บทที่ 15 งานเลี้ยงต้อนรับ?

แม้เธอจะมาอยู่ที่บ้านตระกูลกู้ได้สองวันแล้ว แต่ก็รู้ว่าคนในบ้านนี้ยุ่งกันมากจริงๆ ปกติมักจะออกไปทำงานกันตั้งแต่ไก่โห่ แม้แต่ชิวเสวี่ยถิงเองก็มีบริษัทต้องดูแล สองวันมานี้ที่เธอให้เลขาฯ หอบแฟ้มเอกสารมาให้เซ็นที่บ้านก็เป็นเพราะการกลับมาของเธอนั่นแหละ

กู้หนิงซีเดินลงมา มองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยถามกู้หงอี้:

"คุณลุงสุดหล่อ วันนี้ไม่ไปบริษัทเหรอคะ?"

"คุณลุงอะไรกัน? ลูกต้องเรียกพ่อสิ!"

สีหน้าของกู้หงอี้อ่อนโยนลงทันทีที่เห็นกู้หนิงซีเดินลงมา แต่พอได้ยินว่าเธอยังไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อ เขาก็ทำหน้าตึงและรีบแก้คำเรียกให้

【ฉันไม่เรียกหรอกน่า คุณรักลูกสาวสุดที่รักอย่างรั่วหลานของพวกคุณไม่ใช่หรือไง? คุณไม่ได้เสียใจที่พาฉันกลับมาเหรอ? ให้เธอเรียกคุณว่าพ่อก็ดีพอแล้วนี่ ขืนฉันเรียกคุณบ่อยๆ ฉันก็ยิ่งปฏิเสธคุณยากขึ้นน่ะสิ】

กู้หงอี้รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาถูจมูกตัวเองอย่างเก้อเขิน

เจ้าเด็กคนนี้ฉลาดเป็นกรดเลยแฮะ ความคิดนั้นมันแค่แวบเข้ามาในหัวเขา ไม่ได้หลุดปากพูดออกไปสักคำ แต่เธอกลับรู้ซะงั้น!

ทำยังไงถึงจะให้เธอยอมเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาได้ล่ะเนี่ย?

กู้หงอี้กลุ้มใจหนักมาก!

กู้หนิงซีไม่ได้สนใจเขา เธอหันไปมองชิวเสวี่ยถิงที่กำลังยิ้มละมุนอยู่ใกล้ๆ แล้ววิ่งไปทิ้งตัวลงนั่งเบียดกู้รั่วหลานกระเด็นออกไป ก่อนจะเข้าไปควงแขนชิวเสวี่ยถิงอย่างออดอ้อนแล้วถามว่า:

"คุณแม่คนสวย วันนี้มีงานรวมญาติอะไรเหรอคะ? ทำไมทุกคนถึงอยู่บ้านกันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย?"

"ฮิฮิ พวกเรากำลังคุยเรื่องจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ลูกอยู่น่ะจ้ะ ลูกคือลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลกู้ ทุกคนก็ควรจะได้รับรู้เรื่องนี้สิ"

ชิวเสวี่ยถิงตอบคำถามของลูกสาวพร้อมรอยยิ้ม

"งานเลี้ยงต้อนรับเหรอคะ?"

กู้หนิงซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกโพลงเป็นประกาย

【งานเลี้ยงต้อนรับ? นั่นมันฉากเด็ดเลยไม่ใช่หรือไง? จำได้ว่ากู้รั่วหลานจะก่อเรื่องวุ่นวายในงานนี้ด้วยใช่ไหม? ตื่นเต้นจังเลย ทำยังไงดีเนี่ย?】

กู้หงอี้และชิวเสวี่ยถิงสบตากันอย่างรู้กัน กู้อู่หงที่เงียบมาตลอดก็มีสีหน้าแปลกๆ ไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ตั้งท่าจะหาเรื่องอีกแล้ว กลับมองกู้หนิงซีด้วยแววตาลังเลใจ

ทางด้านกู้รั่วหลานที่ถูกเบียดกระเด็นออกไปก็มีสีหน้าไม่พอใจ เธอกัดฟันกรอด ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าน่าสงสารและพูดขึ้นมาว่า:

"น้องสาว ฉันรู้ว่าฉันแย่งที่ของเธอมา และฉันก็ติดค้างคำขอโทษเธอ แต่ฉัน... ฉันทำใจทิ้งคุณพ่อกับคุณแม่ไปไม่ได้ ฉัน... ฉันขอร้องล่ะ ขอฉันอยู่ที่นี่ต่อได้ไหม?"

