บทที่ 1 เอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง?!

บทที่ 1 เอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง?!

น้ำทะเลสีคราม นกนางนวลโบยบิน

ฟางจื้อยืนอยู่บนหาดทรายนุ่ม สูดลมหายใจเข้าลึก

แสงแดด ชายหาด บิกิ...

บิกินี่บ้าบออะไรล่ะ!!!

'ที่นี่ยังอยู่ในประเทศอีกเหรอ?!'

เจ้านายที่พ่นน้ำลายวาดฝันกลางอากาศกับเพื่อนร่วมงานที่ง่วงเหงาหาวนอนล้วนหายจ้อยไปหมด

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือเกาะที่ถูกล้อมรอบด้วยมหาสมุทรอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาแห่งนี้

สภาพแวดล้อมของเกาะนั้นย่ำแย่มาก

ผืนดินแตกระแหง เนินเขาโล้นเตียน นานๆ ครั้งถึงจะพอมองเห็นวัชพืชแห้งเหี่ยวบ้าง

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าดังไม่หยุด

ฟางจื้อหยิบมันออกมาเปิดดูตามสัญชาตญาณ

อีเมลฉบับหนึ่งเด้งขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

แด่ผู้เอาชีวิตรอดบนเกาะร้างที่รัก: ประชากรดาวบลูสตาร์กว่าแปดพันล้านคนถูกส่งตัวเสร็จสิ้นแล้ว เกาะร้างส่วนตัวของคุณถูกสร้างขึ้นแบบสุ่มเช่นกัน ที่นี่ คุณสามารถสำรวจและก่อสร้างเกาะของคุณได้อย่างอิสระ นี่คือดินแดนสุขาวดีที่เป็นของคุณเพียงคนเดียว โปรดเพลิดเพลินไปกับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่อย่างอิสระและมีความสุขเถอะ!

ด้านล่างยังมีอีเมลที่ยังไม่ได้อ่านอีกหนึ่งฉบับ

คู่มือการเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง ข้อที่ 1 บนเกาะมีทรัพยากรมากมายหลากหลายชนิด แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายเช่นกัน โปรดระมัดระวังความปลอดภัยขณะสำรวจ ข้อที่ 2 เกาะร้างถูกล้อมรอบด้วยทะเลทั้งสี่ด้าน มหาสมุทรจะเปิดสิทธิ์การสำรวจหลังจากเกาะถึงเลเวลที่กำหนด ปัจจุบันคุณสามารถสำรวจได้เพียงบนเกาะเท่านั้น ข้อที่ 3 โทรศัพท์มือถือเฉพาะของเกาะร้างมีฟังก์ชันมากมาย ไม่ต้องชาร์จแบตเตอรี่ สแตนด์บายได้ถาวร กันน้ำ กันไฟดูด กันไฟไหม้ และกันขโมย โปรดสำรวจด้วยตัวเอง ข้อที่ 4 ในตอนกลางคืน โปรดพยายามหลบซ่อนตัว หากไม่มีอาวุธ โปรดอย่าทำการสำรวจเกาะในยามวิกาล ข้อที่ 5 โปรดพยายามเอาชีวิตรอดให้ได้!

'มนุษยชาติทั่วโลกต้องมาเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างงั้นเหรอ?!'

หลังจากสบถคำด่าประจำชาติออกไปหนึ่งประโยค ฟางจื้อถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าโทรศัพท์มือถือเปลี่ยนรูปร่างไปแล้ว ไอคอนด้านในล้วนดูแปลกตา

ข้อมูลเกาะ, แผนที่, แชต, รายชื่อเพื่อน, ตลาดการค้า, พิมพ์เขียวของฉัน, ฟอรัมเกาะร้าง, ข้อมูลส่วนตัว...

เขาตั้งสติจากความตกตะลึงได้อย่างรวดเร็ว หลังจากยอมรับความจริงได้ก็รีบกดเปิดไอคอนข้อมูลเกาะ

ชื่อเกาะ: ยังไม่ได้ตั้งชื่อ เจ้าของเกาะ: ฟางจื้อ ประเภทเกาะ: เกาะร้างสัตว์ คะแนนประเมิน: ยังไม่มี ความคืบหน้าการสำรวจ: 0% จุดเด่นของเกาะ: บนเกาะมีสัตว์นานาชนิดอาศัยอยู่ โปรดผูกมิตรกับพวกมันอย่างเป็นมิตร คำวิจารณ์: ห่างไกลจากคำว่าอารยธรรมอย่างสิ้นเชิง

ฟางจื้อเงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆ

'บนเกาะร้างไม่มีต้นไม้สักต้น จะมีสัตว์อาศัยอยู่ที่นี่ได้ยังไง!'

'ไม่ต้องกังวลว่าจะมีสัตว์ร้ายอะไรหรอก สิ่งแรกที่ต้องกังวลคือตัวเองจะอดตายหรือไม่ต่างหาก'

เขาค้นดูทั่วตัวแล้ว นอกจากเสื้อผ้า บนตัวก็มีแค่โทรศัพท์มือถือเกาะร้าง แม้แต่บัตรพนักงานที่ห้อยคออยู่ก็หายไป...

'เริ่มเกมมาก็ให้โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวเนี่ยนะ?!'

'ไม่มีแม้แต่แพ็กเกจของขวัญมือใหม่พื้นฐาน'

'รู้ใช่ไหมว่าคนสมัยนี้ไม่มีโทรศัพท์มือถือแล้วอยู่ไม่ได้น่ะ หา!'

"เฮ้อ..."

ฟางจื้อถอนหายใจยาว หากต้องการมีชีวิตรอดบนเกาะร้าง สิ่งแรกที่ต้องแก้ปัญหาคือเรื่องแหล่งน้ำ

มนุษย์สามารถทนอยู่ได้เจ็ดวันโดยไม่กินอาหารในกรณีที่มีน้ำดื่ม

แต่ถ้าไม่มีน้ำ อย่างมากก็อยู่ได้แค่สามถึงสี่วันเท่านั้น

การรออยู่ที่เดิมเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด เขาจึงเดินมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของเกาะ

ระหว่างที่เดินไปข้างหน้า เขาก็เปิดแผนที่ในโทรศัพท์มือถือไปด้วย

แผนที่ขนาดใหญ่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที

แผนที่ทั้งแผ่นถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำ มีตัวละคร 3D ตัวเล็กๆ ที่เป็นตัวแทนของเขากำลังเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า

บริเวณที่ตัวละครเดินผ่าน หมอกสีดำบนแผนที่จะค่อยๆ จางหายไป ทำให้มองเห็นสภาพพื้นที่ดั้งเดิม

"ดูเหมือนว่ามีแต่ต้องสำรวจไปเรื่อยๆ แผนที่ถึงจะค่อยๆ ปลดล็อก..."

การเริ่มต้นที่พังทลายแบบนี้ ยากลำบากกว่าที่ฟางจื้อจินตนาการไว้มากนัก

เรื่องเอาชีวิตรอดในที่ทำงานเขาถนัด แต่เอาชีวิตรอดบนเกาะร้างนี่มัน...

คนละสายงานกันเลยโว้ย!

สำรวจจนหอบแฮ่กไปเกือบสามชั่วโมง แผนที่เพิ่งจะปลดล็อกไปได้แค่เศษเสี้ยวเดียว

เกาะแห่งนี้ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก

เรียกว่าเกาะไม่ได้แล้ว แบบนี้มันเหมือนแผ่นดินใหญ่ซะมากกว่า

บนเกาะร้างที่แห้งแล้ง ในที่สุดฟางจื้อก็ค้นพบต้นไม้ที่มีใบโหรงเหรงอยู่ต้นหนึ่ง

เขานั่งพักใต้ต้นไม้ เลียริมฝีปากที่แห้งผาก ท้องร้องจ๊อกๆ ตาลายจนเห็นดาว

เขาเปิดโทรศัพท์มือถือตามความเคยชิน แล้วกดเข้าไปในกลุ่มแชตหมายเลข 1079

"ทุกคน! มีใครเข้าใจความเจ็บปวดของการได้เกาะทะเลทรายบ้าง! ชาตินี้คงต้องกินทรายประทังชีวิตแล้ว!"

"นายมีทรายให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว ของฉันมีแต่เครื่องจักรเต็มไปหมด กัดเข้าไปคำเดียวฟันคงร่วงหมดปาก!"

"เสียงติ๊งล่ะ? ทำไมไม่มีเสียงติ๊งเตือนล่ะ?! หรือฉันไม่มีคุณสมบัติพอจะมีระบบกัน!"

"หึๆๆ ที่นี่มีเห็ดเยอะแยะเลยล่ะ~ กินหนึ่งดอกสดชื่นแจ่มใส กินสองดอกไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กินสามดอกเป็นอมตะ โอ้เย~"

"มีคนใจบุญบริจาคข้าวให้กินสักคำไหม เด็กหนักสองร้อยชั่งอย่างฉันกำลังจะผอมเหลือร้อยเก้าสิบเก้าชั่งแล้วเนี่ย"

ฟางจื้อสรุปสถานการณ์ปัจจุบันจากข้อมูลของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว

เกาะร้างมีหลายประเภท หลากหลายรูปแบบ

แต่ทั้งหมดล้วนมีจุดร่วมเดียวกัน

นั่นคือขาดแคลนอาหารและน้ำ

โดยเฉพาะแหล่งน้ำ

ต่อให้เป็นผู้เอาชีวิตรอดที่ดวงดี สุ่มได้เกาะร้างแบบป่าดงดิบ ก็ยังไม่เห็นวี่แววของแหล่งน้ำเลย

ฟางจื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย เกมเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง ไม่น่าจะเริ่มต้นมาก็เจอทางตันเลยหรอก

"ดูเหมือนว่าก้าวแรกของการเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง คือการให้พวกเราค้นหาแหล่งน้ำสินะ..."

เวลาบนโทรศัพท์มือถือแสดงเวลาเที่ยงตรง

ติ๊ง!

จู่ๆ ก็มีข้อความหลายข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าฟางจื้อ

ระบบข้อมูลทำการผูกมัดสำเร็จ จะอัปเดตข้อมูลสามข้อทุกวันเวลา 12.00 น.

ข้อมูลที่ 1: ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ห่างออกไปในแนวเส้นตรงหนึ่งกิโลเมตร มีถ้ำลับซ่อนอยู่ เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับใช้เป็นที่พักอาศัยชั่วคราว (★★)

ข้อมูลที่ 2: ห่างจากถ้ำห้าร้อยเมตร มีโต๊ะทำงานที่ชำรุดหนึ่งตัว หลังจากใช้กิ่งไม้ห้าหน่วยซ่อมแซมแล้ว จะสามารถใช้สร้างสิ่งของได้ (★☆)

ข้อมูลที่ 3: มีหนูแฮมสเตอร์ที่ชอบกักตุนอาหาร ซ่อนอาหารไว้มากมายในถ้ำ ในนั้นมีเมล็ดพาร์สนิปอยู่สองสามเมล็ดที่กำลังงอก เมื่อปลูกลงดิน สี่วันก็จะได้รับผลพาร์สนิปที่โตเต็มที่ (☆)

'เชี่ยเอ๊ย!'

'ยอดไปเลย มันคือนิ้วทองคำ รอดตายแล้วพวกเรา!'

หลังจากฟางจื้อตื่นเต้นดีใจ เขาก็ค่อยๆ วิเคราะห์ข้อมูลทั้งสามข้อ

มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าข้อมูลข้อแรกมีมูลค่าสูงที่สุดในบรรดาข้อมูลทั้งสามข้อ

อ้างอิงจากคู่มือเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง ตอนกลางคืนไม่น่าจะปลอดภัยนัก

ในเมื่อถ้ำเป็นที่พักอาศัยที่ปลอดภัย ก็ช่วยแก้ปัญหาสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในปัจจุบันของฟางจื้อได้พอดี

ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลอีกสองข้อที่เหลือยังเกี่ยวข้องกับถ้ำด้วย เห็นทีคงต้องไปที่ถ้ำสักรอบแล้ว

ฟางจื้อรีบออกเดินทางทันที

แม้แผนที่ที่มืดมิดจะมองไม่เห็นเส้นทางที่แน่ชัด แต่กลับมีจุดเครื่องหมายสีแดงเพิ่มขึ้นมาหนึ่งจุด

สามารถฟันธงได้เลยว่านั่นคือตำแหน่งของถ้ำ

ฟางจื้อเดินลัดเลาะไปมา หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเขาก็พบถ้ำ

พอเดินเข้าไปในถ้ำก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก

ถ้ำมีขนาดไม่ใหญ่นัก กะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะประมาณห้าสิบตารางเมตร

ฟางจื้อกวาดสายตามองไปรอบๆ และพบกองดินที่นูนสูงขึ้นมาตรงส่วนลึกของถ้ำ

ส่วนที่นูนขึ้นมานั้นมีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของลูกบาสเกตบอล

'อาหารที่แฮมสเตอร์ตุนไว้งั้นเหรอ?'

'ขยันจริงๆ ใช้ร่างกะเปี๊ยกเท่ากำปั้นตุนอาหารไว้ตั้งเยอะขนาดนี้'

โบราณว่าไว้ คนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังได้อาศัยร่มเงา

ฟางจื้อใช้มือแหวกกองดินออก เผยให้เห็นธัญพืชและผลไม้ที่ปะปนกันมั่วซั่วอยู่ข้างใน

ส่วนใหญ่ขึ้นราไปหมดแล้ว ในนั้นมีพาร์สนิปที่งอกยอดออกมาห้าหกต้น

และยังมีผลไม้สดๆ สภาพสมบูรณ์อยู่อีกหนึ่งผล

น่าจะเพิ่งถูกนำมาเก็บไว้ได้ไม่นาน

ฟางจื้อที่หิวจนตาลายใช้เสื้อเช็ดมันจนสะอาดอย่างไม่เกรงใจ แล้วยัดเข้าปาก

น้ำผลไม้แสนหวานระเบิดซ่านในปาก

'รอดตายแล้วโว้ย!'

แฮมสเตอร์ขุดรูไว้ลึกมาก ฟางจื้อนั่งยองๆ คุ้ยเอาอาหารในรูออกมาจนหมด ยิ่งอยู่ลึก อาหารก็ยิ่งเน่าเปื่อยรุนแรง

ดินที่อยู่ก้นรูนั้นชื้นแฉะเป็นพิเศษ

มือของฟางจื้อที่กำลังขุดอยู่ชะงักกึก ความคิดหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาในหัว

'ใต้ดินนี้ ไม่แน่อาจจะมีแหล่งน้ำ!'

เขาหาหินมาหนึ่งก้อน แล้วลงมือขุดดินอย่างรวดเร็ว

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อขุดลงไปได้สองถึงสามเมตร ก็มีน้ำไหลรินออกมาจากดินที่อ่อนนุ่ม

ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงดนตรีไพเราะดังขึ้น

อีเมลหลายฉบับเด้งขึ้นมา

ขอแสดงความยินดีกับ ฟางจื้อ เจ้าของเกาะ "ยังไม่ได้ตั้งชื่อ" ที่ค้นพบแหล่งน้ำสำเร็จ บรรลุความสำเร็จ "ปุดๆ ไหลไม่หยุด!" ปลดล็อกระบบความสำเร็จแล้ว โปรดไปรับรางวัลความสำเร็จที่แอปพลิเคชันความสำเร็จในโทรศัพท์มือถือ

ขอแสดงความยินดีกับ ฟางจื้อ เจ้าของเกาะ "ยังไม่ได้ตั้งชื่อ" ที่กลายเป็นเจ้าของเกาะคนแรกที่ค้นพบแหล่งน้ำในบรรดาเกาะร้างทั้งหมด ส่งรางวัลไปยังกล่องจดหมายแล้ว โปรดกดรับให้ทันเวลา

ขอแสดงความยินดีกับเกาะ "ยังไม่ได้ตั้งชื่อ" ที่ได้รับแหล่งน้ำสำเร็จ อัปเดตคะแนนประเมินเกาะแล้ว โปรดไปตรวจสอบที่แอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือ