บทที่ 140 - ความลับใต้ผิวน้ำ

"ศิษย์น้องหลินเหยียน เจ้าทำแบบนี้มันจะเสี่ยงไปหน่อยนะ"

ผู้ดูแลโจวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน

แม้เขาจะไม่ค่อยได้ตกปลาด้วยตัวเองเท่าใดนัก ทว่าเขาก็มาที่ทะเลสาบเทียนหลงอยู่บ่อยครั้ง ย่อมต้องรู้ถึงกลเม็ดเด็ดพรายในทะเลสาบเทียนหลงอยู่บ้าง

บริเวณรอบนอกทะเลสาบเทียนหลง มีเพียงลานตกปลาที่อยู่ในศาลาเท่านั้นถึงจะมีปลุกชุกชุม

นั่นเป็นเพราะผู้ที่สามารถเช่าลานตกปลาได้ล้วนเป็นศิษย์จากตระกูลใหญ่หรือเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในโลกผู้ฝึกตน คนเหล่านี้เวลาอ่อยเหยื่อต่างก็ทุ่มเงินไม่อั้น นานวันเข้าสัตว์น้ำเหล่านั้นก็มักจะมารวมตัวกันอยู่บริเวณลานตกปลาเหล่านั้น

ส่วนบริเวณที่ไม่มีศาลา จำนวนปลาก็จะน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

หลินเหยียนเอาเหยื่อระดับสูงไปสุ่มหาลานตกปลาธรรมดาๆ แบบนี้มันจะบ้าบิ่นไปหน่อยกระมัง การทำเช่นนี้ต่างอะไรกับการเอาเงินไปละลายแม่น้ำ

"ไม่เป็นไร ข้าขอลองดูก่อนก็แล้วกัน"

หลินเหยียนยิ้มบางเบา เขาไม่ได้อ่อยเหยื่อเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับโยนเบ็ดลงไปในน้ำโดยตรง

ทว่าที่ปลายคันเบ็ดนั้น หลินเหยียนได้แฝงพลังจิตเอาไว้บางเบา

นี่คือวิธีที่จิตวิญญาณกระบี่ไท่ซวีถ่ายทอดให้แก่เขา

มันสามารถใช้พลังจิตเพื่อสำรวจสถานการณ์ใต้น้ำได้

คนทั่วไปไม่รู้ถึงวิธีนี้เลย ต่อให้รู้ก็ไม่สามารถทำตามได้อยู่ดี

เป็นเพราะพลังจิตของคนทั่วไปมีความทนทานไม่เพียงพอ เมื่อพลังจิตออกจากร่างของคนส่วนใหญ่ มันก็จะค่อยๆ แตกซ่านและสูญสลายไปในที่สุด

หลินเหยียนฝึกฝนเคล็ดวิชาวิญญาณควบแน่นแก่นแท้ ความแข็งแกร่งของพลังจิตมีมากกว่าผู้อื่นถึงสองเท่า เขาจึงสามารถนำพลังจิตไปแฝงไว้บนตัวเบ็ดได้

"วิธีนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ "

ด้วยการพึ่งพาพลังจิต หลินเหยียนสามารถมองเห็นโลกใต้น้ำได้อย่างชัดเจน

เป็นดั่งที่บรรดานักตกปลารุ่นเก๋าเหล่านั้นกล่าวไว้ ฝูงปลาส่วนใหญ่มักจะมารวมตัวกันอยู่ในน่านน้ำบริเวณลานตกปลาชั้นดีจริงๆ

ซ้ำปลามังกรในทะเลสาบเทียนหลงก็ฉลาดแกมโกงอย่างยิ่ง พวกมันมีสติปัญญาแล้ว จึงไม่มีทางติดเบ็ดง่ายๆ ต่อให้พวกมันจะมารวมตัวกันอยู่แถวลานตกปลาชั้นดี แต่พวกมันก็จะกินแค่เหยื่อที่อ่อยไว้เท่านั้น ไม่ยอมกินเหยื่อที่เกี่ยวอยู่บนเบ็ดเด็ดขาด

แน่นอนว่าปลามังกรเหล่านี้ก็ไม่ได้ตัดความหวังของนักตกปลาไปเสียทีเดียว พวกมันมักจะส่งปลาแก่ ปลาป่วย หรือปลาพิการไปติดเบ็ดเป็นครั้งคราว มิเช่นนั้นหากไม่มีปลาติดเบ็ดเลย นานวันเข้าก็คงไม่มีใครมาอ่อยเหยื่ออีก

"ปลามังกรพวกนี้ฉลาดเกินไปแล้ว ผู้ฝึกตนบนฝั่งหลงคิดว่าตัวเองกำลังตกปลา ทว่าหารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังถูกปลามังกรพวกนี้ปั่นหัวเล่นอยู่ต่างหาก"

หลินเหยียนรู้สึกขบขันอยู่บ้าง

ทว่าหลินเหยียนไม่จำเป็นต้องโง่เขลาให้พวกมันปั่นหัวเล่นเหมือนนักตกปลาเหล่านั้น เขามีวิธีของตนเอง

"เคล็ดวิชาเก้ามังกรกลืนนภา"

ภายใต้การเดินพลัง ปราณมังกรสายหนึ่งก็ระเหยไปพร้อมกับเหยื่อและแผ่กระจายไปทั่วน่านน้ำบริเวณนั้น

สิ่งสำคัญที่สุดที่สัตว์อสูรต้องการเพื่อเลื่อนระดับคืออะไรกัน

ย่อมต้องเป็นสายเลือด

โดยเฉพาะสัตว์อสูรที่ครอบครองสายเลือดระดับสูง พวกมันจะมีความอ่อนไหวต่อพลังสายเลือดเป็นอย่างมาก

หลินเหยียนฝึกฝนเคล็ดวิชาเก้ามังกรกลืนนภา เขาสามารถสร้างพลังมังกรที่บริสุทธิ์ยิ่งยวดออกมาได้ สำหรับปลามังกรและกุ้งมังกรในทะเลสาบเทียนหลงแล้ว มันคือสิ่งยั่วยวนที่ไม่อาจต้านทานได้

ปุด ปุด ปุด

ทันใดนั้นปลามังกรและกุ้งมังกรเหล่านั้นก็คลุ้มคลั่ง พวกมันพากันพุ่งเข้าใส่เบ็ดของหลินเหยียนราวกับคนบ้า

"เกิดสิ่งใดขึ้นกัน น่านน้ำตรงนั้นทำไมถึงเหมือนน้ำเดือดเลย"

ความโกลาหลนั้นใหญ่โตเกินไป อย่างน้อยก็มีปลามังกรหลายสิบตัวกำลังดิ้นพล่านไปมา จะไม่ให้ดึงดูดความสนใจจากผู้ฝึกตนโดยรอบก็คงยาก ทันใดนั้นบรรดานักตกปลาโดยรอบต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว

เมื่อพวกเขาเห็นว่าใต้น้ำบริเวณใกล้กับหลินเหยียนมีปลามังกรกว่าสิบตัวกำลังดิ้นพล่านและกระโดดขึ้นเหนือน้ำเพื่อพุ่งเข้าหาคันเบ็ดของหลินเหยียน ผู้ฝึกตนที่อยู่ไม่ไกลต่างก็ต้องอ้าปากค้าง

"นี่มันไร้กฎเกณฑ์สวรรค์ชัดๆ ปลามังกรพวกนี้ทำไมถึงพุ่งไปหาคันเบ็ดของเขาหมดเลยล่ะ"

พวกเขายอมจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อเลือกลานตกปลาทำเลดีๆ ซ้ำยังทุ่มเงินหลายล้านหินวิญญาณเพื่อซื้อเหยื่อมาอ่อย ทว่าปลามังกรในทะเลสาบเทียนหลงกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองและไม่ยอมกินเบ็ดเลย

แต่หลินเหยียนกลับไม่ได้อ่อยเหยื่อ แค่หย่อนเบ็ดลงไป ปลามังกรก็พากันคลุ้มคลั่งงั้นหรือ

"เป็นไปได้อย่างไรกัน นี่มันไม่ถูกต้องเลย"

