ตอนที่4ความทรงจำกับเธอ

หญิงสาวผมสีน้ำตาลเเดงกำลังครวญครางอยู่ใต้เขา เปลือกตาของเธอหลับพริ้มในตอนที่เธอบิดตัวไปมาในตอนที่ปากเเละมือของเขากำลังเชยชมเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของเธอ เขาฝากรอยจูบไว้บนใบหน้าต้นในขณะที่เธอก็กำลังจูบเเก้มเเล้วเอานิ้วมือสางผมของเขา เธอกัดริมฝีปากของเธอด้วยความเร้าร้อน ดวงตายังคงปิดในขณะที่เขาจูบผิวหนังของเธอต่อไป มือซ้ายของเธอปล่อยออกจากผมที่ยุ่งของเขาลงมาเเตะบ่าของเขา เล็บเธอจิกหลังเขา

"ของฉัน"ชายหนุ่มพึมพัมที่หูของเธอเเล้วประกบจูบที่นุ่มนวลลงไปบนขากรรไกรของเธอ "ของๆฉันเท่านั้น"

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นท่ามกลางห้องนอนเงียบๆในตอนเช้าตรู่ ดวงตาสีเทาเปิดขึ้นมาเพราะเสียงนั้น ร่างกายของเขาพลิกไปปิดนาฬิกาปลุก เเล้วทิ้งตัวกลับมาที่โต๊ะข้างเตียง เขาหาวตอนที่เขารู้ว่าร่างกายของเขากำลังฝันถึงเธอ นี้ก็ผ่านมา5ปีเเล้วนะ

5ปีที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ เขาต้องการน้ำเย็นมาอาบร่างตอนนี้ นี้ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เขาต้องฝันถึงเธอ เขาบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เเล้วไปอาบน้ำ

ความฝันมากมายของเขาเต็มไปด้วยเธอ ช่วงห้าปีที่ผ่านมาไม่มีเธอมันชั่งน่าเบื่อมาก ความฝันเกี่ยวกับเซ็กมันไม่ใช่เรื่องผิดปกติ มีบางครั้งที่เขาฝันถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ทั้งเสียงเรียกชื่อเขา บางครั้งเขาฝันถึงความตาย เขายังฝันถึงวันที่เขาได้พบกับเธอเป็นครั้งแรก เขาไม่สามารถลืมความทรงจำนั้นได้

เด็กคนหนึ่งที่เป็นใบ้โดดเดี่ยวอ้างว้างที่เกือบซ้อมตายในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า  เธออายุเพียงแปดขวบ ในขณะที่เขาอายุสิบเก้า เขาไม่ค่อยสนใจที่จะไปเข้าร่มงานการกุศล ที่เมียคนที่สองของพ่อเป็นคนจัดงานในบ้านเด็กกำพร้า ถึงแม้ผู้หญิงคนนั้นของพ่อจะบังคับไปร่วมงานเลี้ยงด้วยก็ตาม เมื่อพวกเขาลากเขาเข้างานได้สำเร็จ เขาก็ไม่มีเป้าหมายอะไรที่จะมีส่วนร่วมกับพวกคนโง่พวกนี้ เขาโดดช่วงพิธีตอนรับที่เต็มไปด้วยพวกเลียเข็งเลียขา และไปเข้าสวนของบ้านเด็กกำพร้าแทน ที่นั้นมีต้นไม้สูงเยอะ ซึ่งเข้าสามารถใช้หลบพ่อที่กำลังโกรธเขาอยู่ได้ และนั้นเป็นโอกาสงามที่เขาจะได้งีบ

