บทที่ 422.วิญญาณพิษโลหิต

“นี่มันแทบจะเป็นปาฏิหาริย์……”

ฝูงชนที่ยืนมุงดูแตกตื่นไม่อยากเชื่อจิ้งจอกสวรรค์บูชาจันทรานี่มันอาจเป็นวิชาเซียนในตำนานหรือไม่ถึงสามารถยกระดับพลังการต่อสู้ได้มากถึงเพียงนี้

และจิตวิญญาณการต่อสู้บนร่างของนักพรตนอกรีตได้ดับลงไปกว่าครึ่งแล้วแรงกดดันจากฉื่อฮว๋ายรุนแรงเกินไปนี่คือแรงกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่ากดข่มทุกสิ่ง

หลังจากฉื่อฮว๋ายพุ่งออกไปเย่เฉินก็ฟื้นฟูบาดแผลได้เล็กน้อยเลือดหยุดไหลแล้ว

“เอาล่ะงั้นก็ต้องเดิมพันแล้ว！”

เย่เฉินอาศัยระบบทำให้ตนเองไม่ถูกพิษโจมตีปลดปล่อยทุกอย่างนอกจากใช้ปราณวิญญาณกดข่มบาดแผลแล้วเขายังระดมปราณวิญญาณทั้งหมดที่สามารถใช้ได้

กระบี่วิญญาณแห่งความโกลาหลเปล่งแสงฟันเข้าใส่ตู๋หยง

การโจมตีนี้ใช้พลังทั้งหมดมีอานุภาพน่าตกตะลึงฟันลงไปเกือบผ่าร่างตู๋หยงออกเป็นสองส่วน

“อ๊าก……”

ตู๋หยงคำรามกระบี่วิญญาณแห่งความโกลาหลฟันลงที่ไหล่ของเขาจมลึกเข้าไปในร่างพร้อมกันนั้นเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นที่เท้าของเย่เฉิน

อาศัยจังหวะที่ตู๋หยงบาดเจ็บสาหัสเตะเข้าไปที่หน้าของเขาอย่างรุนแรง

นี่คือพลังสุดท้ายของเย่เฉินหวังเพียงว่าจะสามารถสังหารตู๋หยงจบการต่อสู้นี้ลงได้

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงก็คือตู๋หยงรับการโจมตีนี้ไว้แต่กลับไม่ตายเพียงแค่ร่างแตกออกรอยแผลที่ไหล่กำลังกัดกร่อนพลังชีวิตของเขา

เลือดไหลอาบศีรษะตู๋หยงอยู่ในสภาพย่ำแย่แต่ยังไม่สูญเสียความสามารถในการต่อสู้

“ขอบเขตทะลวงมิติแข็งแกร่งถึงเพียงนี้จริงหรือ？” เย่เฉินกล่าวด้วยความขมขื่น

ตู๋หยงรับการโจมตีเต็มๆจากเขาทั้งยังถูกกระแทกที่ศีรษะอย่างจัง

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ตายเพียงแค่บาดเจ็บหนัก

“ฆ่า！”

เย่เฉินตะโกนปราณวิญญาณหมดแล้วแต่เขาดึงพลังชีวิตที่ระบบใช้รักษาบาดแผลมาแปลงเป็นปราณวิญญาณเพื่อนำมาใช้ต่อสู้

เมื่อเข้าใกล้เขาปล่อยแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญอีกครั้งซัดตู๋หยงจนกระอักเลือดลอยกระเด็นออกไป

“ปัง！”

ด้านไกลก็มีเสียงสะเทือนฟ้าดินฉื่อฮว๋ายใช้เพลิงเทพทำลายล้างโจมตีนักพรตนอกรีตจนแขนขวาทั้งข้างขาดถูกเผาจนสิ้น

แต่ในเวลานี้นักพรตนอกรีตก็เริ่มทนต่อแรงกดดันของสัตว์เซียนได้แล้ว

ดวงตาของเขาแดงก่ำไม่คิดสนใจเย่เฉินอีกแล้วขอเพียงกลืนกินฉื่อฮว๋ายได้เขาจะได้รับสายเลือดสัตว์เซียนซึ่งสำหรับเขาแล้วสมบูรณ์แบบยิ่งกว่ารากฐานวิถีเซียน

นักพรตนอกรีตและฉื่อฮว๋ายต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครได้เปรียบ

“ครื่นๆ！”

เสียงคร่ำครวญดังขึ้นจากภายในร่างของตู๋หยงชวนให้ขนลุก

เสียงนี้เหมือนวิญญาณร้องโหยหวนแหลมคมอย่างยิ่ง เพียงดังออกมาเย่เฉินก็รู้สึกว่าจิตแรกกำเนิดสั่นไหวการควบคุมร่างกายเริ่มไม่มั่นคง

เกิดอะไรขึ้นหรือว่าเจ้าเฒ่านี่จะยังมีวิชาอื่นอีก？

“เคร้ง！”

เย่เฉินตกใจมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกระบี่วิญญาณแห่งความโกลาหลที่เขาฟันออกไปกลับฟันโดนเงาวิญญาณตนหนึ่งและอีกฝ่ายกลับมีเลือดสีแดงสดไหลออกมา

ในชั่วพริบตาเลือดจากเงาวิญญาณนั้นระเบิดเย่เฉินหลบไม่ทันถูกแรงระเบิดทำให้บาดเจ็บ

เกิดอะไรขึ้น？

ไม่เพียงเย่เฉินแม้แต่ผู้ชมทั้งหมดก็ยังตกตะลึงตู๋หยงราวกับฆ่าไม่ตายรับการโจมตีมากมายจากเย่เฉินแต่ยังไม่เป็นอะไร

ขณะเดียวกันบาดแผลบนร่างของตู๋หยงกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็วกลิ่นอายยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

แม้ร่างจะเต็มไปด้วยเลือดแต่กลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

“หึหึ…” ตู๋หยงหัวเราะเย็นชากล่าวว่า “เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าร่างเงาพิษอสูรของข้ามีพลังมาหเพียงใด”

“แต่ก็ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยระเบิดเงาวิญญาณส่วนเกินออกไปไม่เช่นนั้นข้าคงไม่อาจปลุกวิญญาณพิษโลหิตได้”

เย่เฉินขมวดคิ้วถอยออกมาสร้างระยะห่างจากตู๋หยง

เขาถอนหายใจในใจ “ระบบวิญญาณพิษโลหิตคืออะไร！”

【วิญญาณพิษโลหิต คือไพ่ตายสุดท้ายของร่างเงาพิษอสูรเมื่อเงาวิญญาณทั้งหมดถูกทำลายโดยพลังภายนอกวิญญาณพิษโลหิตจะปรากฏมอบพลังอันแข็งแกร่งแก่ผู้ใช้】

“มีข้อเสียไหมจุดอ่อนก็ยังดี！” เย่เฉินถอนหายใจ

【สิ่งที่เป็นหยางบริสุทธิ์และแข็งแกร่งที่สุดสามารถทำลายวิญญาณพิษโลหิตได้！】

“หยางบริสุทธิ์……” เย่เฉินยิ้มขมเปลวเพลิงแห่งมหาวิถีคือสิ่งนั้นแต่เว้นแต่เขาจะร่วมมือกับฉื่อฮว๋าย

มิฉะนั้นเปลวเพลิงเพียงอย่างเดียวแม้ระดับจะถึงแต่ความรุนแรงอาจไม่พอทำร้ายตู๋หยง

“หมดหวังแล้วหรือ” เย่เฉินรู้สึกสิ้นหวังช่องว่างของระดับพลังมากเกินไปเว้นแต่จะใช้ค่ายกลแต่ฝ่ายตรงข้ามย่อมไม่เปิดโอกาส

ทันใดนั้นด้านไกลมีแสงเพลิงพุ่งมาร่างเล็กของฉื่อฮว๋ายถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเพลิง

นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของตู๋หยงรู้ว่าเย่เฉินไม่อาจต้านได้จึงรีบมาช่วย

“เปลวเพลิงบนร่างพวกเจ้าทำให้ข้ารู้สึกรังเกียจ！” ตู๋หยงตะโกนหมอกพิษมหาศาลปะทุวิญญาณพิษโลหิตพุ่งออกไปชนฉื่อฮว๋าย

