว์วิญญาณระดับสองไปหลายตัวและเก็บเกี่ยวสมุนไพรวิญญาณระดับสองมาได้หลายต้น ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของสมุนไพรวิญญาณระดับสามเลยแม้แต่เงา

ทว่าในตอนนั้นเอง ร่างอันคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นในสายตาของคนทั้งสอง

"สหายเซียว สหายสือ ช่วยข้าด้วย!"

น้ำเสียงของตู๋เป้ยสั่นคลอนราวกับจะร้องไห้ ในเวลาเดียวกันนั้นก็มีเสียงแหวกอากาศดังกึกก้องมาจากทางด้านหลัง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

เซียวเสวียนหันไปมองตามเสียง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดาบยาวที่สาดประกายแสงเย็นเยียบก็พุ่งทะลวงหัวไหล่ขวาของตู๋เป้ยจนเลือดสาดกระเซ็น

"อ๊าก..." เสียงร้องโหยหวนของตู๋เป้ยดังกึกก้องไปทั่วทั้งผืนป่า

"แย่แล้ว เศษเสี้ยววิญญาณลึกลับตามมาทันแล้ว!"

เซียวเสวียนใจหล่นวูบ

ในเวลานี้ตู๋เฟยกำทวนอสรพิษแปดจั้งที่อาบชโลมไปด้วยเลือดเอาไว้แน่น รอบกายของเขาถูกห้อมล้อมไปด้วยกลุ่มหมอกสีดำทะมึน กลิ่นอายพลังฝึกตนพุ่งทะยานขึ้นไปจนถึงระดับสร้างรากฐานช่วงกลางขั้นสูงสุด อีกทั้งยังคงค่อยๆ ไต่ระดับเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"สหายเซียว สหายสือ น้องรองของข้าถูกเศษเสี้ยววิญญาณลึกลับสังหารไปแล้ว รีบช่วยข้าที"

ตู๋เป้ยเดินโซเซพุ่งตัวเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองคน เลือดที่ไหลทะลักออกมาจากรอยแผลที่แขนขาดกลับแฝงไปด้วยสีดำอันน่าสะพรึงกลัว

เซียวเสวียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาอันว่างเปล่าของตู๋เฟย อีกฝ่ายแสยะยิ้มอำมหิตที่มุมปาก

พูดตามตรง เซียวเสวียนไม่อยากจะปะทะกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเยี่ยงนี้เลย แต่ทว่าในเวลานี้เขายังไม่ได้เพลิงวิญญาณมาครอบครอง หากต้องถอยทัพกลับไปตอนนี้เซียวเสวียนก็รู้สึกไม่ยินยอม

"สหายเซียว นี่มัน..." สือเฉียนเฟิงกำขวานโค้งเอาไว้แน่น เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

เซียวเสวียนแค่นยิ้มขื่นขม มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้อันตรายมากแค่ไหน

ทั่วทั้งซากโบราณสถานเหลือเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น หากไม่ยอมเสี่ยงชีวิตสู้ตายสู้รอด เมื่อเศษเสี้ยววิญญาณลึกลับเข้าควบคุมร่างกายของตู๋เฟยได้อย่างสมบูรณ์ สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ก็มีเพียงความตายสถานเดียว

"ฆ่ามันซะ!" เซียวเสวียนแผดเสียงตวาดลั่น บรรทัดเสวียนหยวนพุ่งทะลวงอากาศออกไปเป็นด่านแรก

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ห่วงวิญญาณปฐพีที่เหน็บอยู่ตรงเอวก็สาดแสงสีเหลืองนวล โล่ดินอันหนาเตอะก่อตัวขึ้นมาปกป้องร่างของเขาในชั่วพริบตา

"ก็แค่วิชาปาหี่ของพวกลิ่วล้อ!"

ตู๋เฟยแค่นเสียงหัวเราะแหบพร่า ทวนอสรพิษแปดจั้งกวาดฟันออกไป เงาทวนสีทองพาดผ่านอากาศเข้าปะทะกับบรรทัดเสวียนหยวนจนเกิดเสียงดังเคร้งคร้างอื้ออึง

"เคร้ง!"

แขนของเซียวเสวียนชาหนึบไปหมด สองมือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนอง ร่างของตู๋เฟยก็พุ่งทะยานรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาดราวกับภูตผีมาโผล่ที่ด้านหลังของเซียวเสวียนพร้อมกับซัดฝ่ามือออกไปอย่างแรง

ปัง!

เซียวเสวียนสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกมหาศาล ร่างกายพุ่งถลาไปด้านหน้าอย่างไม่อาจควบคุมได้พร้อมกับกระอักเลือดคำโตออกมา

เขาหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าตู๋เฟยในตอนนี้จะร้ายกาจถึงเพียงนี้ รับมือยากยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียรสายมารที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้เสียอีก

ในตอนนั้นเอง ตู๋เป้ยก็เรียกกระบี่สองรูปลักษณ์หยินหยางออกมา ตัวกระบี่แผ่กลิ่นอายสีขาวและดำหลอมรวมเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นเงาภาพไท่เก๊กคุ้มครองอยู่รอบกาย

มือซ้ายของเขาร่ายมุทรา โล่เพลิงเร้นลับปรากฏขึ้นมาลอยอยู่ตรงหน้าอก พร้อมกันนั้นก็ใช้วิชาเวทธาตุทอง คมมีดเกิงจินสยบมาร ปลดปล่อยคมมีดแสงสีทองห้าสายฟาดฟันออกไปเป็นรูปพัด

ตู๋เฟยแค่นเสียงเย็นชา จากนั้นก็ยกแขนขึ้นมาใช้นิ้วชี้จิ้มฝ่าอากาศ คมมีดแสงสีทองที่ตู๋เป้ยซัดมาก็แหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองจางหายไปในทันที

เมื่อตู๋เป้ยเห็นว่าตู๋เฟยสามารถต้านรับท่าสังหารของตนได้อย่างง่ายดาย ความสิ้นหวังก็วาบผ่านเข้ามาในจิตใจ

ตู๋เฟยฉวยโอกาสอันหาได้ยากนี้พุ่งตัวเข้ามาโผล่ตรงหน้าของตู๋เป้ยในชั่วพริบตาพร้อมกับเผยรอยยิ้มอำมหิตอันบิดเบี้ยว

"ระวัง!" เซียวเสวียนร้องเตือน

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

ตู๋เป้ยที่เพิ่งจะดึงสติกลับมาได้เบิกตากว้าง เขาคิดจะรีดเค้นพลังวิญญาณเพื่อกางม่านพลังป้องกัน ทว่ากลับพบว่าพลังวิญญาณในร่างคล้ายกับถูกสะกดเอาไว้

ทวนอสรพิษแปดจั้งพุ่งทะลวงฝ่าความว่างเปล่าออกมา

ฉึก!

ในวินาทีนี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้

"ม่าย!"

เขาหลบไม่ทันเสียแล้ว เสียงร้องโหยหวนด้วยความไม่ยินยอมดังลั่น ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกทวนอสรพิษแปดจั้งแทงทะลุกลางอก

ตู๋เป้ยเบิกตากว้างกุมบาดแผลเอาไว้ ในท้ายที่สุดเขาก็สิ้นใจตายไปอย่างไม่ยินยอม

สือเฉียนเฟิงตกใจกลัวจนสติหลุดลอย แววตาของเขาสาดประกายความเด็ดเดี่ยว ล้วงเอายันต์อสนีบาตม่วงออกมาสองแผ่น

"ไปตายซะ!"

สือเฉียนเฟิงแผดเสียงตวาดลั่นพร้อมกับกระตุ้นการทำงานของยันต์อสนีบาตม่วง

ชั่วพริบตานั้นเมฆดำทะมึนก็ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า อสนีบาตสีม่วงสองสายผ่าฟาดลงมาใส่ร่างของตู๋เฟยอย่างจัง

เศษเสี้ยววิญญาณลึกลับสัมผัสได้ถึงพลังแห่งสายฟ้า นัยน์ตาของมันสาดประกายโทสะ มันถึงกับเลือกที่จะใช้ร่างกายต้านรับการโจมตีนี้เอาไว้ตรงๆ ร่างของมันพุ่งทะยานราวกับภูตผีเข้าหาสือเฉียนเฟิงพร้อมกับซัดกำปั้นออกไปอย่างรุนแรง

สือเฉียนเฟิงไม่มีทางหลบพ้น พละกำลังอันมหาศาลกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง

เขากระอักเลือดคำโตออกมา ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นถอยหลังไปราวกับว่าวที่สายป่านขาด ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนไม่รู้เป็นตายร้ายดี

"สหายสือ!" เซียวเสวียนตาเบิกกว้างจนแทบจะฉีกขาด ภายในใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุม

ในเวลานี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาลังเลอีกต่อไปแล้ว เขาตัดสินใจใช้วิชาลับเผาผลาญโลหิตออกมาโดยไม่ลังเล พลังวิญญาณที่เหือดแห้งไปกลับมาเต็มเปี่ยมในชั่วพริบตา

"วิชาลับสายมารงั้นรึ"

แววตาของตู๋เฟยสาดประกายความประหลาดใจ

พลังวิญญาณรอบกายของเซียวเสวียนเดือดพล่าน เขากวัดแกว่งบรรทัดเสวียนหยวน ชั่วพริบตานั้นเงาภาพดอกบัวสีเขียวเก้าดอกก็เบ่งบานขึ้นมารอบกาย ทุกที่ที่มันพาดผ่านทำเอามิติสั่นกระเพื่อม

