631 - เมืองโบราณอันลึกลับ

631 - เมืองโบราณอันลึกลับ

ภายในภาคกลางมีตระกูลอสูรโบราณมากมาย ว่ากันว่าพวกเขาแทบจะเป็นบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์อสูรด้วยซ้ำ ตัวอย่างเช่นดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณของตระกูลเฟิง

นอกจากภูเขาอมตะแล้ว สุสานอมตะในเจ็ดพื้นที่ต้องห้ามของชีวิตก็อยู่ในบริเวณนี้ด้วย

กล่าวได้ว่าภาคกลางเป็นดินแดนบริสุทธิ์เจริญรุ่งเรืองและเก่าแก่ที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันออกและมันเป็นจุดกำเนิดของเก้าญาณวิเศษลึกลับ

ดินแดนรกร้างตะวันออก มีคำว่า "รกร้าง" อยู่ในชื่อเพราะมันกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยดินแดนรกร้างที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ พื้นที่ดึกดำบรรพ์บางแห่งไม่เคยถูกเหยียบย่ำตั้งแต่สมัยโบราณ

“เบี่ยงเบนไปหกล้านลี้ เจ้าต้องตั้งใจแน่ๆ!” ตู้เฟยตะโกน

พวกเขาข้ามช่องว่างและมุ่งหน้าไปยังภูเขาอมตะในพื้นที่ภาคกลางเป็นผลให้พวกเขาหลงทางไปไกลกว่า 6 ล้านลี้และปรากฏตัวในดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีใครเห็น

ถ้าไม่ใช่เพราะการค้นพบแผ่นศิลาครึ่งแผ่นบนภูเขา ซึ่งเป็นป้ายสำนักของดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณพวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

“มันเป็นความตั้งใจอย่างแน่นอน จู่ๆมันจะเบี่ยงเบนหกล้านลี้ได้อย่างไร ต่อให้สุนัขตาบอดก็ไม่มีทางแกะตัวอักขระที่ทำให้เบี่ยงเบนไปไกลถึงขนาดนี้” หลี่เหอซุยยังสาปแช่งอย่างไม่รู้จบ

“แค่กๆ คนสะดุด ม้าสะดุด มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ...” สุนัขดำตัวใหญ่ไอแห้งๆ ซ่อนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองไว้

“สุนัขน่ารักมาก มันสับสนยิ่งกว่าหนานหนานซะอีก” เสี่ยวหนานหนานเห็นอกเห็นใจมากและเป็นเพียงคนเดียวที่ยังคงเชื่อในสุนัขสีดำตัวใหญ่

จักรพรรดิดำมีสีหน้าเหยเก มันอยากจะเอาหัวตีแผ่นศิลาด้วยความคุ้มคลั่ง คำปลอบใจเช่นนี้มันสุดที่จะรับไหวจริงๆ

“จักรพรรดิดำผู้น่ารัก เจ้าต้องคิดหาวิธี หรือเจ้าคิดจะให้พวกเราบินไกลหกล้านลี้...” เย่ฟ่านหัวเราะ

“วัง!”

“อย่ากัดคน...”

เสี่ยวหนานหนานไม่สูงเท่ากับขาของเฮยฮวง(จักรพรรดิดำ) ด้วยซ้ำดังนั้นนางจึงได้แต่ตบขาของมันเบาๆ

“ข้าไม่ได้ไปภูเขาอมตะจริงๆ แต่ข้าแค่แกล้งทำให้คนอื่นคิดว่าพวกเรากำลังจะไปหายาวิเศษ” จักรพรรดิดำพึมพำ

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องติดตั้งค่ายกลใหม่เพราะไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องไปยังหน้าผาศักดิ์สิทธิ์ให้ได้” เย่ฟ่านกล่าว

คราวนี้จุดประสงค์หลักของเขาคือการไปที่หน้าผาศักดิ์สิทธิ์เพื่อค้นหาเก้ายาวิเศษลึกลับ

“ข้าบอกเจ้าแล้ว ไม่ควรเข้าใกล้ภูเขาอมตะ มันเป็นสถานที่ที่แย่มาก”

ในอดีตจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ใช้พลังสูงสุดตัดหน้าผาออกจากภูเขาอมตะ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรตอนที่เขาทำสิ่งนี้เขาก็อยู่ในจุดสูงสุดของชีวิต

แต่สุดท้ายเลือดของเขาก็ยังไหลอาบไปทั่วหน้าผาศักดิ์สิทธิ์ซึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัวต่อสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างมาก

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราลองท่องเที่ยวในภาคกลางกันดีกว่า ว่ากันว่าสถานที่แห่งนี้คือต้นกำเนิดอารยธรรมของดินแดนรกร้างตะวันออกและมีความลับที่ยังไม่ถูกค้นพบมากมาย”

แคว้นภาคกลางคือแคว้นภาคกลาง ภาคกลางของดินแดนรกร้างตะวันออกไม่มีความเกี่ยวข้องกับแคว้นภาคกลางและในความเป็นจริงมันเป็นเพียงดินแดนส่วนหนึ่งของภาคใต้เท่านั้น

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนของดินแดนรกร้างตะวันออกก็ตาม

ที่นี่มีนิกายที่ยิ่งใหญ่มากมายถูกจัดตั้งขึ้น พูดกันตามตรงที่นี่มีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่าภาคเหนือและภาคใต้รวมกันด้วยซ้ำ ในดินแดนขนาดเล็กๆนี้ชุมนุมไว้ด้วยดินแดนศักดิ์สิทธิ์และตระกูลขุนนางโบราณมากมาย

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์คฤหาสน์สีม่วง ตระกูลเฟิง ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋า ล้วนอยู่ที่นี่

นอกจากนี้เผ่าอสูรยังมีมรดกโบราณนับหมื่นที่กระจายอยู่ทั่วภาคกลาง ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกสร้างขึ้นโดยยักษ์ที่ทรงพลังของเผ่าอสูรหลังสงครามในยุคมืดเมื่อกว่า 100,000 ปีก่อน

แม้ว่าพวกเขาจะถูกเรียกว่าอสูร แต่ในความเป็นจริงอสูรจากภาคกลางแทบจะมีร่างกายที่เป็นมนุษย์ทั้งสิ้น

พวกเขาอาศัยอย่างกลมกลืนกับมนุษย์โดยไม่ได้มีความขัดแย้งมากมายเหมือนภาคใต้ การแต่งงาน การค้าขายและไปมาหาสู่ยังคงเป็นปกติ

เย่ฟ่านและคนอื่นๆถูกค้นพบทันทีที่ปรากฏในภาคกลาง ผู้คนจำนวนมากแสดงแสงประหลาดใจและพูดคุยกันเบา ๆ

เรื่องราวที่ร่างเซียนที่ตัดหัวสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งจงโจว แผ่กระจายไปทั่วดินแดนรกร้างตะวันออกและทุกคนต่างก็รู้ดีว่าชีวิตของเขากำลังจะสิ้นสุดดังนั้นเขาจึงปลดปล่อยความโกรธเกรี้ยวครั้งสุดท้าย

แม้ว่านิกายหยินหยางจะโกรธจัด แต่คราวนี้พวกเขาปล้นเด็กที่มีความสามารถ และกลายเป็นศัตรูของดินแดนรกร้างตะวันออกโดยสมบูรณ์ นิกายสาขาของพวกเขามากมายต่างก็ถอนตัวกลับไปยังจงโจว(แคว้นภาคกลาง)

แน่นอนว่านิกายหยินหยางยังคงไม่ยอมแพ้เรื่องนี้ พวกเขายังแอบส่องผู้คนบุกเข้ามาในดินแดนรกร้างตะวันออก ส่วนหนึ่งก็เพื่อค้นหายาวิเศษ อีกส่วนก็เพื่อตามล่าเย่ฟ่าน

เย่ฟ่านและคนอื่นๆเข้าไปในเมืองโบราณที่เรียกว่า "หวังกง" ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบเมืองโบราณชั้นนำในภาคกลาง และตรงไปที่แท่นสูงในเมือง

"ข้ารู้สึกว่าเจ้าหมาบ้าตัวนี้พยายามพาเรามาที่นี่ไม่อย่างนั้นพวกเราคงตรงไปยังภูเขาอมตะแล้ว เห็นได้ชัดว่าเจตนาของมันอยู่ที่เมืองโบราณนี้ "หลี่เหอซุยกล่าว

เมืองโบราณนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก และพื้นที่ตอนกลางไม่ใช่สี่เหลี่ยมจัตุรัสแต่เป็นแท่นสูงขนาดใหญ่ ในเวลานี้ ผู้บ่มเพาะอาทิตย์ตกกำลังตก และแท่นสูงทั้งหมดเป็นสีแดงเล็กน้อย

“ถูกและผิด…”

สุนัขดำตัวใหญ่มองไปยังแท่นสูงนี้ และดูเหมือนจะมีอารมณ์ที่ไม่รู้จบ แล้วกล่าวว่า

“ในอดีตจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อู๋ซุย(ปราศจากจุดเริ่มต้น) มักจะนั่งมองดวงดาวในบริเวณนี้เป็นเวลาหลายวันโดยไม่พูดอะไร..”

จักรพรรดิ์อู๋ซุยผู้ยิ่งใหญ่!

