บทที่ 13 - เข้าบ้านตระกูลฝู

บทที่ 13 - เข้าบ้านตระกูลฝู

เหลือเวลาอีกสี่วันจะถึงวันสิ้นโลก

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน ภายในห้องพักชั้นสี่ของซูจิ้นก็มีเสบียงกองพะเนินเทินทึกทั้งเล็กและใหญ่

ช่วงเช้าเขาออกไปดูลาดเลา ส่วนช่วงบ่ายก็ไปกว้านซื้อของที่ตลาดค้าส่ง

ซื้อถังน้ำมาก่อนสิบใบ นมผงอีกหลายสิบถุง เกลือยี่สิบถุง วิตามินเม็ด ยาสามัญประจำบ้าน ผ้าก๊อซ แอลกอฮอล์ ทิงเจอร์ไอโอดีนอีกจำนวนหนึ่ง แล้วก็... ไปมัดจำจองข้าวสารอาหารแห้งที่ร้านขายข้าวห่างออกไปหกกิโลเมตร นัดแนะให้มาส่งของในช่วงค่ำของอีกสองวันข้างหน้า

นอกจากนี้ เขายังซื้อถุงพลาสติก กระดาษชำระ แล้วก็ชักโครกพลาสติกแบบพกพามาอีกหลายอัน

ชักโครกถือเป็นของจำเป็นขั้นสุดยอดในบรรดาเสบียงทั้งหมด!

วันสิ้นโลกใกล้เข้ามา น้ำจะกลายเป็นทรัพยากรล้ำค่าอย่างเห็นได้ชัด

ต่อให้ท่อระบายน้ำจะไม่ได้รับผลกระทบ แต่ก็คงไม่มีใครฟุ่มเฟือยเอาน้ำไปกดชักโครกแน่

ถึงตอนนั้นก็ต้องเอาถุงพลาสติกมาสวมกับชักโครกพกพาพวกนี้แล้วค่อยใช้

เกิดพวกซอมบี้ตามกลิ่นได้ขึ้นมาล่ะ?

ไม่แน่อาจจะเอาไปใช้เป็นระเบิดชีวภาพได้ด้วยซ้ำ

ถึงแม้จะใช้ถังพลาสติกแทนได้ แต่พอคิดว่าตัวเองอาจจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ถ้าเลือกให้ดูดีได้ ก็ขอเลือกตายแบบดูดีหน่อยดีกว่า...

นอกเหนือจากนั้น เขาก็ทำตามข้อมูลที่ถามมาจากฝูชิงไต้ ไปเหมาซื้อผ้าอนามัยมาลอตใหญ่

ของพวกนี้ถึงจะบอกว่าเป็นของใช้จำเป็นสำหรับผู้หญิง แต่ความจริงแล้วเอาไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีกเยอะ อย่างน้อยก็เอามาทำเป็นแผ่นรองรองเท้าได้

ถ้าเร่งมืออีกสักสองวัน ของก็น่าจะครบหมดแล้ว

ซูจิ้นคิดในใจ พลางขีดฆ่ารายการของที่ซื้อมาแล้วในสมุด จู่ๆ ท้องก็ร้องโครกคราก เขาจึงเงยหน้ามองไปที่ประตู

วันนี้เขานัดกับฝูชิงไต้ไว้ว่าจะไปกินข้าวที่บ้านเธอ เขาเองก็ยังไม่เคยเจอพ่อแม่ของเธอมาก่อน แต่ก็ได้ข้อมูลเบื้องลึกมาพอสมควรแล้ว

ขั้นตอนนี้ถือว่าสำคัญมาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะไปมาหาสู่กับฝูชิงไต้ได้อย่างเปิดเผยเลย

แค่ได้ความไว้วางใจจากสองสามีภรรยาคู่นี้มา ก็จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อการเคลื่อนไหวในอนาคต

ฝูหู่ พ่อของฝูชิงไต้ อดีตทหาร แม้จะปลดประจำการเพราะอาการบาดเจ็บ แต่สมรรถภาพร่างกายก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบได้

ถึงแม้จะห่างเหินจากการฝึกฝนไปนานจนร่างกายไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนก่อน แต่ถ้าได้รับการฟื้นฟูระยะสั้น ก็ต้องเหนือกว่าคนปกติแน่นอน

ส่วนจางหว่าน แม่ของฝูชิงไต้ เป็นสาวโรงงานทอผ้า... เธอมีฝีมือเย็บปักถักร้อย ซึ่งถือเป็นทักษะที่ยอดเยี่ยมเลยทีเดียว

พรุ่งนี้เขาตั้งใจจะไปซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปกับผ้าเนื้อหนามาลอตหนึ่ง แล้วก็ไปซื้อแผ่นอะลูมิเนียมจากร้านฮาร์ดแวร์

เอามาเย็บเป็นกระเป๋าติดเสื้อผ้า แล้วยัดแผ่นโลหะที่ตัดเตรียมไว้เข้าไป ก็จะได้เกราะอ่อนแบบง่ายๆ แล้ว

การป้องกันแบบนี้ทั้งเรียบง่าย ใช้งานได้จริง และจำเป็นอย่างยิ่ง

วันนี้ต้องทำให้สำเร็จให้ได้... บางทีอาจจะพึ่งพาฝูหู่ให้ช่วยหาอาวุธอย่างพวกหน้าไม้หรือธนูมาให้ได้ด้วย!

.....

ช่วงหกโมงเย็น เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยก็ดังขึ้นที่โถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจ

เสียงกุกกักดังขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูห้องฝั่งตรงข้ามจะปิดลง

ซูจิ้นยืดตัวขึ้น เดินไปหน้ากระจกเพื่อจัดระเบียบเสื้อผ้า

ฟังจากเสียงเมื่อกี้ น่าจะเป็นสองสามีภรรยาตระกูลฝูกลับมาบ้านพร้อมกันพอดี แบบนี้ก็เข้าทางเลย

การจัดการคนสองคนพร้อมกันไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เมื่อจัดเสื้อผ้าเสร็จ ซูจิ้นก็เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า หยิบแผ่นหนังมาสามแผ่น พร้อมกับสมุดโน้ตและปากกา แล้วเดินออกจากห้องไป

เขาไปยืนอยู่หน้าประตูบ้านของฝูชิงไต้ ทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเคาะประตู

ไม่นานประตูเปิดออก ชายวัยกลางคนผิวคล้ำ หน้าตาดุดันปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าซูจิ้น

เมื่อเห็นคนแปลกหน้ามาเคาะประตู แววตาของฝูหู่ก็ฉายแววสงสัย

"คุณคือ..."

"ฝูหู่?" ซูจิ้นแกล้งทำเป็นตกใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย

"อ้าว? คุณเป็นใคร รู้จักผมด้วยเหรอ? มีธุระอะไรหรือเปล่า?" ฝูหู่เปิดประตู กั้นขวางหน้าประตูพลางมองประเมินซูจิ้นด้วยความแปลกใจ

ซูจิ้นก้มหน้าลงยิ้มบางๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดว่า "ขอเสียมารยาทแล้วครับ ผมเป็นเพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่ ชื่อหลี่หาวเฉิง"

"หลี่หาวเฉิง? คุณรู้จักผมได้ยังไง? เราน่าจะไม่เคยเจอกันมาก่อนนี่ หรือว่าเหล่าหลี่ห้องตรงข้ามเป็นคนบอก?" ฝูหู่เป็นคนตรงๆ สีหน้าเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย

ไอ้หนุ่มแปลกหน้าคนนี้ โผล่หน้ามาก็เรียกชื่อจริงเขาก่อนเลย ช่างไร้มารยาทเสียจริง

ซูจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมย่อมต้องรู้จักคุณอยู่แล้ว พลทหารฝูหู่ หมู่ 2 หมวด 3 กองร้อย 7 กองพัน 3 กรม 571 กองพล 191 กองทัพกลุ่ม 12 ผู้บังคับกองร้อยของคุณชื่อหวงฉงเหวิน ฉายาปืนใหญ่หวง แล้วก็หยางหวย เพื่อนร่วมหมู่ของคุณ..."

ซูจิ้นร่ายประวัติของอีกฝ่ายออกมาเป็นฉากๆ ฝูหู่ถึงกับดึงประตูปิดลงมาครึ่งหนึ่งแล้วออกมายืนขวางอยู่ตรงโถงทางเดิน

สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "คุณเป็นใครกันแน่!"

รอยยิ้มของซูจิ้นจางหายไป เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง "ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมคือผู้อำนวยการสำนักปฏิบัติการแทรกแซงความเสี่ยงวิกฤตระดับชาติ หลี่หาวเฉิง"

"สำนัก... อะไรนะ?" ฝูหู่อึ้งไปชั่วขณะ

ชื่อหน่วยงานประหลาดๆ แบบนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

"เรียกสั้นๆ ว่า สำนักปฏิบัติการความเสี่ยงฯ เมื่อก่อนตำแหน่งคุณต่ำเกินไป การไม่รู้จักสำนักนี้ก็เป็นเรื่องปกติ หน่วยงานของเราขึ้นตรงต่อผู้บริหารระดับสูงสุด" ซูจิ้นหยิบเสี่ยวหมี่ 6 ออกมาใช้งาน

สไลด์หน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง บัตรประจำตัวของฝูหู่ก็ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ

เขาชูโทรศัพท์ขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู ซูจิ้นพูดต่อ "ผมมีประวัติของคุณ ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมผมถึงรู้จักคุณนั้นง่ายมาก ตอนที่สำนักปฏิบัติการความเสี่ยงฯ คัดเลือกทหารเพื่อเข้าร่วมการฝึกพิเศษ คุณก็อยู่ในรายชื่อผู้เข้ารอบ... ถึงแม้ตอนนั้นผมจะยังไม่ได้เข้าทำงาน แต่หลังจากนั้นผมก็ได้อ่านประวัติของคุณ ภายในสำนักประเมินคุณไว้สูงมาก ผมก็เลยจำได้แม่น"

"เอ่อ นี่มัน... นี่มัน... นี่มัน..." ฝูหู่ทำตัวไม่ถูก

เรื่องจริงหรือโกหก ตอนนี้เขาไม่กล้าฟันธงเลยจริงๆ!

หน่วยงานที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ปฏิกิริยาแรกของเขาน่าจะเป็นการปฏิเสธ

แต่อีกฝ่ายกลับรู้ประวัติการทำงานของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง แถมยังเอาหลักฐานมายืนยันได้อีก นี่สิแปลก

ที่สำคัญที่สุดคือไอ้เครื่องมือนั่น... ล้ำสมัยเกินไปแล้ว! ภาพชัดแจ๋วสุดๆ! คนธรรมดาไม่มีทางมีของแบบนี้ได้แน่ๆ

ฝูหู่ครุ่นคิดในใจ

ช่างเถอะ ลองดูท่าทีไปก่อน ถามดูว่าเขามาทำไม... เราเองก็ไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรไว้สักหน่อยนี่นา?

"เอ่อ.. ผู้อำนวยการหาวเฉิง" ฝูหู่เอ่ยปากหยั่งเชิง "คุณมาหาผม..."

"ผู้อำนวยการหลี่ครับ"

"อ้อใช่ ผู้อำนวยการหลี่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

พอได้ยินคำถามนั้น สีหน้าเคร่งเครียดของซูจิ้นก็มลายหายไป กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง

"เหล่าฝู มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะ ตอนนี้เราสองคนเป็นเพื่อนบ้านกันจริงๆ"

"พอดีฝั่งผมเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นนิดหน่อย ครั้งนี้ผมแค่ตั้งใจจะมายืมโทรทัศน์ที่บ้านคุณดูสักหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอคุณ ขอผมเข้าไปข้างในได้ไหมครับ?"

"อ๋า.. อ๋อ... เชิญครับ เชิญ" ฝูหู่ผายมือเชิญด้วยความงุนงง

ซูจิ้นเดินเข้าไปในบ้านอย่างสง่าผ่าเผย

ห้องนั่งเล่นเชื่อมต่อกับห้องกินข้าว ฝูชิงไต้ในชุดนอนกำลังฟุบหน้าเขียนการ์ตูนอยู่บนโต๊ะ

เมื่อเห็นซูจิ้นโผล่มา เธอก็ตาเป็นประกาย จากนั้นก็รีบก้มหน้าฟุบลงไปทำเป็นตั้งใจเรียนต่อทันที

"ไปๆๆ ชิงไต้ แขกมา กลับไปเขียนที่ห้องไป!" ฝูหู่ไล่ลูกสาว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ซูจิ้น "นี่ลูกสาวผมเองครับ"

"อ้อ!" ฝูชิงไต้รับคำด้วยความหงุดหงิด คว้าสมุดการบ้านแล้ววิ่งปรู๊ดเข้าห้องไป

จังหวะเดียวกันนั้น จางหว่านก็เดินออกมาจากห้องครัว มือยังเปียกน้ำอยู่เลย

พอเห็นหน้าแปลกๆ ของซูจิ้น สายตาก็หันไปมองฝูหู่ทันที

"คนนี้คือ..."

"ญาติของเพื่อนทหารเก่าผมน่ะ ไม่มีอะไรหรอก! คุณไปทำกับข้าวต่อเถอะ ผมขอคุยกับเขาสักสองสามประโยค"

ฝูหู่ส่งสายตาให้จางหว่าน เธอเบ้ปากแล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องครัวไป

"ผู้อำนวยการหลี่ นั่งลงคุยกันเถอะครับ" ฝูหู่หันมาทางซูจิ้น ผายมือไปทางโซฟา

(จบแล้ว)