890 - เก้าพันปี

890 - เก้าพันปี

“เจ้าอ้วนต้วนเต๋อ!”

ทันใดนั้นเย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจ เขาเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังเดินด้อมๆมองๆดูหน้าผาที่อยู่ข้างหน้า

“ข้าเกรงว่าจะมีคนจำนวนมากหลั่งไหลมาที่นี่ในอนาคตอันใกล้นี้ บ่อน้ำฮั่วเซียนและภูเขาฉินหลิง สถานที่ทั้งสองนี้มีชะตากรรมที่ไม่อาจจินตนาการได้” ชายชรากล่าว

เย่ฟ่านไม่คาดคิดมาก่อนว่าสิ่งมีชีวิตผมสีแดงที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ในเส้นเลือดของมังกรนั้นจะยากที่จะรับมือเช่นกัน และเป็นไปได้มากว่ามันจะมียาอมตะอยู่ด้วย!

“คนจากสำนักฉีซื่อก็อยู่ที่นี่เช่นกัน…”

ไม่นานนักร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏให้เห็น รวมถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์เหยากวง สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยก และยอดฝีมือรุ่นเยาว์อีกมากมาย เย่ฟ่านไม่ได้เจอพวกเขามากว่าสองปีแล้ว และคนเหล่านี้ก็มีความก้าวหน้าอย่างมาก

“หวังเถิงก็อยู่ที่นี่!” ดวงตาของเขาเป็นประกาย

รถม้าโบราณสีทองที่มีความแวววาวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หวังเถิงยืนอย่างสงบอยู่บนนั้น เคลื่อนผ่านท้องฟ้าราวกับจักรพรรดิสวรรค์

มังกรและเฟิ่งหวงส่งเสียงกรีดร้อง เสือขาวกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้า และเต่าดำที่ยืดหัวออกจากกระดองมาสูดกลิ่นทะเลช่างงดงามยิ่งนัก

ชายชรากล่าวว่า “ไม่นานมานี้มีคนเห็นซากศพในภูเขาฉินหลิงเคลื่อนไหว และหลายคนคาดเดาว่าเส้นเลือดมังกรในอดีตได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เมื่อใดก็ตามที่เส้นเลือดของมังกรปรากฏขึ้นบ่อน้ำฮั่วเซียนก็จะปรากฏตามมาอย่างแน่นอน”

มีสมบัติสองชิ้นในภูเขาฉินหลิงหนึ่งคือบ่อน้ำฮั่วเซียน และอีกอันคือถ้ำมังกรอมตะ มีข่าวลือในโลกว่าที่แห่งนี้สามารถพิสูจน์เต๋าได้

ไม่ต้องกล่าวถึงบ่อน้ำฮั่วเซียนแม้แต่จักรพรรดิชิงก็ถือกำเนิดในนั้น มีตัวตนที่น่าทึ่งเช่นนี้กี่คนตั้งแต่สมัยโบราณ เพียงพอที่จะกล่าวได้ว่าเป็นสถานที่พิเศษ

ถ้ำมังกรฉินหลิงยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง มันเป็นถ้ำมังกรที่แข็งแกร่งที่สุดในจงโจว มิฉะนั้นจะมีจักรพรรดิโบราณแย่งชิงกันฝังศพของตนเองที่นี่ได้อย่างไร

นั่นเพราะมีตำนานว่าพวกเขาสามารถกลายเป็นซากศพและกลับมาเป็นอมตะได้หากฟังร่างกายอยู่ในถ้ำของมังกร

ทุกอย่างเริ่มต้นจากถ้ำมังกรโบราณนั้น และทุกคนต้องการฝังศพตนเองไว้ในนั้น โดยหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะกลายเป็นซากศพและมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ตลอดกาล

รุ่นที่สามของปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์เป็นผู้เชี่ยวชาญในค้นหาเส้นเลือดมังกร ดังนั้นเมื่อตระกูลไช่อยู่ที่นี่มันจึงเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุดว่าถ้ำมังกรก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

