842 - ตัวตนถูกเปิดเผย

842 - ตัวตนถูกเปิดเผย

ครั้งนี้เย่ฟ่านไม่ได้ตั้งใจทรมาณผู้คนจริงๆ ทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้เกิดขึ้นมาโดยไม่คาดคิด และไม่มีการเตือนล่วงหน้าเช่นครั้งที่ผ่านมา

ไม่นานมานี้ เขาได้ประสบกับมันมาแล้วครั้งหนึ่ง สายฟ้ามังกรสวรรค์โบราณเก้าชั้น ผ่าลงมาที่เขาเก้าสิบเก้าครั้ง ทัณฑ์สวรรค์สวรรค์แบบนี้หาได้ยากในสมัยโบราณ

เมื่อผ่านมันไปได้สำเร็จคนคนนั้นก็จะมีความแข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ

ตอนนี้เขากำลังถือเมล็ดโพธิ์ในมือและคาบใบชาแห่งการรู้แจ้งไว้ในปากอีกทั้งยังเริ่มควบคุมผนึกจักรพรรดิมนุษย์อีกด้วย เขากำลังจะเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งที่สองของอาณาจักรแปลงมังกร!

ภัยพิบัติเกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนที่นี่ตกตะลึงเล็กน้อย เมื่อเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็เตรียมตัวในทันที

“เจ้าสารเลว เจ้าอยากฆ่าทุกคนในช่วงเวลาแห่งสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้หรือ?!”

“ให้ตาย!”

พวกเขาสาปแช่ง แต่ก็ตัดสินใจเด็ดขาดมาก ทุกคนจากไปโดยไม่หันหลังกลับโดยเลือกที่จะกระโดดลงจากยอดเขาโดยไม่ชักช้า

เพราะถ้าไม่จากไปจากไปตอนนี้ ทุกคนอาจจะเหลือเพียงเศษขี้เถ้า หากมีคนข้ามผ่านหายนะนี้ นั่นหมายความว่าคนคนนั้นจะพาคนอื่นๆ ในบริเวณนั้นเผชิญหน้ากับการลงโทษของสวรรค์ด้วย

พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาเป็นปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูง ภัยพิบัติที่สอดคล้องกับพวกเขามีความแข็งแกร่งมากเพียงใดเป็นที่ทราบได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่นี่มีอาวุธของปราชญ์โบราณมากมาย หากอาวุธโบราณเหล่านี้ถูกนำเข้ามาด้วย มันยากที่จะจินตนาการว่าจะน่ากลัวแค่ไหน

อาวุธศักดิ์สิทธิ์จะปลอดภัยแน่นอน พวกมันรอดจากการทำลายล้างของภัยพิบัติกับจักรพรรดิโบราณแล้ว และไม่มีอะไรในโลกใบนี้จะทำลายมันได้

แต่คนอื่นๆ ย่อมไม่มีโอกาสรอดชีวิต มันจะกลายเป็นความหายนะที่ครอบคลุมพื้นที่หลายหมื่นลี้

“ข้าไม่เคยเห็นคนชั่วช้าเช่นนี้มาก่อน เจ้าจะรอดจากหายนะในช่วงเวลานี้ได้อย่างไร!”

“เจ้าสารเลวนี่บ้าไปแล้วหรือ ถ้ายากจะทำลายตัวเองขนาดนั้นก็ อย่าลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย!”

ทุกคนต่างพากันหวาดกลัวและกระโดดลงจากแท่นหยกด้วยความเร่งรีบ พลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดถูกปิดกั้นพวกเขาจึงไม่สามารถบินได้

แต่คนเหล่านั้นไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย พวกเขาต่างก็วิ่งหนีเอาชีวิตรอด

ก่อนออกเดินทาง มีคนต้องการเอาโลงศพที่จักรพรรดิทิ้งไว้ไปด้วย แต่พบว่าเย่ฟ่านนั่งสมาธิอยู่บนโลงศพและลากภัยพิบัติลงมาในบริเวณนั้นโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครฉกฉวยประโยชน์

“ไอ้สารเลวคนนี้ ทำไมตูดของมันถึงมีวาสนานัก ให้ตายสิเขานั่งบนตราของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เช่นนั้นได้อย่างไร!”

“เจ้านี่ช่างท้าทายบรรพบุรุษจริงๆ ใครจะหยั่งรู้ว่าภัยพิบัติจะมาเร็วหรือช้า แต่มันกลับเลือกเวลานี้” ชายชราตาบอดไม่สามารถสงบลงได้อีกต่อไปและกลอกตาในขณะที่ถูมือไปด้วย

“ข้าขอโทษที่เราต้องทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ ขอโทษจริงๆ” ต้วนเต๋อเตะโลงศพโบราณออกจากหม้อวิเศษซึ่งตอนแรกเขาเตรียมที่จะพกพามันออกจากที่นี่

“พี่เย่ ข้าจะมอบกระดูกศักดิ์สิทธิ์ที่ปราชญ์โบราณทิ้งไว้ให้เจ้าปกป้องตัวเอง” ตงฟางเย่ขว้างกระดูกแขนสีทองไปให้เย่ฟ่าน

หลังจากนั้นพวกเขาก็รีบหลบหนีไป ไม่เช่นนั้นถ้าหม้ออสูรกลืนสวรรค์ประสบภัยพิบัติที่นี่ปัญหาก็จะใหญ่ลุกลามใหญ่โต แม้แต่โลกใบนี้ก็อาจจะพังทลายได้

“โว้ว!”

หลังจากออกจากขอบเขตการป้องกันของสมบัติจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แล้ว เย่ฟ่านก็หยิบม้วนกระดาษโบราณซึ่งส่องประกายระยิบระยับราวกับว่ามันถูกหล่อหลอมด้วยแก่นแท้ของดวงดาวนับไม่ถ้วนออกมา

ม้วนกระดาษนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส นี่เป็นสมบัติที่เขาได้รับมาจากรังหมื่นมังกร และมันสามารถใช้ปกป้องภัยพิบัติได้

จนถึงตอนนี้ เย่ฟ่านก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขาไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว เขาใช้มันเพื่อต้านทานแรงกดดันอันเลวร้ายที่นี่

ในสมัยโบราณ จักรพรรดิวานรศักดิ์สิทธิ์ได้รวบรวมมันไว้ และหลังจากหลายปีที่ไม่รู้จบ มันก็ตกไปอยู่ในมือของจักรพรรดิผู้โหดเหี้ยม

ทันทีที่ภาพวาดของดวงดาวนี้ปรากฏออกมา มันก็ต้านทานความผันผวนของพลังงานที่ไม่มีใครเทียบได้ซึ่งไหลล้นออกมาจากผิวหนังมนุษย์ในน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์ห้าสีที่อยู่ไม่ไกล

แม้ว่าม้วนคัมภีร์โบราณนี้จะไม่มีกลิ่นอายของความแข็งแกร่ง แต่ก็สามารถแยกอิทธิพลของผิวหนังมนุษย์ของจักรพรรดิอมตะออกจากโลกภายนอกได้

“มันไม่ใช่อาวุธ มันเหมือนกับแผนที่…”

เย่ฟ่านตกตะลึง และหลังจากที่สัมผัสกับกลิ่นอายของจักรพรรดิอมตะ ม้วนกระดาษก็ปรากฏทุ่งดวงดาวขนาดใหญ่ขึ้น เห็นได้ชัดว่านี่เป็นแผนที่ดวงดาวอย่างชัดเจน

“บูม!”

แต่เขาไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนี้ ภัยพิบัติกำลังจะมาถึง และมันก็กำลังพุ่งลงมาอย่างท่วมท้น จมลงสู่แท่นสูงทั้งหมดทันที

เย่ฟ่านเดินออกจากโลงศพโบราณ นั่งสมาธิ จ้องมองรอยผนึกที่ประทับที่ด้านล่างของโลงศพ ดวงตาของเขาไม่กะพริบทันใดนั้นเมล็ดโพธิ์ในมือของเขาก็ปลดปล่อยไอความร้อนออกมา เพื่อช่วยกระตุ้นให้เขาตระหนักถึงเต๋า

ใบชาแห่งการรู้แจ้งในปากของเขาทำให้หัวใจของเขารู้สึกสงบ จิตวิญญาณของเขามีความเข้มข้นสูง ร่างกายและจิตสำนึกของเขาได้บรรลุถึงการหลอมรวมระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติแล้ว

ในเวลานี้เขาตกอยู่ในห้วงแห่งการรู้แจ้ง และเขาได้เห็นคัมภีร์ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ!

ที่ด้านล่างของโลงศพโบราณ มีร่องรอยของร่างมนุษย์ที่ดูเหมือนจะฟื้นคืนชีพ เหมือนกับการกลับมาของจักรพรรดิในสมัยโบราณ

ที่ด้านหลัง กระดูกสันหลังของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงจะมีลักษณะเหมือนกระดูกของมังกร มันขยายใหญ่ขึ้นและส่งเสียงคำรามกับมีชีวิตอยู่จริงๆ

เย่ฟ่านจ้องไปที่ภาพธรรมของมังกรตัวใหญ่ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดซึ่งสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงครั้งที่สองของอาณาจักรแปลงมังกรของเขา

เช่นเดียวกับคัมภีร์จักรพรรดินีตะวันตกในสมัยนั้น แม้ว่ามันจะเป็นเพียงประโยคไม่กี่ประโยค แต่มันก็ทำให้เขาสามารถสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักรสี่สุดขั้วได้

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน นี่เป็นคัมภีร์โบราณของจักรพรรดิมนุษย์ มันเป็นคัมภีร์ประจำอาณาจักรแปลงมังกรและมีส่วนช่วยเหลือเย่ฟ่านเป็นอย่างมาก

“บูม!”

เย่ฟ่านไม่รู้สึกหวั่นไหวกับเสียงคำรามของท้องฟ้า ขณะที่เขากำลังรับการชำระล้างในคัมภีร์โบราณ ภัยพิบัติสายฟ้าครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลยนอกจากมังกรตัวใหญ่เพียงตัวเดียว และหัวใจของเขาก็เริ่มสงบลงอีกครั้ง

จากแสงของสายฟ้ากลายเป็นเสียงคำรามอันดังกังวาน สายฟ้าที่พุ่งลงมาเป็นสีขาวและมีขนาดใหญ่ราวกับเสาค้ำยันสวรรค์ นี่เป็นสายฟ้าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแม้แต่ผู้สูงสุดหลายคนก็ยังไม่เคยเจอ

เหล่ามหาอำนาจที่ยืนอยู่ในระยะไกลต่างประหลาดใจ พวกเขาอธิบายสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ถูก นี่มันค่อนข้างน่าเหลือเชื่อ ผู้ฝึกตนในอาณาจักรแปลงมังกรต้องรับภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้หรือ

เย่ฟ่านปลดปล่อยหม้อปราณปัฐพีต้นกำเนิดบนแท่นหยกหมื่นจั้งเพื่อให้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเขาเข้าร่วมการชำระล้างจากสวรรค์เช่นเดียวกัน

เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้ เขาต้องการยกระดับหม้อปราณปัฐพีต้นกำเนิดไปพร้อมกับเขา มันจะต้องผ่านภัยพิบัติไปกับเขาทุกครั้ง

คราวนี้ไม่มีมังกรสวรรค์โบราณที่น่าสะพรึงกลัวอีกแล้ว แต่สายฟ้าที่เหลือก็ทรงอนุภาพอยู่ไม่น้อย สายฟ้าขนาดใหญ่ ตกลงมาอย่างต่อเนื่องผสมกับเสียงฟ้าร้องที่ดูวุ่นวาย

โลกสั่นสะเทือน หากแท่นหยกหมื่นจั้งนี้ไม่ใช่ที่พำนักของจักรพรรดิโบราณแน่นอนว่ามันก็จะก็จะถูกสับเป็นชิ้น ๆ

เย่ฟ่านสงบลง เขาจ้องมองไปที่มังกรตัวใหญ่ที่ด้านล่างของโลงศพ ดวงตาของเขาปลดปล่อยลำแสงรูปมังกรสองเส้นซึ่งเชื่อมต่อกับอักขระเต๋า

ดวงตาของเขาเป็นพร่ามัวและว่างเปล่าชั่วขณะหนึ่ง หลังจากนั้นก็ปรากฏเงามังกรที่กำลังร่ายรำภายในดวงตาของเขา

ในตอนท้าย มังกรใหญ่ส่งเสียงคำรามอย่างก้องก่อนที่มันจะพุ่งตรงเข้าหากระดูกสันหลังของเย่ฟ่าน

กระบวนการนี้กินเวลานานหลายชั่วยาม ภัยพิบัติยังคงดำเนินต่อไป เย่ฟ่านพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตอบโต้ แต่เขาก็ยังต้องสงบใจเพื่อให้เกิดความรู้แจ้งในคัมภีร์โบราณอย่างถึงที่สุด

“บูม!”

เสียงฟ้าร้องครั้งสุดท้ายดังขึ้น และในที่สุดโลกก็กลับมาสู่ความสงบ และภัยพิบัติก็หยุดลง

ภัยพิบัติสายฟ้าของอาณาจักรเล็กๆ นั้นไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการเลื่อนตำแหน่งสู่อาณาจักรอันยิ่งใหญ่ แต่ภัยพิบัติของเย่ฟ่านก็น่ากลัวกว่าของคนอื่นหลายเท่า

ไกลออกไป ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าทุกอย่างจบลงพวกเขาก็พุ่งไปข้างหน้า พยายามปีนขึ้นไปบนแท่นสูงอีกครั้ง

แต่ทันใดนั้นพายุฝนฟ้าคะนองตกลงมาอีกครั้ง และทะเลแห่งสายฟ้าก็พุ่งลงมาอีกระลอก

“บูม…”

ภัยพิบัติปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทำลายทุกสิ่ง

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมมันถึงยังไม่จบลง?”

“สวรรค์ นี่มันสัตว์ประหลาดจริงๆ มีคนแบบนี้ไม่มากนักในสมัยโบราณ เขาได้รับการเลื่อนระดับสู่ดินแดนใหม่อย่างต่อเนื่องได้อย่างไรกัน?!”

ผู้คนต่างก็ประหลาดใจ เป็นเรื่องที่น่าตกใจเมื่อพบว่าเย่ฟ่านรอดชีวิตจากภัยพิบัติสองครั้งติดต่อกันได้

“ตอนที่หายนะครั้งแรกหยุดลง เจ้าเห็นอะไรไหม มันเป็นหม้อปราณปัฐพีต้นกำเนิด!”

“ใช่ นั่นคือรากของมารดาแห่งสรรพสิ่ง รากของปราณสีเหลืองอันลึกซึ้งที่ห้อยลงมา ดังนั้นเขาเป็นเด็กหนุ่มจากดินแดนรกร้างตะวันออกคนนั้น?!”

ทุกคนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ฟื้นคืนสติได้ในที่สุด มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่เช่นนี้