เมื่อคืนเธอคิดทบทวนดูทั้งคืน สงสัยว่าตัวเองอาจจะพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า พ่อกับแม่ถึงได้ดูเย็นชากับเธอไปบ้าง

ดังนั้น เมื่อเช้านี้ตอนที่เห็นพ่อ แม่ และพี่ห้า เธอจึงพยายามทำตัวน่ารักเชื่อฟัง พวกเขาก็ตอบรับเธอเป็นอย่างดีนะ แต่เธอกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

จนกระทั่งกู้หนิงซีปรากฏตัว เธอก็ถึงบางอ้อ นั่นคือรอยยิ้มยังไงล่ะ เมื่อเช้านี้พ่อแทบจะไม่ยิ้มให้เธอเลย มีแต่รอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหมือนจะฝืนยิ้ม แต่ตอนนี้เขากลับยิ้มให้กู้หนิงซีจากใจจริง

แม้แต่กู้อู่หงที่ดูเหม่อลอยก่อนหน้าที่กู้หนิงซีจะมา แต่พอกู้หนิงซีมาถึง สายตาของเขาก็แทบจะติดหนึบอยู่บนใบหน้าของเธอ

ดังนั้น เธอจะยอมแพ้ไม่ได้ เธอจะยอมแพ้เด็ดขาดไม่ได้

ทว่า หลังจากที่เธอพูดจบ ทุกคนกลับมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และไม่มีใครพูดปลอบใจเธอเลยแม้แต่คนเดียว

กู้รั่วหลานชะงัก มองกู้หงอี้และคนอื่นๆ อย่างกระวนกระวายใจ และเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง:

"คุณพ่อ คุณแม่ มี... มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

กู้หงอี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองกู้รั่วหลานและพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน "กู้รั่วหลาน พ่อจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ไม่มีใครในบ้านนี้พยายามจะไล่ลูกออกไป ลูกยังคงเป็นลูกของตระกูลกู้ แต่มีข้อแม้ว่าลูกต้องไม่ทำเรื่องเสื่อมเสียหรือทรยศต่อตระกูลกู้ ถ้าพ่อจับได้ล่ะก็ ลูกต้องออกไปจากตระกูลกู้ทันที!"

คำพูดของเขาเป็นทั้งเครื่องเตือนสติและคำเตือน ตระกูลกู้ได้ให้โอกาสเธอแล้ว

หัวใจของกู้รั่วหลานหล่นวูบ หรือว่าพวกเขาจะรู้เรื่องอะไรเข้าแล้ว? ไม่สิ เธอปิดบังมิดชิดขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้หรอก เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

กู้รั่วหลานรวบรวมสติและฝืนยิ้มที่แข็งทื่อสุดๆ ออกมา พร้อมกับพูดว่า:

"คุณพ่อ ไม่... หนูไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ หนูจะไปทำร้ายตระกูลกู้ได้ยังไง?"

กู้หงอี้ตอบว่า "ไม่ทำก็ดีแล้ว เอาล่ะ งานเลี้ยงต้อนรับของซีซีกำหนดจัดขึ้นในวันที่สิบแปดเดือนหน้า โทรตามเจ้าพวกเด็กแสบนั่นกลับมาด้วย แล้วก็ส่งข่าวไปบอกทางตระกูลชิวด้วยล่ะ พ่อตาแม่ยายจะได้รู้ว่าหลานสาวแท้ๆ ของตระกูลกู้กลับมาแล้ว"

กู้หงอี้ตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง

คนที่อยู่ตรงนั้นไม่มีใครคัดค้าน เว้นแต่กู้รั่วหลานที่จิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเจ็บแปลบไปหมด แต่เธอรู้สึกชาหนึบไปทั้งตัว

จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย? พองานเลี้ยงต้อนรับจบลง ทุกคนก็จะต้องรู้ว่ายัยบ้านนอกกู้หนิงซีคือคุณหนูตระกูลกู้ตัวจริง ส่วนเธอเป็นแค่ตัวปลอม

กู้รั่วหลานลุกลี้ลุกลน จากนั้นก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้ ดูเหมือนเธอจะต้องไปขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนนั้นแล้วล่ะ... หลังจากกู้หงอี้สั่งการเรื่องสำคัญเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นแล้วออกไปที่บริษัท ชิวเสวี่ยถิงเองก็เข้าห้องทำงานไปจัดการธุระเช่นกัน ในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงกู้หนิงซีและอีกสองคน บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก

กู้หนิงซีนั่งกินขนมบนโต๊ะหน้าโซฟาอย่างเบื่อหน่าย เธอยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ!

เธอกินเรียบวุธภายในไม่กี่คำแต่ก็ยังไม่อิ่ม จึงได้แต่เปล่งเสียงตะโกนเรียก:

"ป้าหวังคะ! มีอะไรให้กินไหมคะ? หนูหิวแล้ว!"