เจ็ดหมื่นปีเต็มได้ผ่านไปแล้ว แม้แต่ต้นหญ้าเล็กๆหากสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้นานขนาดนั้นพวกมันก็คงกลายเป็นต้นไม้เซียนเช่นกัน

ชายชราคาดการณ์ว่าร่างของปรมาจารย์แห่งสวรรค์ผู้นี้ดูดซับเอาแสงจันทร์และปราณมังกรในภูเขาฉินหลิงอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นซากศพอมตะไปแล้ว

“ที่ใดมีแสง ที่นั่นมีความมืด ที่ใดมีหยิน ที่นั่นมีหยาง ที่ใดมีชีวิต ที่นั่นมีความตาย เห็นได้ชัดว่าเป็นศพประหลาดโบราณปรากฏขึ้นผู้คนจึงคาดเดาถึงพลังชีวิตที่เพียงพอจะทำให้พวกเขากลายเป็นผู้อมตะ!”

ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่คิดมานานแล้วปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์รุ่นที่สามคงได้รวบรวมปราณมังกรและแสงจันทร์บนท้องฟ้าจนกลายเป็นเม็ดยาล้างค่าที่อยู่ในทะเลแห่งความทุกข์ของเขา

หลังจากฝึกฝนเจ็ดหมื่นปี มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่ทราบได้ว่าเม็ดยานั้นจะทรงพลังมากแค่ไหน ปราชญ์โบราณบางคนสันนิษฐานว่ามันน่าจะเป็นศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถดูดซึมได้ง่าย

แค่รับประทานเศษผงของมันเพียงเล็กน้อยมนุษย์ธรรมดาก็อาจจะกลายเป็นครึ่งเซียนได้เลย

นี่คือยาอายุวัฒนะที่หายากมาก ไม่ใช่เพียงว่าคุณค่าของมันสามารถทำให้คนพิสูจน์เต๋าได้เท่านั้น สำหรับชายชราที่ใกล้ตายของสิ่งนี้มีคุณค่าในการต่ออายุพวกเขาได้อีกหลายพันปีอย่างแน่นอน

เดิมทีสิ่งมีชีวิตที่มีผมสีแดงคล้ายมนุษย์จะดูเป็นตัวอัปมงคลอย่างยิ่ง แต่ในสายตาของยอดฝีมือเหล่านั้นเขาก็ไม่แตกต่างอะไรจากสมบัติสวรรค์ที่เดินได้

“ถ้ำมังกรนิรันดร์ในฉินหลิงมีสมบัติหายากอยู่ในโลก หากเจ้าได้รับหนึ่งในนั้น เจ้าจะสามารถพิสูจน์เต๋าได้ เรื่องนี้เราผู้เฒ่าไม่ได้โกหก”

ชายชรากล่าวว่า “ในเทือกเขาฉินหลิงมีมังกรโบราณอาศัยอยู่อย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นบ่อน้ำฮั่วเซียนหรือถ้ำมังกรทุกสิ่งล้วนยิ่งใหญ่ไม่อาจประเมินค่าได้!”

“ข้ารู้สึกว่า คราวนี้ฉินหลิงกำลังจะสร้างสิ่งที่น่าตกใจ และอาจจะมีไขกระดูกมังกรระดับสูง ด้วยของชิ้นนี้เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอจะทำให้โลกสั่นสะเทือนแล้ว” เย่ฟ่านกล่าวกับตัวเอง

ชายชราส่ายหน้าและกล่าวว่า “ข้าไม่คิดอย่างนั้น ข้าเกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ หลังจากหลายปีผ่านไปต่อให้มังกรตัวนั้นตายไปแล้ว แต่เมื่อได้รับความศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาฉินหลิงมันก็อาจฟื้นคืนชีพกลายเป็นศพอมตะได้เช่นกัน”

“อะไรนะ ท่านหมายถึงมังกรที่แข็งแกร่งเพียงพอจะต่อสู้กับจักรพรรดิโบราณได้!?”

เย่ฟ่านตกตะลึง หากมีสิ่งนี้เกิดขึ้นจริงจะมียอดฝีมือมากมายแค่ไหนที่ต้องตายในการแย่งชิงครั้งนี้

“หลี่เหอซุยก็อยู่ที่นี่เช่นกัน…”

จากระยะไกลเย่ฟ่านมองเห็นหลี่เหอซุย เจียงฮ่วยเหริน จักรพรรดิดำและ อู๋จงเทียน ตอนนี้ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็พัฒนาขึ้นมาก

ครั้งที่แล้วหลี่เหอซุยถูกคนอื่นทำให้อับอายขายหน้า แม้ว่าเย่ฟ่านจะล้างแค้นให้แต่ด้วยความอัปยศครั้งนี้เขาก็ยังฝึกฝนตัวเองอย่างหนักจนมีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ

ในเทือกเขาฉินหลิงมีภูเขาสูงตระหง่าน ต้นไม้โบราณจำนวนมากสูงเท่าภูเขาและอุดมสมบูรณ์มาก นี่คือดินแดนโบราณที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ด้วยรัศมีหนึ่งล้านลี้ที่นี่เป็นเพียงสถานที่เล็กๆ สำหรับจงโจว แต่พื้นที่จริงนั้นไร้ขอบเขต และมันใหญ่กว่าโลกในอีกด้านหนึ่งของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวหลายเท่า

“มันกว้างใหญ่เกินไป มังกรโบราณตัวนี้อยู่ใต้ดิน ยากที่จะหาเจอ…” ในที่สุดเย่ฟ่านก็รู้ว่าเขาอยู่ห่างจากปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์แค่ไหน

“เขา…” สีหน้าของชายชราแข็งค้าง และมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า

มีทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้าของต้นไม้โบราณที่พริ้วไหว มีประกายระยิบระยับและคลื่นสีฟ้า ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความกว้างใหญ่และงดงาม

ชายคนหนึ่งที่ริมฝั่งทะเลสาบใหญ่ เขาอายุแค่ยี่สิบเศษๆแต่กลับรู้สึกว่ามีพลังมาก แต่ใบหน้าของเขาไร้ความรู้สึก ผมของเขายุ่งเหยิง เขายืนอยู่ตรงนั้นและดูเหมือนซากศพโบราณเล็กน้อย

“กาลเวลากระตุ้นให้คนแก่ขึ้น ชายคนหนึ่งแม้ถูกฝังในดินเหลือง แต่ความเย่อหยิ่งที่อยู่ในใจก็ทำให้เขาหลุดพ้นจากความตายอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว…” ชายชรากล่าวกับตัวเอง

ในเวลานี้ พวกเขายืนอยู่บนภูเขา ห่างจากทะเลสาบใหญ่มากกว่าสิบลี้ และพวกเขาไม่กังวลว่าจะถูกค้นพบ

“พี่ใหญ่พูดถึงใคร?” เย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจ

“เซียงอี้เฟยคนที่ได้ชื่อว่ามีโอกาสมากที่สุดที่จะกลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งจงโจว เขามีอายุเพียงสิบเก้าปีในตอนที่เขาเอาชนะวีรบุรุษทุกคนในโลก” ชายชราคร่ำครวญ

เย่ฟ่านรู้สึกหวาดกลัว “เป็นเขาจริงๆ?”

ใครคือจักรพรรดิน้อยเมื่อเก้าพันปีก่อน ต้องเข้าใจว่าในโลกนี้มีครึ่งเซียนมากมาย การที่คนคนหนึ่งจะสามารถเอาชนะผู้คนทั้งโลกได้ในวัยเพียงสิบเก้าปีย่อมเพียงพอที่จะได้รับความเคารพจากผู้คนทั้งโลกแล้ว!

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ใครเล่าในโลกนี้จะอยู่ได้ถึงเก้าพันปี…” ชายชราหัวเราะอย่างโง่เขลา ส่ายหน้าและกล่าวว่า “ข้าเห็นบันทึกชีวิตของเขาแล้ว ดังนั้นการที่เขายืนอยู่ที่นี่ได้ก็เป็นเพียงทักษะลับบางอย่างไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริงของเขา”

ในเวลานั้นจงโจวโดดเด่นและมีผู้ยิ่งใหญ่ไม่กี่คน น่าเสียดายยกเว้นยกเว้นเซียงอี้เฟยที่ถูกซ่อนไว้โดยสำนักฉีซื่อ คนอื่นๆ ได้กลายเป็นฝุ่นไปแล้ว”

“มีใครอีกบ้างที่สามารถเทียบเคียงกับเซียงอี้เฟยได้?” เย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจ การปรากฏตัวของบุคคลที่โดดเด่นเช่นนี้เพียงพอที่จะบันทึกไว้ในหนังสือโบราณ

“ก๋ายจิ่วโหยว” ชายชรากล่าวสามคำนี้และร่องรอยของความเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาซึ่งหายไปในพริบตา

“เขานั่นเอง!” เย่ฟ่านจำได้ทันที นี่เป็นร่างที่ไม่ธรรมดา

เมื่อแปดพันปีที่แล้วก๋ายจิ่วโหยวอยู่ยงคงกระพันและไม่มีใครสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ในห้าภูมิภาค ผู้คนคิดว่าเขาสามารถพิสูจน์ลัทธิเต๋าและกลายเป็นจักรพรรดิได้

จักรพรรดิชิงสิ้นพระชนม์ไปสองพันปี แต่เต๋าของเขาไม่ได้ตายไปพร้อมกับชีวิตของเขาด้วย

โลกนี้ไม่สามารถให้กำเนิดจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้ ก๋ายจิ่วโหยวทำได้เพียงคร่ำครวญ และในปีต่อมา เขาก็เดินทางสู่ตงหวงและในที่สุดก็ถูกฝังอยู่ในดินเหลือง

ตอนนี้เซี่ยจิ่วโหยวเกิดที่เมืองตงหวงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ดื้อรั้นคนนั้นคือทายาทที่แท้จริงของก๋ายจิ่วโหยว

“จักรพรรดิชิงทรงพลังเกินไปจริงๆ มันเป็นเพราะเขาแข็งแกร่งมากแม้หลังจากตายไปแล้วถึงหนึ่งหมื่นปีแต่เต๋าของเขาก็ยังไม่สลายหายไป และมันเป็นเรื่องยากสำหรับคนอื่นที่จะสามารถแทนที่เขาได้”

เย่ฟ่านพยักหน้าแสดงความจริงใจ ตัดสินจากการกระทำต่างๆ ของเขา จักรพรรดิปีศาจตนนี้มีพลังมากจนแม้แต่คนรอบข้างยังมองไม่ออกว่าเขาไปถึงระดับใดแล้ว

ชายชราส่ายหน้าและกล่าวว่า “ก๋ายจิ่วโหยวน่าทึ่งมาก เขาไม่ได้เลือกใช้วิธีการเดียวกันกับเซียงอี้เฟยแต่เลือกที่จะฝึกฝนตัวเองให้เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่หลังสิ้นสุดยุคของจักรพรรดิชิงไม่กี่ปี สุดท้ายแม้เขาจะพ่ายแพ้แต่ความยิ่งใหญ่ของเขายังคงได้รับการกล่าวขานมาจนถึงปัจจุบัน”

“ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ นี่จะต้องเป็นคนที่เย่อหยิ่งและมีความทะนงตนอย่างถึงที่สุดแน่นอน” เย่ฟ่านถอนหายใจ