เงากระบี่นับหมื่นพุ่งทะลวงอากาศ เสียงหวีดหวิวแสบแก้วหูดังก้อง พื้นดินถูกกรีดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ลากยาวออกไป

สีหน้าของตู๋เฟยแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารีบยกทวนอสรพิษแปดจั้งขึ้นมาต้านรับ ไอหมอกสีดำทะมึนรอบตัวทวนเดือดพล่าน ก่อตัวเป็นม่านพลังสีดำสนิท

ปราณกระบี่ปทุมมาปะทะเข้ากับม่านพลังสีดำสนิท บังเกิดเสียงระเบิดกึกก้องสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจม่านพลังสีดำก็ถูกฉีกขาด ปราณกระบี่ปทุมมายังคงพุ่งทะยานต่อไปอย่างไม่ลดละ ฟาดฟันเข้าที่หัวไหล่ของตู๋เฟยอย่างจัง

ได้ยินเพียงเสียงฉึกดังขึ้น หัวไหล่ซ้ายของตู๋เฟยถูกปราณกระบี่ทะลวงจนเป็นรูโหว่ เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาดั่งน้ำพุ

เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างถูกแรงกระแทกมหาศาลซัดจนปลิวละลิ่ว ร่างกระแทกเข้ากับหน้าผาหินสูงหลายสิบจั้งอย่างแรง

"ไอ้เด็กรุ่นหลังบัดซบ เจ้าทำให้ข้าโกรธจนถึงขีดสุดแล้วจริงๆ!"

ตู๋เฟยเก็บทวนอสรพิษแปดจั้ง สองมือร่ายมุทรา ริมฝีปากพึมพำท่องพยางค์ลึกลับ

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของตู๋เฟย ร่างกายของเขาสาดประกายแสงสีทองบาดตา ก่อตัวเป็นเงาภาพดวงอาทิตย์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสิบจั้ง ไอร้อนระอุแผดเผาพื้นดินจนแตกระแหง มวลอากาศในรัศมีสิบลี้เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป

"มหา ทินกร สาด แสง!"

เซียวเสวียนม่านตาหดเกร็ง เอ่ยด้วยความตกตะลึงว่า "นี่หรือว่าจะเป็นวิชาศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน"

วิชาศักดิ์สิทธิ์ เป็นสิ่งที่อยู่เหนือกว่าวิชาเวท มันคือไพ่ตายในการต่อสู้ของเจินเหรินระดับจินตัน เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับจินตันแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรจะไม่ฝึกฝนวิชาเวทอีกต่อไป แต่จะหันไปบ่มเพาะวิชาศักดิ์สิทธิ์แทน วิชาศักดิ์สิทธิ์ที่มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงบางวิชาสามารถผ่าภูเขาทลายหิน ควบคุมสายน้ำได้ไกลถึงสามพันลี้

เซียวเสวียนรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ผิวหนังในทันที โลกทั้งใบถูกกลืนกินด้วยแสงสีทอง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวบีบคั้นจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก ผืนดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มยุบตัวลง

ตูม ตูม ตูม!

เซียวเสวียนเรียกห่วงวิญญาณปฐพีออกมาหมายจะต้านรับการโจมตีในครั้งนี้ ทว่าแสงสีทองอันน่าสะพรึงกลัวกลับหลอมละลายห่วงวิญญาณปฐพีไปอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเซียวเสวียนฉายแววหวาดหวั่น เขาไม่มีเวลาให้คิดทบทวนอีกต่อไป ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ เขาตัดสินใจหลบหนีเข้าไปในกระจกหมื่นสมบัติโดยไม่ลังเล

อั่ก!

แม้ว่าเซียวเสวียนจะหลบหนีเข้าไปในกระจกหมื่นสมบัติได้อย่างราบรื่น แต่เขาก็ยังคงถูกอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของวิชาศักดิ์สิทธิ์ซัดกระแทกจนอวัยวะภายในแทบจะแหลกเหลว

แค่ก แค่ก แค่ก!

"เจินเหรินระดับจินตันก็คือเจินเหรินระดับจินตันจริงๆ ต่อให้จะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยววิญญาณที่เข้ายึดร่างผู้อื่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานอย่างพวกเราจะต่อกรด้วยได้เลย"

เซียวเสวียนรีบหยิบโอสถฟื้นฟูหยกหิมะออกมากลืนลงคอหนึ่งเม็ด ใบหน้าที่ซีดเผือดจึงค่อยๆ กลับมามีสีเลือดฝาดอีกครั้ง

[จบแล้ว]