หลัวเหวินกังศิษย์ระดับเงินแห่งยอดเขากระทิงเถื่อนมีสีหน้าย่ำแย่ ไม่นานมานี้เขายังเพิ่งจะเยาะเย้ยว่าหลินเหยียนเอาเหยื่อมาทิ้งขว้างอยู่เลย ทว่าตอนนี้กลับถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง

"บัดซบ บัดซบ"

ซ่งอวิ๋นหลงศิษย์ระดับทองแห่งยอดเขาวิถีกระบี่ก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวเช่นกัน เขามักจะมาตกปลาที่ทะเลสาบเทียนหลงอยู่บ่อยครั้ง ปลามังกรพวกนี้มักจะฉลาดแกมโกง แอบกินเหยื่อของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ทำให้เกิดคลื่นน้ำเลยแม้แต่น้อย

ทำให้ช่วงหลายเดือนมานี้ เขาลงทุนค่าเหยื่อไปแล้วกว่าสิบล้าน แต่กลับไม่ได้ปลามังกรขึ้นมาเลยสักตัว หากผู้ที่ขายเหยื่อไม่ใช่คนของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ เขาคงสงสัยไปแล้วว่ามีคนจงใจสร้างเรื่องเพื่อหลอกเอาเงินเขา

ทว่าในยามนี้ การที่หลินเหยียนหย่อนเบ็ดลงไปเพียงครั้งเดียวกลับได้ปลามังกรขึ้นมาถึงสิบกว่าตัว ทำให้เขาถึงกับสงสัยในชีวิตเลยทีเดียว

หรือว่าฝีมือของพวกเขาจะไม่ได้เรื่องจริงๆ

"ศิษย์น้องหลินเหยียน เจ้าช่างเป็นยอดคนจริงๆ "

เมื่อมองดูปลามังกรที่ส่องประกายระยิบระยับแต่ละตัว ผู้ดูแลโจวและผู้ดูแลหลี่ต่างก็หายใจหอบถี่ ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดว่าหลินเหยียนนั้นดื้อรั้นและไม่รู้จักดีชั่วอยู่เลย

ตอนนี้พวกเขาถึงได้รู้ว่าตัวเองต่างหากที่มีตาหามีแววไม่

หลินเหยียนหย่อนเบ็ดลงไปเพียงครั้งเดียวโดยไม่ต้องอ่อยเหยื่อ ทว่ากลับตกปลามังกรขึ้นมาได้ถึงสิบกว่าตัว นี่มันคือผลงานระดับใดกัน

นี่มันคือราชันแห่งการตกปลาที่สวรรค์ประทานมาให้ชัดๆ แม้แต่นักตกปลารุ่นเก๋าระดับปฐพีเร้นลับยังต้องตามหลังแบบไม่เห็นฝุ่น

"ข้าก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ"

หลินเหยียนยิ้มบางเบา

"ครั้งนี้ตกปลามังกรขึ้นมาได้ทั้งหมดสิบสามตัว หากประเมินตามราคาตลาดก็น่าจะขายได้ประมาณสามล้านกว่าหินวิญญาณเลยนะ"

ผู้ดูแลหลี่นับจำนวนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเยียบ

"สามล้านหินวิญญาณ... หากข้าหาเงินได้เร็วปานนี้ ข้าคงไม่ต้องทำภารกิจอะไรแล้ว มาตกปลาที่นี่ทุกวันยังจะดีกว่า"

ผู้ดูแลโจวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวเช่นกัน

สามล้านกว่าอาจจะฟังดูไม่เยอะ แต่ต้องรู้ก่อนว่าหลินเหยียนเพิ่งจะมาถึงทะเลสาบเทียนหลงได้นานเท่าใดกัน

ไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ

ต่อให้หลังจากนี้หลินเหยียนจะไม่ได้โชคดีขนาดนี้ แต่ภายในหนึ่งเดือนจะหาเงินจากการตกปลามังกรได้สักหลายสิบล้านหินวิญญาณย่อมไม่ใช่ปัญหา