ป้าหวังชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวแล้วถามด้วยความเคารพ "มีค่ะๆ! คุณหนูซีซีหิวเหรอคะ? ยังมีอาหารเช้าของเมื่อเช้าเก็บไว้ให้คุณหนูอยู่เลย ให้ป้าไปอุ่นมาให้ไหมคะ?"

"เอาค่ะ! หนูไม่เรื่องมากหรอก ขอบคุณป้าหวังนะคะ!"

กู้หนิงซีโบกมือปฏิเสธและเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม

ป้าหวังหัวเราะร่วน "คุณหนูซีซีเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าหวังฉีกกว้างอย่างเห็นได้ชัด พูดจบก็กลับเข้าครัวไป

กู้อู่หงนั่งอยู่บนโซฟา มองกู้หนิงซีอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถาม:

"เธอเล่นอีสปอร์ตเป็นไหม?"

"หา? อะไรนะ? อีสปอร์ตคืออะไรเหรอ?"

กู้หนิงซีงับเค้กชิ้นเล็กเข้าปาก กะพริบตาปริบๆ และเอ่ยถามด้วยสีหน้าใสซื่อ

กู้รั่วหลานคิดว่ากู้อู่หงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ไปถามกู้หนิงซีแบบนั้น! "พี่ห้า ล้อเล่นหรือเปล่าคะ? น้องสาวอยู่บ้านนอกมาตลอด จะไปเล่นอีสปอร์ตเป็นได้ยังไง?"

กู้อู่หง: ...ช่างเถอะ ถือซะว่าเขาไม่ได้ถามก็แล้วกัน!

กู้อู่หงลุกขึ้นแล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะกลับลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

กู้อู่หงเพิ่งกลับมาเมื่อเช้านี้เพื่อมาจัดกระเป๋า การฝึกซ้อมเมื่อวานจบลงแล้ว และเดือนหน้าก็จะต้องเข้าค่ายเก็บตัวฝึกซ้อมอย่างเข้มงวด

อีกอย่าง เมื่อเช้านี้เขาได้รับโทรศัพท์จากฉีเวย ฉีเวยบอกเขาว่าบัญชีของเฮ่อชูมีเงินโอนเข้ามาหนึ่งล้านเมื่อครึ่งเดือนก่อน แล้วก็ถูกโอนออกไปในอีกสองวันถัดมา โดยบัญชีปลายทางเป็นของผู้หญิงที่ชื่อว่าจูลี่ลี่

ถึงแม้ว่าบัญชีนั้นจะไม่ใช่ชื่อของกู้รั่วหลาน แต่ไม่รู้ทำไม คำพูดของกู้หนิงซีกลับดังก้องอยู่ในหัวเขา ทำให้เขาสงสัยว่าผู้หญิงที่ชื่อจูลี่ลี่คนนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับกู้รั่วหลาน

เขาจึงให้ฉีเวยสืบเรื่องนี้ต่อไปอย่างลับๆ

"พี่ห้า จะไปแล้วเหรอคะ?"

กู้รั่วหลานขมวดคิ้วมองกู้หนิงซียัดข้าวเช้าเข้าปากด้วยความรังเกียจ ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากด่า ก็เห็นกู้อู่หงเดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง เธอจึงรีบเข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

กู้อู่หงหยุดเดิน ไม่ได้หันกลับไปมอง และเพียงแค่ส่งเสียงตอบรับเบาๆ "อืม"

"แล้วพี่ห้าจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะคะ? หนูคงคิดถึงพี่แย่เลย"

เมื่อเห็นว่ากู้อู่หงไม่ได้ทำตัวอ่อนโยนกับเธอเหมือนแต่ก่อน กู้รั่วหลานก็รีบคว้าข้อมือกู้อู่หงไว้ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนตัดพ้อ

กู้อู่หงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมบอกความจริงกับเธอ "พี่... พี่จะกลับมาอีกทีเดือนหน้า"

เมื่อมองใบหน้าจิ้มลิ้มว่านอนสอนง่ายของเธอ เขาก็เผลอคิดไปชั่วขณะว่าสิ่งที่กู้หนิงซีพูดมันเป็นเรื่องไร้สาระ และเธอก็ยังคงเป็นน้องสาวที่น่ารักของเขาเหมือนเดิม

ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับได้ยินเสียงของกู้หนิงซีดังขึ้นมาอีกครั้ง:

【ถามซอกแซกขนาดนี้ กะจะหาจังหวะลงมือล่ะสิ? เดือนนี้คือช่วงอันตรายของกู้อู่หงเลยนะ หมอนี่จะรอดพ้นวิกฤตนี้ไปได้ไหม อีกเดือนนึงก็คงได้รู้กัน จะว่าไปแล้ว เมื่อวานยัยนี่ไม่ได้แอบไปหาเฮ่อชูหรอกเหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า】