“ฉื่อฮว๋ายช่วยข้าถ่วงนักพรตนอกรีตไว้หากสู้ไม่ได้จงหนี！” เย่เฉินตะโกนพร้อมโยนแหวนวงนั้นให้ฉื่อฮว๋าย

เขาไม่ต้องการให้นางเป็นอะไรพลังพิษของตู๋หยงยากจะป้องกันไม่อาจให้นางเข้ามาใกล้

“แต่…” ฉื่อฮว๋ายตกใจรับแหวนไว้โดยสัญชาตญาณ

และร่างของเย่เฉินก็ยืนขวางหน้าวิญญาณพิษโลหิตฟันด้วยวิชาชักกระบี่สังหารสวรรค์ปราณกระบี่รุนแรงผลักมันถอย

“เจ้าเฒ่าเจ้าอยากได้วิชาเซียนไม่ใช่หรือข้ามีมากกว่าหนึ่งหากแน่จริงก็ไล่ตามมา！” เย่เฉินกล่าวจากนั้นพุ่งหนีไปไกล

เขาต้องทำให้ฉื่อฮว๋ายห่างจากตู๋หยงไม่ให้นางถูกพิษ

“จะหนีไปไหน！”

ตู๋หยงย่อมไม่ปล่อยนักพรตนอกรีตต้องการสายเลือดของฉื่อฮว๋ายส่วนรากฐานวิถีเซียนและวิชาเซียนย่อมต้องเป็นของเขา

“ซู่ซู่！”

เย่เฉินหลบหลีกเปลวเพลิงแห่งมหาวิถีปะทะกับหมอกพิษเกิดเสียงสั่นสะเทือน

“เจ้าหนูเจ้าประเมินข้าต่ำไปพิษของข้าไม่ใช่สิ่งที่จะต้านได้ง่าย！” ตู๋หยงสะบัดมือ ปล่อยพิษอีกระลอกพุ่งหาเย่เฉิน

“ระบบแต้มพลังงานที่เหลือยังต้านพิษได้อีกนานแค่ไหน？” เย่เฉินตกใจตู๋หยงเพิ่มความรุนแรงของพิษเวลาเขาเหลือน้อยแล้ว

【แต้มพลังงานที่เหลือสามารถคงไว้ได้อีกห้านาที！】

เมื่อได้ยินเย่เฉินสิ้นหวังทันทียากเกินไปห้านาทีโอกาสชนะแทบไม่ถึงหนึ่งส่วนสิบ……

“สู้ตาย！”

เย่เฉินถูกโจมตีอีกครั้งเขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะแปลงพลังชีวิตที่ใช้รักษาในร่างเป็นปราณวิญญาณเพื่อนำมาใช้ต่อสู้ ตอนนี้เขาเองก็เป็นร่างที่บาดเจ็บหนักแล้ว

เขาไม่สนใจสิ่งใดพุ่งไปยังขอบนอกของซากโบราณใช้ความเร็วคุนเผิงหลบหนีทุกคนต้องออกไปจากที่นี่

“คิดจะหนีหรือออกไปจากที่นี่แล้วสูญเสียพลังแห่งโชคชะตาข้าจัดการเจ้าด้วยกระบวนท่าเดียวก็พอ！” ตู๋หยงหัวเราะเย็นชาลดความรุนแรงของการโจมตีลง

เขาตามเย่เฉินไปอย่างไม่รีบร้อนพูดเยาะเย้ยเป็นระยะ

ทุกคนสัมผัสได้ชัดเจนว่าอาการบาดเจ็บของเย่เฉินหนักขึ้นเรื่อยๆกลิ่นอายอ่อนลงใกล้ตายเต็มที

“ระบบแปลงแต้มพลังงานทั้งหมดเป็นหินวิญญาณขั้นสูง！” เย่เฉินตะโกนในใจตอนนี้พลังแห่งโชคชะตาบนร่างเขาอ่อนลงความเร็วก็เริ่มช้าลง

【แปลงเสร็จสิ้นแต้มพลังงานไม่เพียงพอการฟื้นฟูบาดแผลหยุดลงไม่สามารถต้านพิษให้โฮสต์ได้！】