หากโชคดีหน่อย ไม่แน่ว่าเดือนหนึ่งอาจจะตกปลาได้หินวิญญาณนับร้อยล้านเลยก็ได้

ความเร็วในการหาเงินระดับนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสระดับปฐพีเร้นลับเห็นแล้วยังต้องคลั่ง

"พวกเราจะเอาอะไรไปเทียบกับศิษย์น้องหลินเหยียนได้ ศิษย์น้องหลินเหยียนอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีก็ใกล้จะทะลวงสู่ระดับวิญญาณเร้นลับแล้ว ซ้ำยังเป็นถึงราชันแห่งการตกปลาอีก แล้วตอนอายุยี่สิบปีพวกเราทำอะไรกันอยู่หรือ"

ผู้ดูแลหลี่หัวเราะ

"นั่นก็จริง"

ผู้ดูแลโจวยิ้มขื่น

หลินเหยียนคือยอดอัจฉริยะที่หาตัวจับยากแห่งยอดเขาลายเทวะ การที่พวกเขาเอาพรสวรรค์อันน้อยนิดของตนไปเปรียบเทียบกับหลินเหยียนมันก็เท่ากับการรนหาที่อับอายชัดๆ

หลินเหยียนตกปลาต่อไป

เป้าหมายของเขาคือปลามังกรหรือกุ้งมังกรระดับสี่ ปลามังกรระดับต่ำทำได้แค่ขายเอาเงิน ไม่สามารถช่วยให้เขาทะลวงระดับได้

ยิ่งไปกว่านั้นเหยื่อที่เขาใช้คือเหยื่อระดับสูง หากตกได้แต่ปลามังกรระดับหนึ่ง นั่นก็เท่ากับผลาญเงินเล่น แค่ค่าเหยื่อยังไม่ได้คืนเลยด้วยซ้ำ

ดังนั้นเมื่อเจอปลามังกรระดับหนึ่งหรือระดับสอง หลินเหยียนก็จะหลีกเลี่ยงทันที มีเพียงปลามังกรระดับสามขึ้นไปเท่านั้นถึงจะพอเข้าตาเขาได้บ้าง

สิ่งนี้ทำให้ผลลัพธ์หลังจากนั้นของหลินเหยียนลดลงอย่างเห็นได้ชัด

บางครั้งตกไปหลายชั่วยาม ถึงจะได้ปลามังกรติดเบ็ดสักตัว

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น มันก็ยังทำให้บรรดานักตกปลาบริเวณทะเลสาบเทียนหลงต้องตกตะลึงอยู่ดี

"วันนี้เจ้าเด็กนี่ตกปลามังกรระดับสามขึ้นมาได้เจ็ดแปดตัวแล้วใช่หรือไม่ โชคของเขาทำไมถึงดีปานนี้"

"นี่ไม่ใช่แค่เรื่องโชคดีแน่ ต่อให้คนที่ดวงดีที่สุดก็ไม่มีทางตกปลามังกรระดับสามขึ้นมาได้หลายตัวในวันเดียวหรอก"

ต่อให้เป็นคนที่โง่เขลาที่สุด ในเวลานี้ก็ต้องดูออกแล้วว่าหลินเหยียนจะต้องมีเคล็ดลับบางอย่างในการตกปลาอย่างแน่นอน

มิเช่นนั้นอัตราการติดเบ็ดจะสูงปานนี้ได้อย่างไร

"หากพวกเราล่วงรู้เคล็ดลับของเขาได้ ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรบ่มเพาะอีกแล้ว"

การหาทรัพยากรมูลค่ากว่าสิบล้านหินวิญญาณได้ในวันเดียวนั้นบ้าคลั่งเกินไปแล้ว ด้วยความเร็วระดับนี้ อย่างน้อยเดือนหนึ่งต้องหาเงินได้หลายร้อยล้านหินวิญญาณ ไม่มีใครสามารถต้านทานความยั่วยวนของเงินก้อนโตขนาดนี้ได้หรอก

แม้แต่เฒ่าประหลาดระดับปฐพีเร้นลับสองสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ในยามนี้แววตาของพวกเขาก็ยังเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่ม

[จบแล้ว]