เขาหลับไปเพียงครั้งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายหลายคนหัวเราะและล้อเลียนใครบางคนอยู่ เขากระโดดลงมาจากกิ่งไม้ที่เขาหลับ เขาเดินไปที่เด็กกลุ่มนั้น เห็นเด็กชาย5คนอายุประมาณ10-12ปีกำลังรุมทำร้ายเด็กผู้หญิงที่ลงไปกองอยู่กับพื้น ความสงสัยของเขาเพิ่มมากขึ้นเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ร้องไห้ถึงเเม้เธอจะโดนเด็กผู้ชายดึงคอเสื้อขึ้นมาตบก็ตาม ที่เธอทำมีเเค่มองอย่างเหยียดหยามเกลียดชังถึงแม้ว่าเเก้มของเธอมีรอยเเดงจากการโดนตบมาก่อนหน้านี้

"โถ่วว ฉันคิดว่าเเม่พี่เลี้ยงที่เลิศเลอของเธอจะสอนลูกตัวเองให้มีมารยาทบ้าง ใครจะไปรู้ว่าเราเสียเงินเสียทองเลี้ยงดูเด็กหยาบคายเเบบเธอ"

ในสายตาที่กำลังข่มขู่ของเขามาจากด้านข้างของต้นไม้ เด็กชายกลัวว่าจะโดนจับได้คาหนังคาเขา เขาโยนไม้เเละหินจากมือของเขาเเล้ววิ่งไปจากที่เกิดเหตุ 2อาทิตย์ที่ผ่านมา พวกนั้นได้กลั่นเเกล้งเด็กใหม่ในบ้านเด็กกำพร้า พอรู้ว่าเธอเป็นใบ้ พวกนั้นพนันกันว่าใครเธอมีเสียงได้ก่อนชนะ พวกนั้นพยายามลองหลายๆอย่างกับเธอเพื่อให้เธอพูด เเต่มันก็ล้มเหลว ถึงเเม้พวกนั้นจะซ้อมเธอปางตายเเต่เธอก็ไม่ร้องออกมา เเล้วไม่หลั่งน้ำตาออกมาด้วย

เด็กหญิงคนนั้นลุกจากพื้นดินเธอเซและล้มลงไป เขาเดินไปทางเด็กผู้หญิงคนนั้น และดึงแขนเล็กๆของเธอเพื่อพยุงให้เธอลุกขึ้น เขาพาเธอไปนั่งตรงม้านั่งใกล้ เขาเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวนวลออกจากกระเป๋า และเช็ดคราบสกปรกออกจากหน้าเด็กหญิง

‘ทำไมเธอไม่ฟ้องเรื่องพวกเขาละ’ เขาถาม เห็นได้ชัดว่านี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้น เขาไม่เชื่อแน่ๆถ้ามีคนบอกว่าไม่มีใครเห็นแผลเก่ากับรอยฝกเช้าบนผิวเธอ เด็กผู้หญิงแค่ยักไหล่ทีเดียว เหมือนกับกำลังจะตอบเขาว่า เธอไม่ได้สนใจพวกอันธพาลพวกนั้น การตอบโต้และท่าทางของเธอนั้นดูแตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปมากจริงๆ

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือของเขา แล้วเช็ดคราบดินที่ติดอยู่ที่เข่าเบาๆ พอมองหน้าที่ไร้เดียงสาของเธอกำลังจริงจังกับการเช็ดแผลที่เข่าตัวเองแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากจะช่วยเธอ

“เธออยากจะออกไปจากที่นี้ไหม”เขาถาม เธอเงยหน้าขึ้นมาทันทีแล้วสบตากัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอพยักหน้าตอบรับ “ฉันพาเธอออกไปด้วยได้นะ แต่เธอต้องยอมรับก่อนว่าเธอจะเป็นของฉันและอิสรภาพของเธอก็จะอยู่ในมือของฉันด้วย”

เขาตั้งใจจะช่วยเธอจริงๆหรอ? ไม่แน่ๆ เธอมีบางอย่าในตัวเธอ ที่จำเป็นต่อการเป็นนักฆ่าเหมือนเขา คือดวงตาและจิตวิญญาณที่ไม่กลัวตาย

‘เธอชื่ออะไรเหรอ’

เด็กหญิงจับมือเขาแล้วเขาตัวอักษรลงฝ่ามือเขาว่า ริ ริ นะ

‘ริรินะ’ เธอพยักหน้าตอบรับชื่อเธอ

‘ริรินะ ฮาน’ เธอพยักหน้าอีกครั้งและเผลอส่งยิ้มที่สดใสไปให้เขา รอยยิ้มที่สดใสนั้นทำให้เขาไม่เคยลืม และ1ปีผ่านไปเธอเริ่มทำตามทุกอย่างที่เขาสั่ง และเขาก็สามารถเอาเสียงของเธอกลับคืนมาได้

…

ตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากฝันกลางวันของเขา เขาถอนหายใจกับตัวเองเเล้วออกจากห้องน้ำ คลุมร่างกายท่อนล่างไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สีขาว เขาเติมเต็มหัวของเขาด้วยความคิดเเละสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ ในขณะที่เตรียมตัวรับวันทั้งวันที่รออยู่ ตั้งเเต่วันที่เธอจากไป ทุกๆวันที่ผ่านมามันเต็มไปด้วยความคิดคำนึงถึงเธอ เขาเลือกที่จะคิดถึงเธอดีกว่าไปคิดถึงอดีตคู่หมั่นโง่ๆของเขา

เเต่ก็ต้องขอบคุณ ที่นางนั้นมันซุ่มซ่ามทิ้งหลักฐานการนอกใจลับไว้ให้ตามได้ มันเลยง่ายสำหรับเขาที่จะทำลาย ทั้งชื่อเสียงเเละการงานที่เธอชอบอวดไปทั่ว เรื่องอื้อฉาวของเธอมีอยู่เต็มไปหมด ทั้งในออนไลน์ หนังสือพิมพ์ หรือเเม้เเต่เเม็กกาซีน

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะสามารถเทียบกับริรินะของเขาได้ เธอเป็นคนเดียวที่เขาสามารถอ่อนแอด้วยได้ เขามองเธอเติบโตขึ้นจากมุมมองที่แสนไกล เปรียบเหมือนเฝ้ามองดอกไม้งามค่อยๆผลิบาน เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เธอเป็นคนรักของเขา ทุกอย่างตอนนั้นเต็มไปด้วยความสงบ เขาไม่เคยได้สังเกตตอนที่เธอกลายเป็นสาว เธอมักจะยิ้มอยู่ตลอด และชอบพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการในภารกิจอย่างมีความสุข

แล้วตอนเธออายุ16ปี เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างในตัวเธอ เธอกลายป็นคนเงียบๆ เธอพูดกับเขาก็ต่อเมื่อเขาถามเท่านั้น เธอไม่แม้จะมองเขาเวลาที่เขาอยู่ใกล้ เธอไม่ค่อยยิ้มให้เขาเหมือนเมื่อก่อน เขาอาจจะไม่ได้อยู่ในรอยยิ้มเธอแล้วก็ได้ เขาเริ่มคิดว่าเธอไม่อยากอยู่กับเขาอีกต่อไป

แต่แล้วเขื่อนก็แตกลงใน2ปีให้หลัง ในวันเกิดอายุ18ปีของเธอ มีลูกน้องของเขาคนนึงขอเธอแต่งงาน ในตอนนั้นมันดูเหมือนกับว่าเขาอยากจะให้ริรินะเป็นอารักขาเขาเท่านั้น แต่ส่วนหนึ่งในใจเขาตื่นขึ้นมา แล้วความรู้สึกที่มีต่อริรินะในฐานะผู้หญิงคนนึงก็ตื่นขึ้นมาด้วย เขาคลั่ง เพราะคิดว่าเธอจะจากไป โกรธตัวเองด้วยที่ไม่สังเกตให้เร็วกว่านี้ ว่าไม่มีใครที่ไหนทนเสน่ห์ของโฉมงามอย่างเธอได้ และคู่แข่งที่ไม่คาดคิดคนนั้นก็โดนฆ่าตายคาที่

“ไม่มีใคร แตะ ของ ของ ฉัน ได้” นี้เป็นการเตือนอย่างชัดเจน ริรินะฮาน เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว