บทที่ 1 - เรื่องประหลาดในจวนตระกูลไป๋ วิญญาณอาฆาตทวงแค้น
บทที่ 1 - เรื่องประหลาดในจวนตระกูลไป๋ วิญญาณอาฆาตทวงแค้น
บทที่ 1 - เรื่องประหลาดในจวนตระกูลไป๋ วิญญาณอาฆาตทวงแค้น
"ท่านพ่อ ท่านสังหารข้าไม่ได้! ข้าคือบุตรชายของท่านนะ!!"
"หากท่านสังหารข้า ผู้ใดจะสืบทอดกิจการของท่าน ผู้ใดจะเชิดชูตระกูลไป๋ของเราให้ยิ่งใหญ่!!"
แคว้นฉู่
เมืองหนานหยวน
ภายในจวนตระกูลไป๋ ชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ปากก็พร่ำร้องวิงวอนต่อร่างที่อยู่เบื้องหน้าไม่หยุดหย่อน
ชายชราผู้หนึ่งยืนอาบเลือดอยู่ตรงนั้น ผิวพรรณของเขาซีดเผือดผิดมนุษย์ ดวงตาไร้แววเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ยามนี้มันกำลังจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาอาฆาตแค้นสุดแสน
ไอแค้นพวยพุ่งเสียดฟ้า กลืนกินจวนตระกูลไป๋ทั้งหลัง
ชายหนุ่มร่างสั่นสะท้านพลางเอ่ยขึ้น "ท่านพ่อ ท่านปล่อยข้าไปเถิด บนโลกนี้มีบิดาที่ใดเข่นฆ่าสายเลือดตัวเองกันบ้าง"
"อีกอย่าง จะโทษผู้ใดได้ก็ต้องโทษที่ท่านอายุยืนยาวเกินไป! ท่านสมควรตายไปตั้งนานแล้ว! หากท่านมีชีวิตอยู่ต่ออีกเพียงวัน ข้าก็ไม่อาจสืบทอดสมบัติตระกูลไป๋ได้อีกหนึ่งวัน!"
"หากทำเพื่อบุตรชายแล้ว ต่อให้ท่านต้องตายไปมันจะสำคัญอันใด"
ชายหนุ่มคุกเข่าร่ำไห้โหยหวนอยู่บนพื้น
ชายชราที่อยู่เบื้องหน้ามีนามว่า ไป๋ชิงซง ยามมีชีวิตเขาคือผู้นำตระกูลไป๋ผู้มั่งคั่งร่ำรวย
นายท่านไป๋เป็นคนใจบุญสุนทาน มักจะช่วยเหลือผู้ยากไร้อยู่เสมอ ชื่อเสียงในเมืองหนานหยวนจึงดีงามมาโดยตลอด
ส่วนชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่า ไป๋จิ่งเหยียน เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของไป๋ชิงซง
นายท่านไป๋ได้บุตรชายผู้นี้มาเมื่อยามแก่เฒ่า จึงรักใคร่ทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน แทบจะตามใจทุกสิ่ง ทว่าด้วยเหตุนี้เองจึงหล่อหลอมให้ไป๋จิ่งเหยียนมีนิสัยเลวทรามและทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย
เพื่อที่จะได้สืบทอดสมบัติของตระกูล ไป๋จิ่งเหยียนถึงขั้นลอบส่งคนไปวางยาพิษร้ายแรงในชามข้าวของบิดาบังเกิดเกล้า!
ส่งผลให้นายท่านไป๋ต้องตายอย่างอนาถคาบ้าน!
สิ้นใจไปพร้อมกับความเคียดแค้นชิงชังอย่างหาที่สุดไม่ได้!
ทว่าสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดก็คือ...
หลังจากสังหารบิดาแท้ๆ ของตนเองแล้ว ไป๋จิ่งเหยียนหวาดกลัวว่าวิญญาณของอีกฝ่ายจะมาทวงแค้น ถึงกับไปจ้างวานผู้มีวิชามาทำพิธี หั่นศพบิดาของตนออกเป็นแปดชิ้น!
แต่ละชิ้นถูกนำไปฝังไว้ในสถานที่ต่างกัน!
ตายอย่างไร้ซากศพที่สมบูรณ์!!
ไป๋จิ่งเหยียนหลงคิดว่าหลังจากสังหารนายท่านไป๋แล้ว ตนเองจะสามารถเสวยสุขบนกองเงินกองทองได้อย่างไร้กังวล
แต่มันกลับคาดไม่ถึงว่า ไอแค้นของนายท่านไป๋จะรุนแรงถึงเพียงนี้ แม้แต่ค่ายกลฮวงจุ้ยก็ไม่อาจสะกดเอาไว้ได้!
และวันนี้ก็คือวันครบรอบเจ็ดวันหลังความตาย! อีกฝ่ายได้กลายร่างเป็นวิญญาณอาฆาต หวนกลับมาทวงหนี้แค้นถึงจวนตระกูลไป๋!!
สายลมหนาวเหน็บพัดกระหน่ำจวนตระกูลไป๋อย่างต่อเนื่อง โคมไฟสีขาวหน้าประตูถูกพัดจนแกว่งไกวอย่างรุนแรง
ความหนาวเย็นยะเยือกเสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูก ราวกับจะแช่แข็งวิญญาณ!
ไป๋จิ่งเหยียนทรุดเข่าลงกับพื้น ร้องขอชีวิตด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านพ่อ ปล่อยข้าไปเถิด! ข้าคือบุตรชายของท่านนะ ท่านคงไม่คิดจะฆ่าข้าจริงๆ หรอกใช่หรือไม่"
"หึหึ ตอนนี้เพิ่งจะรู้หรือว่าข้าคือบิดาของเจ้า ยามที่เจ้าส่งคนมาวางยาพิษข้า เหตุใดจึงไม่จำใส่หัวไว้เล่าว่าข้าคือบิดาของเจ้า ข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูเจ้ามาด้วยความยากลำบาก แต่ไอ้เดรัจฉานเช่นเจ้ากลับกล้าสังหารบิดา! สัตว์เดรัจฉานยังรู้คุณคนแต่เจ้ามันต่ำทรามยิ่งกว่า สมควรตายนัก!!"
น้ำเสียงแหลมเล็กของไป๋ชิงซงดังกึกก้องไปทั่วจวนตระกูลไป๋ อัดแน่นไปด้วยความอาฆาตแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด
เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของบิดา สีหน้าของไป๋จิ่งเหยียนก็แปรเปลี่ยนไป มันตวาดกร้าวอย่างดุร้าย "ไอ้แก่! นี่แกคิดจะฆ่าข้าจริงๆ หรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าข้าไร้ปรานีก็แล้วกัน!"
"ปรมาจารย์กัว ขอเชิญท่านลงมือ!"
สิ้นเสียงตวาด ร่างหนึ่งก็พลันเดินออกมาจากด้านในจวนตระกูลไป๋
ผู้มาเยือนคือชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมยาวสีดำ รูปร่างหน้าตาดูภูมิฐาน มือขวาของเขาประคองหนังสือเล่มหนาเอาไว้ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นออกมา
"ผู้ควบคุมวิญญาณ?"
ใบหน้าผีของไป๋ชิงซงเคร่งเครียดลง มันแค่นเสียงเย็นชา "หึ เจ้าคิดว่าหาผู้ควบคุมวิญญาณมาแล้ว จะรักษาชีวิตจัญไรของเจ้าไว้ได้หรือ"
ผู้ควบคุมวิญญาณ คืออาชีพที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในทวีปเสวียนอู่
พวกเขาเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่เชื่อมต่อกับวิญญาณได้ดีเยี่ยม เมื่ออายุครบสิบแปดปีจะสามารถปลุกวิญญาณคู่กายขึ้นมา และใช้พลังของภูตผีเพื่อต่อกรกับวิญญาณอาฆาตได้
เห็นได้ชัดว่าไป๋จิ่งเหยียนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าบิดาของตนอาจจะกลับมาทวงแค้น จึงได้เชิญผู้ควบคุมวิญญาณมาเตรียมพร้อมไว้
ไป๋จิ่งเหยียนแสยะยิ้มชั่วร้าย "ท่านพ่อ ข้าเองก็ไม่อยากทำเช่นนี้หรอกนะ แต่ในเมื่อท่านไม่ยอมปล่อยข้าไป ก็อย่าหาว่าบุตรชายผู้นี้เนรคุณก็แล้วกัน!"
"ต่อให้ท่านจะเป็นพ่อของข้าแล้วอย่างไร ผู้ใดที่กล้าขวางทางรวยของข้า ต่อให้เป็นพ่อ ข้าก็จะสับมันให้แหลก!!"
"ปรมาจารย์กัว ขอเชิญท่านลงมือทำลายดวงวิญญาณของไอ้แก่นี่ให้แหลกสลายไปเลย!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปรมาจารย์กัวก็ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ
สำหรับเดรัจฉานในคราบมนุษย์อย่างไป๋จิ่งเหยียน เขาย่อมรู้สึกขยะแขยงเป็นอย่างยิ่ง!
แทบอยากจะสับร่างของอีกฝ่ายให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น!!
แต่ถึงอย่างไร ความผิดของไป๋จิ่งเหยียนก็ควรให้กฎหมายของราชสำนักเป็นผู้ตัดสิน!
ในเมื่อตนเองเป็นผู้ควบคุมวิญญาณ ก็ย่อมมีหน้าที่ขจัดความอาฆาตแค้นของไป๋ชิงซง เพื่อไม่ให้เขาไปทำร้ายผู้คนได้อีก!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ปรมาจารย์กัวจึงเอ่ยปากขึ้น "นายท่านไป๋ ข้ารู้ว่าท่านมีเรื่องคับแค้นใจ แต่ในเมื่อท่านตายไปแล้ว ก็อย่าได้ยึดติดกับโลกมนุษย์อีกเลย รีบจากไปเสียเถิด!"
"ท่านวางใจได้ ข้าและราชสำนักจะทวงคืนความเป็นธรรมให้ท่านเอง!"
"ความเป็นธรรม?"
ไป๋ชิงซงระเบิดเสียงหัวเราะลั่น
"ไอ้หนุ่ม หากเจ้าถูกบุตรชายแท้ๆ ของตนเองสังหาร เจ้าจะทำเช่นไร!"
"หากเจ้าถูกคนสับร่างออกเป็นแปดชิ้น แม้แต่ซากศพที่สมบูรณ์ก็ยังไม่มี เจ้าจะทำเช่นไร!"
"ตอนนี้เจ้ากล้ามาพูดเรื่องความเป็นธรรมกับข้าอย่างนั้นหรือ?!"
"ความเป็นธรรมของข้า ก็คือการส่งไอ้เดรัจฉานนี่ลงนรกไปซะ!!"
ฟุ่บ!
ทันทีที่พูดจบ มือผีอันเหี่ยวย่นของไป๋ชิงซงก็พองตัวขึ้นอย่างรุนแรง พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ พร้อมกับกลิ่นอายสังหารอันสยดสยอง
สีหน้าของปรมาจารย์กัวเปลี่ยนไปทันที
เขาคาดไม่ถึงว่าไป๋ชิงซงจะลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้!
ทว่าปรมาจารย์กัวก็หาได้มีความหวาดกลัวไม่
ในฐานะผู้ควบคุมวิญญาณ เขาเคยสังหารวิญญาณอาฆาตมาแล้วนับสิบตน แม้ไป๋ชิงซงจะมีไอแค้นรุนแรง ทว่าอย่างไรเสียก็เพิ่งจะกลายเป็นผีได้ไม่นาน
การจะปราบปรามอีกฝ่าย ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ปรมาจารย์กัวก็พลิกเปิดหนังสือในมือแล้วฉีกกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น
พรวด...
เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากของเขา หยดลงบนแผ่นกระดาษนั้น
วินาทีต่อมา ทารกผีตัวเขียวคล้ำก็คลานออกมาจากกระดาษ มันส่งเสียงคำรามกึกก้องก่อนจะพุ่งเข้าใส่ไป๋ชิงซง
ทารกวิญญาณอาฆาต!
นี่คือวิญญาณคู่กายของปรมาจารย์กัว!
ภูตผีชนิดนี้คือทารกที่ด่วนจากไปก่อนวัยอันควร เกิดมาพร้อมกับไอสังหารอันแข็งแกร่ง ไม่ใช่วิญญาณทั่วไปที่จะนำมาเปรียบเทียบได้
ทว่า...
ในขณะที่ปรมาจารย์กัวกำลังมั่นใจเต็มเปี่ยม!
กลับเห็นไป๋ชิงซงยื่นมือผีอันแห้งเหี่ยวออกไป เสียงฉีกขาดดังลั่น มันจับทารกวิญญาณอาฆาตฉีกออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดาย!
ไอสังหารของทารกวิญญาณอาฆาตถูกไป๋ชิงซงสูดกลืนเข้าไปในร่างกายจนหมดสิ้น!
"ปะ เป็นไปได้อย่างไร?"
ปรมาจารย์กัวหน้าถอดสี เลือดสดๆ พ่นพรวดออกจากปากอีกระลอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อ
ทารกวิญญาณอาฆาตของเขา คือวิญญาณคู่กายระดับสูงเชียวนะ!
แถมเขายังใช้เลือดของตนเองหล่อเลี้ยงมันทุกวัน! ภูตผีที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ กลับไม่อาจต้านทานการโจมตีเพียงครั้งเดียวของไป๋ชิงซงได้เลยหรือ?
เมื่อเห็นภาพฉากนี้ ไป๋จิ่งเหยียนก็ร้อนรนตะโกนขึ้น "แซ่กัว ตกลงเจ้ามีฝีมือหรือไม่กันแน่!"
"ข้าจะบอกอะไรให้นะ ข้าจ่ายเงินให้เจ้าไปแล้ว หากเจ้าสังหารไอ้แก่นี่ไม่ได้ ระวังข้าจะไปฟ้องร้องเจ้าที่ศาลาว่าการ!"
ปรมาจารย์กัวหน้าดำทะมึนลง
เขาเปิดหนังสือในมือไปอีกหน้าอย่างเงียบๆ
ในเมื่อเป็นเช่นนี้...
ก็คงต้องใช้ไพ่ตายเสียแล้ว!
พรวด... เลือดร้อนระอุพ่นออกจากปากของปรมาจารย์กัวอีกครั้ง หยดลงบนหนังสือเบื้องหน้า
วินาทีต่อมา ลมมรณะก็พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง!
ท้องฟ้าคล้ายกับจะมืดมนลงในฉับพลัน!
สตรีชุดแดงผมเผ้ายุ่งเหยิง แผ่กลิ่นอายสังหารอันเข้มข้น คลานออกมาจากหนังสือของปรมาจารย์กัว
บริเวณหน้าท้องของสตรีผู้นั้นมีเลือดไหลซึมไม่หยุด เลือดสีแดงฉานหยดทะลักลงตามเรียวขาตกกระทบพื้น สายสะดือโชกเลือดเส้นหนึ่งห้อยระย้าลงมา!
และบนสายสะดือเส้นนั้น ก็มีทารกเปื้อนเลือดคนหนึ่งเกาะติดอยู่!
วิญญาณอาฆาตแม่ลูก!!
วิญญาณอาฆาตชนิดนี้ มักเกิดจากมารดาที่คลอดบุตรยากจนเสียชีวิตไปพร้อมกันทั้งแม่และลูก!
มารดาสิ้นใจด้วยความคับแค้น บุตรทารกเต็มไปด้วยความอาฆาต เมื่อไอแค้นของทั้งสองผสานรวมกัน ความน่าสะพรึงกลัวจึงทวีคูณหาใดเปรียบ!!
และนี่ก็คือวิญญาณคู่กายที่แข็งแกร่งที่สุดของปรมาจารย์กัว!
"ไป" ปรมาจารย์กัวสะบัดแขนเสื้อ วิญญาณอาฆาตแม่ลูกก็พุ่งทะยานออกไป ราวกับพายุหมุนพุ่งเข้าใส่นายท่านไป๋ทันที
ไอสังหารสองสายปะทะกันอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา!
เสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาตแม่ลูกและนายท่านไป๋ ดังบาดหูราวกับเสียงเล็บขูดกระจก
ไอสังหารอันรุนแรง ทำให้ทุกคนในที่นั้นอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
ในที่สุด ไอสังหารทั้งสองสายก็ค่อยๆ สงบลง วิญญาณอาฆาตแม่ลูกและดวงวิญญาณของนายท่านไป๋ต่างก็สลายหายไปจากโลกนี้พร้อมกัน
เมื่อเห็นร่างของไป๋ชิงซงสลายไป ไป๋จิ่งเหยียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้แก่ ในที่สุดก็ตายไปเสียที!!"
"ข้าบอกแล้วไง ผู้ใดที่กล้าขวางทางรวยของข้า! ต่อให้เป็นพ่อแท้ๆ ขาก็จะฆ่าทิ้งไม่เว้น!!"
ไป๋จิ่งเหยียนเอ่ยปากพลางกระทืบเท้าลงบนจุดที่บิดาของตนสลายตัวไปอย่างแรงสองสามครั้ง
ทว่า มันยังไม่ทันได้ดีใจอยู่นาน ลมมรณะอันแปลกประหลาดก็พัดกระหน่ำเข้ามาอีกระลอก
สีหน้าของปรมาจารย์กัวเปลี่ยนไปทันที
เขาเห็นนายท่านไป๋ที่เพิ่งจะสลายหายไปเมื่อครู่ กลับโผล่มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของไป๋จิ่งเหยียนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ดวงตาสีเลือดแดงฉานกำลังจ้องมองไป๋จิ่งเหยียนอย่างเยียบเย็น!
"ระวัง!"
ปรมาจารย์กัวร้องตะโกนลั่น
แต่ทว่าสายเกินไปแล้ว!
วินาทีต่อมา มือผีสีดำอันแห้งเหี่ยวก็พุ่งทะลวงออกไป เสียงเนื้อฉีกขาดดังสยดสยอง มือผีนั้นทะลวงผ่านหน้าอกของไป๋จิ่งเหยียนไปอย่างโหดเหี้ยม
ประกายชีวิตในดวงตาของไป๋จิ่งเหยียนดับวูบลงอย่างรวดเร็ว
มันยังไม่ทันได้เปล่งเสียงร้องโหยหวนออกมาแม้แต่แอะเดียว ก็กลายเป็นเพียงซากศพไปเสียแล้ว
"ปะ เป็นไปได้อย่างไร?"
เมื่อมองดูร่างไร้วิญญาณของไป๋จิ่งเหยียนบนพื้น ปรมาจารย์กัวก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง
เขาถึงขั้นปล่อยตัวอันตรายอย่างวิญญาณอาฆาตแม่ลูกออกมาแล้วแท้ๆ!
แต่กลับไม่สามารถสังหารไป๋ชิงซงได้งั้นหรือ?
เจ้านี่เพิ่งจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาตแท้ๆ เหตุใดจึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?
ปรมาจารย์กัวอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทิ้ม ขนอ่อนทั่วร่างลุกซัน
ไป๋ชิงซงหัวเราะลั่น "วิญญาณอาฆาตทั่วไป ย่อมไม่มีทางมีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้แน่ แต่หากวิญญาณอาฆาตตนนี้ ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เคยเป็นผู้ควบคุมวิญญาณมาก่อนเล่า"
"อะไรนะ?"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของปรมาจารย์กัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจได้ในทันที
จริงด้วย ผู้ควบคุมวิญญาณเกิดมาพร้อมกับไอสังหารอันแข็งแกร่ง เมื่อพวกเขาตายไป ไอสังหารย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าวิญญาณอาฆาตทั่วไปนับพันนับหมื่นเท่า
มิน่าเล่า แม้แต่วิญญาณอาฆาตแม่ลูกก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า...
ปรมาจารย์กัวฝืนยิ้มขื่นพลางเอ่ย "ทว่า ที่ข้ามาในวันนี้ ก็เป็นเพียงการรับจ้างทำตามหน้าที่ ระหว่างเจ้ากับข้าหาได้มีความแค้นฝังลึกอันใดไม่ ในเมื่อเจ้าล้างแค้นสำเร็จแล้ว จะละเว้นชีวิตข้าสักคนได้หรือไม่"
"เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?"
ไป๋ชิงซงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ปรมาจารย์กัว เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง! เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยผู้ควบคุมวิญญาณรอดไป เพื่อให้ดึงดูดการตามล่าจากราชสำนักอย่างนั้นหรือ?"
ในฐานะที่เคยเป็นผู้ควบคุมวิญญาณ เขาย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด!
ช่วงสองปีมานี้ ราชสำนักแทบจะไม่มีความอดทนต่อวิญญาณอาฆาตเลยแม้แต่น้อย! ขอเพียงมีวิญญาณอาฆาตปรากฏตัว ก็จะต้องเผชิญกับการไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งจากเหล่าผู้ควบคุมวิญญาณทันที!
เขาย่อมไม่มีทางปล่อยเสือเข้าป่าเด็ดขาด!
ปรมาจารย์กัวได้ยินเช่นนั้นก็ส่งยิ้มขื่น
แม้เขาจะรู้อยู่เต็มอก ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของไป๋ชิงซง หัวใจก็ยังอดไม่ได้ที่จะดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว
คิดไม่ถึงเลยว่า...
การต่อสู้ในวันนี้ จะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายในชีวิตผู้ควบคุมวิญญาณของเขา!
นอกจากจะช่วยชีวิตไป๋จิ่งเหยียนไม่ได้แล้ว ยังต้องเอาชีวิตของตนเองมาทิ้งอีก!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ปรมาจารย์กัวก็หลับตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ทว่า ในขณะที่เขากำลังหลับตารอความตายอยู่นั้น!
กริ๊งๆๆ!
เสียงประหลาดก็พลันดังขึ้น ราวกับมีโซ่เหล็กกำลังครูดไปกับพื้น
และพร้อมกับเสียงโซ่เหล็กนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินก้าวเข้ามาจากพื้นที่ไม่ไกลนัก
"คนตายสัญจร คนเป็นหลีกทาง!"
"สัมภเวสีเร่ร่อน จงเร่งกลับคืน!"
(หมายเหตุผู้แต่ง: นักเขียนหน้าใหม่ นิยายเรื่องใหม่ ขอทุกท่านโปรดสนับสนุน น้อมรับด้วยความเคารพ!)
[จบแล้ว]