บทที่ 201 ตารางการแข่งขันถูกเปิดเผย

บทที่ 201 ตารางการแข่งขันถูกเปิดเผย

“อ่า ให้ตายสิ เหนื่อยชะมัดเลย”

“นั่นดิ ฉันนึกว่าเราจะได้พักสักหน่อยก่อนจะเริ่มแข่งระดับประเทศซะอีก”

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของพวกวัยรุ่นดังขึ้นขณะที่พวกเขาเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่นรวมหลังจากการฝึกซ้อมอันยาวนาน กลิ่นเหงื่อและฝุ่นดินลอยเตะจมูก ซึ่งกลายเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยสำหรับทุกคนไปแล้วในตอนนี้

ไดจิมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าแม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ตอนนี้เมื่อเขารู้ว่าพี่ชายรักษาสัญญาในส่วนของตัวเองแล้ว เขาก็ยิ่งมีแรงผลักดันที่จะลงแข่งที่โคชิเอ็งในปีนี้ให้ดีที่สุด

ตัวเขาเมื่อสองสามเดือนก่อนเทียบไม่ได้เลยกับตัวเขาในตอนนี้ หลังจากค้นพบเป้าหมายและความปรารถนาของตัวเอง ไดจิก็ไม่ถูกความเฉยชาครอบงำอีกต่อไป และเขาก็ไม่วอกแวกระหว่างเกมอีกด้วย

เขาได้เปลี่ยนตัวเองจนกลายเป็นส่วนสำคัญของทีมโอซาก้า โทอิน ที่อัดแน่นไปด้วยผู้เล่นฝีมือดี

“เฮ้พวกนาย เร็วๆ เข้า เกมเริ่มแล้วนะ!”

เสียงหนึ่งดังออกมาจากห้องพักในหอพัก เร่งเร้าให้พวกเขารีบมาดู

“ไม่มีทาง ฉันจะไปอาบน้ำก่อน” ไดจิตอบกลับ รู้สึกราวกับว่าชุดยูนิฟอร์มมันจะติดหนึบเป็นเนื้อเดียวกับเขาไปตลอดกาลถ้าเขาไม่ถอดมันออกตอนนี้

ไดจิได้ผูกมิตรกับเพื่อนร่วมทีมบางคนในช่วง 6 เดือนที่เขาอยู่ที่โอซาก้า นอกเหนือจากโคอิจิแล้ว เขายังมีเพื่อนสนิทอีกประมาณ 4 คนที่มักจะมารวมตัวกันหลังเลิกซ้อมเพื่อดูเกมการแข่งขันระดับอาชีพ

“โอเค รีบหน่อยล่ะ ไม่งั้นนายพลาดของดีแน่”

เนื่องจากการซ้อมลากยาวกว่าปกติเล็กน้อย เกมจึงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ไดจิก็เดินเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคย

“ฉันพลาดอะไรไปบ้างล่ะ?” เขาถาม พลางนั่งลงบนเตียงชั้นล่าง

“ก็แค่พลาดไปเกือบทั้งเกมแค่นั้นแหละ!” จิงตอบกลับด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“เฮ้ๆ พวกเราก็รู้กันอยู่น่าว่าไดจิต้องใช้เวลาในการดูแลตัวเอง”

“ใช่ๆ ฉันได้ยินมาว่าเขาชอบถอนขนคิ้วอยู่หน้ากระจกด้วยล่ะ”

“อ๋อออ นั่นใช่เหตุผลที่โคจังไปสารภาพรักกับเขารึเปล่านะ? เธอชอบสไตล์แบบนี้งั้นเหรอ?”

ไม่นานวัยรุ่นทั้งสี่คนในห้องก็พากันยิงมุกแซวไดจิ วิจารณ์การอาบน้ำอันยาวนานของเขาและปล่อยให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง

โคอิจิกะพริบตาสองสามครั้ง มองไดจิราวกับเพิ่งเคยเจอเขาเป็นครั้งแรก

“นายถอนขนคิ้วจริงๆ เหรอ?” เขาถามอย่างจริงจัง

ตาของไดจิกระตุกด้วยความหงุดหงิดเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่โคอิจิจอมซื่อบื้อ

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

คนทั้งหอพักระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดึงดูดความโกรธเกรี้ยวจากเด็กหนุ่มไหล่กว้าง

“โอเค พวกนายแส่หาเรื่องเองนะ” ไดจิพูด พลางกระโจนข้ามเตียงและพุ่งเข้าไปล็อกคอจากด้านหลัง ใส่ตัวการที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว

แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยหยุดเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในห้องพักได้เลย

โคอิจิยังคงรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เขาก็หันกลับไปที่ทีวีพอดีกับตอนที่ผู้บรรยายเริ่มตะโกนลั่น

“มันกำลังไป... ไปแล้ว... ข้ามไปแล้วครับ! นิชิโนยะจากวอร์ริเออร์สหวดโฮมรันเข้าสู่ไรต์เอาต์ฟิลด์ลึกสุดใจ! นั่นคือโฮมรันครั้งที่ 10 ของเขาในฤดูกาลนี้ครับ!”

กล้องแพนไปที่กลุ่มผู้ชมซึ่งมีเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยื่นถุงมือออกมารับลูกโฮมรันนั้นเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย เขาสวมเสื้อเจอร์ซีย์และกางเกงของทีมโยโกฮาม่าวอร์ริเออร์ส ดูโดดเด่นแปลกตาไปจากฝูงชน

“เอ๋... เอ๋!? ค-เคน??”

โคอิจิตะโกนลั่น ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยระหว่างการถ่ายทอดสดเกมระดับอาชีพ

หลังจากได้ยินเสียงตะโกนของโคอิจิ ทุกคนก็รีบหันไปที่ทีวี แม้จะไม่มีใครหันขวับเร็วกว่าไดจิก็ตาม เขารีบคลายล็อกและหันความสนใจไปที่หน้าจอทันที

เขาเห็นร่างสูงใหญ่ของเคนกำลังชูลูกโฮมรันขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลง เขาได้ยื่นลูกบอลให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ซึ่งสวมชุดเดรสฤดูร้อนสีขาวลายดอกไม้สีเหลืองสุดน่ารัก

ไดจิอ้าปากค้างเมื่อเห็นทั้งสองคนบนหน้าจอ การที่ไม่ได้เจอพี่ชายมาเกือบ 6 เดือน ทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังมองดูคนแปลกหน้า ทว่าสัญชาตญาณของเขาก็บอกว่านั่นคือพี่ชายของเขาแน่นอน

แค่นั้นยังไม่พอ เขายังมองเห็นพ่อและแม่นั่งอยู่ทางด้านขวาของเคนด้วย พวกท่านดูมีความสุข เติมเต็มเขาด้วยความอบอุ่น

“เคนคือใครเหรอ?” จิงถามด้วยความงุนงง

เมื่อเห็นว่าทั้งโคอิจิและไดจิต่างก็รู้จักผู้ชายคนนี้ คนอื่นๆ ก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน

“เขาเป็นพี่ชายฉันเอง” ไดจิบอกพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น

“เอ๋!? พวกนายสองคนหน้าตาไม่เห็นจะเหมือนกันเลย”

“พี่ชายบุญธรรมน่ะ...” เขาอธิบาย

“เขาเคยเล่นอยู่ทีมเดียวกับพวกเราตอนมัธยมต้นด้วยนะ” โคอิจิบอก ก่อนจะเสริมว่า “แถมเขายังเป็นเอซจนกระทั่งปีสุดท้ายของพวกเราด้วย”

“อ๋อออ งั้นเขาก็คงไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นล่ะสิ” หนึ่งในวัยรุ่นพูดขึ้นมาหน้าตาเฉย

โคอิจิหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินคำพูดนั้น พลางมองดูปฏิกิริยาของไดจิ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาพูดถึงเคนก่อนหน้านี้ อารมณ์ของไดจิจะดิ่งฮวบลงทันที เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยว่าไดจิจะมีปฏิกิริยายังไงหลังจากมีคนพูดจาแบบนี้

“เขาได้รับบาดเจ็บน่ะ ก็เลยต้องพักการขว้างลูกไปหนึ่งปีเต็ม” ไดจิบอก โดยไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมาก

“แต่เขาก็ยังเป็นผู้เล่นที่ยอดเยี่ยมนะ เขาและพ่อเป็นคนสอนทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรู้เกี่ยวกับเบสบอลก่อนที่ฉันจะมาอยู่ที่นี่”

คนอื่นๆ สองสามคนดูจะไม่ค่อยพอใจกับคำพูดนั้นนัก แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร พวกเขามีความฉลาดทางอารมณ์มากพอที่จะรู้ว่าไม่ควรไปนินทาว่าร้ายพี่ชายของคนอื่น

อย่างไรก็ตาม มักจะมีคนคนหนึ่งเสมอ...

“ฉันหมายถึง เขาก็ไม่น่าจะเก่งอะไรขนาดนั้นใช่ไหมล่ะ? พวกนายอยู่ทีมเดียวกันแท้ๆ แต่มีแค่นายกับโคอิจิที่ได้รับทุนการศึกษา” จิงพูด พลางยักไหล่

คนอื่นๆ ในห้องไม่ได้คัดค้านอะไรกับเรื่องนี้ เพราะนั่นก็คือความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเขาเหมือนกัน

ทว่ารอยยิ้มร้ายกาจกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไดจิเพื่อตอบสนอง เขาคิดว่ามันตลกดีที่ไอ้พวกนี้ที่ยังไม่ติดตัวจริงของทีมด้วยซ้ำ กลับกำลังดูถูกคนอย่างพี่ชายของเขาที่ฝ่าฟันอุปสรรคจนได้ไปแข่งระดับประเทศ

“ฉันเดาว่าพวกนายคงต้องรอดูตอนที่เราไปเจอพวกนั้นที่โคชิเอ็งก็แล้วกัน จะได้รู้ว่าเขาเก่งจริงหรือเปล่า” เขายืดอกด้วยความภาคภูมิใจ แอบดูการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของพวกเขา

“หา? เขาผ่านเข้ารอบระดับประเทศงั้นเรอะ?”

แม้แต่โคอิจิก็ยังดูประหลาดใจกับข่าวนี้ ใบหน้าของเขาสว่างไสวขึ้น ในความเป็นจริง เขามีความเห็นที่ดีต่อเคนซึ่งคอยสนับสนุนเขามาตลอด แม้กระทั่งหลังจากที่เขาแย่งตำแหน่งเอซไปแล้วก็ตาม

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน