735 - งานชุมนุมเริ่มขึ้นแล้ว

735 - งานชุมนุมเริ่มขึ้นแล้ว

“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

พวกเขารู้ว่านี่เป็นการดำรงอยู่ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน อาจมีพลังมากกว่าครึ่งเซียนเล็กน้อยด้วยซ้ำ

พวกเขาไม่ใช่ผู้อาวุโสสูงสุดธรรมดา ทุกคนเป็นถึงผู้สูงสุดระดับปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับไม่มีใครสามารถต่อต้านการลงมือของเด็กหนุ่มคนนี้ได้เลย

"ข้าไม่ต้องการที่จะฆ่าใครในทะเลสาบหยก!" ดวงตาสีทองของวานรศักดิ์สิทธิ์เปิดขึ้น

เด็กหนุ่มสาวทายาทของดินแดนศักดิ์สิทธิ์มากมายสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครเหตุใดคำพูดของเขาจึงหยิ่งผยองขนาดนี้

“เขาน่ากลัว แม้แต่ผู้สูงสุดยังถูกปราบปรามอย่างง่ายดาย!”

ในเวลานี้ไม่ต้องพูดถึงเซียงอี้เฟยแม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์เหยากวงก็แสดงท่าทางแปลกๆ พวกเขาจ้องมองไปยังวานรศักดิ์สิทธิ์ด้วยประกายตาที่มีความกลัวเล็กน้อย!

“เจ้า...” ร่างของชายชราหลายคนสั่นเทาด้วยความโกรธ

“พวกเจ้าไม่พอใจหรือ ต้องการให้ข้าลงมือสังหารทุกคนในตอนนี้หรือไม่!” วานรศักดิ์สิทธิ์เหลือบมองพวกเขา

ชายหนุ่มที่ดูเหมือนอายุเพียง 20 ปี กลับเป็นมีความหยิ่งผยองและน่ากลัวถึงขนาดนี้

“เจ้าจงจำไว้เถอะ!”

ชายชรากลุ่มนั้นรีบหันหลังจากไปด้วยความโกรธแค้น

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมองข้าด้วยสายตาแบบนั้น?”

วานรศักดิ์สิทธิ์นั้นแตกต่างจากคนทั่วไป สัมผัสทางวิญญาณของเขาเฉียบแหลมมาก และเขาก็เคลื่อนไหวออกไปอีกครั้ง

“ปึก” “ปึก...”

ชายชราหลายคนพยายามต่อสู้ แต่พวกเขาทั้งหมดถูกโยนทิ้งไป กระดูกของพวกเขาก็แตกร้าวหลายที่ และตอนนี้ทุกคนถูกโยนลงไปในทะเลสาบราวกับสุนัขตัวหนึ่ง

“พี่วานรช่างมีพลังล้นเหลือ!” เจียงฮ่วยเหรินยิ้มและระเบิดเสียงหัวเราะ

ทุกคนต่างตกตะลึง และเมื่อต้องเผชิญกับชายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

“วิสุทธิชนโปรดเมตตา...” อยู่ไกลๆ ริมทะเลสาบ หญิงสาวชุดม่วงพูดเบาๆ

“ตัวอ่อนเต๋าโดยกำเนิด!” หลี่เหอซุยกระซิบอย่างประหลาดใจ

“ที่แท้ก็น้องสะใภ้นั่นเอง!” จักรพรรดิดำกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

ใกล้ๆ กัน ทุกคนต่างพูดไม่ออก พวกเขาได้ยินข่าวลือเรื่องตัวอ่อนเต๋าโดยกำเนิด แล้วตอนนี้สายตาของพวกเขาก็กวาดมองไปยังเย่ฟ่านด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

สตรีศักดิ์สิทธิ์คฤหาสน์ม่วงไม่คิดจะเปิดเผยตัวเองออกมา นางหันหลังกลับและจากไปทันทีราวกับไม่ต้องการที่จะสนทนากับพวกเย่ฟ่าน

“พี่ชายคนนี้คือ…”

เซียงอี้เฟยบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเหยียนไม่สบายใจ และเขาไม่ได้คาดคิดว่าเย่ฟ่านจะมียอดฝีมือยืนหยัดอยู่ข้างกายแบบนี้

บุตรศักดิ์สิทธิ์เต๋าอี้ก็ให้ความสนใจ อยากรู้ว่าชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าเป็นใครและสบตากับบุตรศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยียนเพื่อแลกเปลี่ยนบทสนทนา

จากนั้นทั้งสองคนก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพ

วานรศักดิ์สิทธิ์ไม่คิดจะทำความรู้จักกับฝ่ายตรงข้าม เขารู้สึกรังเกียจบุคคลที่หน้าซื่อใจคดแบบนี้ ดังนั้นจึงแสดงออกอย่างจงใจว่ามีความรำคาญที่จะคุยกับทุกคน

ทันใดนั้นเย่ฟ่านก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารอันน่ากลัวจากอีกทิศทางหนึ่งของทะเลสาบ

"สตรีศักดิ์สิทธิ์ต้นกำเนิด!"

ในระยะไกล ผู้หญิงคนหนึ่งเดินจากไปพร้อมกับแผ่นหลังที่สง่างามและเต็มไปด้วยเสน่ห์ของวัยสาว

“ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าทำไมจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อู๋เป่ยจึงเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก หากเจ้าฆ่าหนึ่งครั้งมันก็เป็นเรื่องยากที่จะไม่สร้างความความขัดแย้งกับคนอื่น นอกจากเจ้าจะฆ่าทั้งหมดเท่านั้น…” เย่ฟ่านถอนหายใจ

…

ห้าวันต่อมา งานใหญ่ของทะเลสาบหยกเริ่มต้นขึ้น และดินแดนบริสุทธิ์ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น วีรบุรุษจากทุกทิศทุกทางมาเยี่ยมเยียนด้วยความกระตือรือร้น

เทศกาลทะเลสาบหยกหรือที่เรียกว่าเทศกาลเถาเถานั้นจัดขึ้นทุกๆห้าร้อยปี

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ต่างจากเมื่อก่อนเล็กน้อย โดยเกี่ยวข้องกับหินแปลกๆ ที่ทุกคนได้เห็นก่อนหน้านี้

“มันเหมือนกับงานชุมนุมเซียนจริงๆ!” เย่ฟ่านอุทาน

ตลอดทั้งวันนั้นมียอดฝีมือระดับสูงทั้งชราและรุ่นเยาว์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆเดินทางมาที่งานชุมนุมทะเลสาบหยก

"ราชาแห่งจงโจวแทบจะมาที่นี่หมดแล้ว"

"จักรพรรดิแห่งวังน้ำแข็งก็อยู่ที่นี่"

“นักบวชแห่งซีม่อก็มา”

"ราชาสงครามจากวิหารเทพสงครามแห่งหนานหลิงก็อยู่ที่นี่"

“พวกเจ้าเห็นคนหัวโล้นนั่นหรือไม่ ดูแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ปลดปล่อยออกมาจากศีรษะของพวกเขา นั่นแสดงให้เห็นถึงระดับการบ่มเพาะที่แทบจะเป็นผู้อมตะไปแล้ว” จักรพรรดิดำชี้

“เงียบซะ นี่คือนักบวชแห่งซีม่อ การฝึกฝนของเขาไม่ใช่สิ่งที่เราจะนำมาวิจารณ์ได้ คนพวกนี้แทบจะกลายเป็นอรหันต์ไปแล้ว”

“วิหารเทพสงครามโบราณคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งหนานหลิงไม่ใช่หรือ พวกเขาอยู่ห่างไกลถึงขนาดนี้ก็ยังดั้นด้นมาที่นี่ได้”

"วิหารเทพสงครามหนานหลิง ว่ากันว่ามีความลับในการเป็นเทพ

สงครามซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะที่แท้จริง"

ไม่เพียงแต่หลี่เหอซุยและคนอื่นๆ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนอื่นๆ ในระหว่างการสนทนาผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ จากทั่วทุกมุมโลกและมีคนแปลก ๆ มากมาย

“ตอนแรกที่มาข้าก็ไม่คิดว่ามันจะยิ่งใหญ่ถึงขนาดนี้” เย่ฟ่านประหลาดใจ

“พี่เย่”

ไม่ขนาดนั้นเสียงหัวเราะที่ชัดเจนดัมาจากที่ไม่ไกล จากนั้นชายหนุ่มในชุดเกราะสีทองก็บินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม แน่นอนว่าเขาคือคือจินฉีเซียว ทายาทลำดับสูงสุดของตระกูลจินแห่งเป่ยหยวน

“ฮี่ฮี่ พี่จิน!”

เย่ฟ่านก็ทักทายฝ่ายตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจดวงตาของเขากลับมีความเย็นชามากที่สุด

ในคืนที่เกิดการนองเลือด ชายผู้นี้ส่งเทพในตำหนักเต๋าของเขามาเพื่อฆ่าเย่ฟ่าน ดังนั้นความเป็นศัตรูระหว่างพวกเขาจึงถูกสถาปนาขึ้นแล้ว

ข้างหลังของเขามีรถม้าสีทองโบราณส่งเสียงกึกก้อง มีร่องรอยโบราณจารึกไว้เป็นลวดลายมังกรเก้าตัว จินฉีเซียวยืนอยู่ด้านข้างของรกม้าคล้ายกับทำหน้าที่เป็นสารถีด้วยตัวเอง

“แล้วพวกเราค่อยไปดื่มสุราและสนทนากัน”

จินฉีเซียวหัวเราะและจากไปพร้อมกับผู้อาวุโสตระกูลจิน

“หากไม่ใช่ว่าข้าฝึกฝนดวงตาศักดิ์สิทธิ์คงยากที่จะบอกได้ว่าเด็กน้อยนี่เป็นพวกวิญญูชนจอมปลอมเช่นกัน…”

เย่ฟ่านจ้องมองและสายหน้า

“ทายาทตระกูลหนานกงที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์มนุษย์มาถึงแล้ว!” ใครบางคนตะโกนเสียงดัง

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็ตกใจ แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่บางคนก็ยังยืนขึ้นด้วยความเคารพ

เมฆพลุ่งพล่าน กลีบดอกไม้บานสะพรั่งถนนที่ปูด้วยดอกไม้ทอดยาวลงมาจากท้องฟ้า

ในบรรดาผู้คนจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมดหากไม่นับเจียงไท่ซูที่หายสาบสูญไปหลายพันปีแล้ว ตามปกติพวกเขาจะเรียกหนานกงเจิ้งว่าเป็นราชาสวรรค์ผู้เฒ่า เพราะชายชราคนนี้ก็มีอายุมากกว่าสามพันปีซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อมาก

"หนานกงเจิ้งปรากฏตัวอีกครั้งแล้ว..."

ไม่มีใครไม่ตกใจ มีข่าวลือว่าเขาเดินทางเข้าสู่วังทองแดงไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่มีใครคิดว่าชายชราคนนี้จะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

“ไม่น่าแปลกใจที่ผู้อาวุโสรุ่นก่อนๆมักจะเรียกเขาว่าหนานกงเจิ้งผู้อมตะ!”

ทุกคนสงสัยว่าเขาได้เข้าไปในวังทองแดงจริงหรือไม่ และการเผชิญหน้าของเขาเป็นอย่างไร

“ข้าโชคดีที่รอดจากวังอมตะได้” หนานกงเจิ้งถอนหายใจ

เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ ทุกคนยิ่งประหลาดใจเข้าไปอีก เขาเข้าไปวังทองแดงได้ แต่ยังสามารถรอดชีวิตกลับมา

ต้องรู้ว่าที่นั่นแม้แต่ปรมาจารย์เก๋อไต้แห่งตงหวงผู้ได้ชื่อว่าสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดที่อยู่ภายใต้สิ่งมีชีวิตอมตะก็ยังไม่มีโอกาสกลับมา หรือว่าผู้เฒ่าตระกูลหนานกงคนนี้จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะไปแล้วจริงๆ?

“ไม่รู้ว่าเขาเข้าไปได้ไกลกว่าข้ากับจี้จื่อเยว่หรือไม่” เย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจ

“เจตนาของผู้อมตะครอบคลุมแม่น้ำสายยาวแห่งกาลเวลา สวรรค์และพิภพเต็มไปด้วยความลึกลับ ที่นั่นมีเลือดของจักรพรรดิโบราณเขียนอักขระเหล่านี้ไว้...”

หนานกงเจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าสะทกสะท้อน

เย่ฟ่านตกตะลึงอีกฝ่ายไปได้ไกลเทียบเท่ากับเขาอย่างแน่นอน หรือบางที่ ผู้อาวุโสแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์คนนี้อาจจะเข้าไปในประตูแห่งความเป็นอมตะแล้วก็ได้