เย่ฟ่านหัวใจสั่นไหวเขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่าตัวเองมีความสัมพันธ์บางอย่างกับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ปราศจากจุดเริ่มต้นแท่นบูชาหวังกงนี้คืออะไร? มันอาจจะเป็นสถานที่พิเศษของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นก็ได้

“อย่าคิดมาก ตอนที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่นั่งอยู่ที่นี่เขายังเป็นเพียงผู้บ่มเพาะตัวเล็กๆเท่านั้น” สุนัขดำตัวใหญ่ส่ายหัว

“หินก้อนนี้แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้วแต่มันยังคงสดใสราวกับว่ามีใครบางคนทำความสะอาดทุกวัน นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไป” ตู้เฟยพูดในสิ่งที่เขาคิด

คนเดินถนนหลายคนกลอกตามาที่เขา ดูเหมือนจะไม่พอใจอย่างมากกับคำพูดดังกล่าว

“หินก้อนนี้พิเศษมาก มันดึงดูดแสงดาวในเวลากลางคืน หล่อเลี้ยงทั้งเมืองโบราณ และทำให้เป็นสถานที่ทางนี้มีความสวยงามมากยิ่งขึ้น ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้” ชายชราคนหนึ่งกล่าว

เย่ฟ่านและคนอื่นๆสะดุดตามาก เด็กหญิงตัวเล็กๆที่นั่งอยู่บนหลังสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็สร้างความแปลกประหลาดใจให้กับผู้คนมากมาย

เย่ฟ่านไม่ได้ปิดบังใบหน้าที่แท้จริงของเขา ทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับจักรพรรดิดำผู้คนต่างก็จำเขาได้อย่างรวดเร็ว

“นั่นไม่ใช่ร่างเซียนหรือ? ทำไมจู่ๆเขาถึงมาที่ภาคกลาง?”

“ข้าได้ยินคนบอกว่าเส้นตายของเขากำลังจะมาถึงแล้ว มีข่าวลือว่าเขาจะมาที่ภูเขาอมตะในภาคกลางเพื่อหาโอกาส”

"เขากล้าไปที่นั่นจริงๆ ในอดีตแม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังหลั่งเลือดที่นั่น แม้กระทั่งผู้อาวุโสหลายคนก็ยินยอมที่จะตายในสมาธิโดยไม่กล้าเหยียบย่างเข้าไปในสถานที่อันชั่วร้าย"

เย่ฟ่านรู้สึกว่าเมืองแห่งนี้ค่อนข้างคึกคัก พูดกันตามตรงมันดูเหมือนจะแออัดไปด้วยซ้ำ

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีผู้คนมากมายที่นี่?” หลี่เหอซุยประหลาดใจ

“วันนี้คือวันเค่อกวน นี่เป็นวันดูดวงดาวประจำปี หากเจ้ารอถึงเวลาค่ำคืนเจ้าจะพบกับเหตุการณ์ที่น่าอัศจรรย์”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเย่ฟ่านและคนอื่นๆยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าทุกอย่างจงใจทำโดยเจ้าสุนัขดำตัวใหญ่ และมันมาที่นี่เพื่อหวนคำนึงถึงเรื่องราวในอดีต

เมื่อท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวที่สว่างสดใสก็งดงามสมคำร่ำลืออย่างแท้จริง

ในเวลานี้ผู้คนมากมายต่างมารวมตัวกันที่หวังกงเพื่อรอชมเหตุการณ์แปลกประหลาดที่จะเกิดขึ้นทำให้เมืองนี้เต็มไปด้วยความคึกคักอย่างถึงที่สุด

“พวกเจ้าจะมีโอกาสได้ชมเหตุการณ์ครั้งนี้เพียงปีละครั้งเท่านั้น”

ผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ในเมืองกล่าวกับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

"ผู้ฝึกฝนวิชาเซียนต่างก็บอกว่านี่คือวันเดียวเท่านั้นที่พวกเจ้าจะมีโอกาสมองเห็นอีกฟากหนึ่งของทะเลแห่งดวงดาว”

ในทันใดนั้นก็มีเด็กหนุ่มหลายคนเดินเข้ามาในร้านอาหารพวกเขาคือลูกหลานของตระกูลขุนนางโบราณร้ายตระกูล

“ข้าได้ยินว่าร่างเซียนโบราณมาที่นี่ พวกเจ้ามองเห็นเขาหรือไม่

"เขาอยู่ตรงนั้น" ใครบางคนกระซิบ

“เฟิงหลินนั่นพี่เขยของเจ้าไม่ใช่หรือทำไมไม่ไปทักทายเขาหน่อย...” ใครบางคนหัวเราะและล้อเลียน

“ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าอย่าพูดเรื่องไร้สาระอีกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับพี่สาวของข้า” เฟิงหลินพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำ

“ในความเป็นจริงพี่สาวของเจ้าก็มีสายตาที่สูงส่งมากเกินไป แม้กระทั่งตอนที่เขาทำลายคำสาปได้นางก็ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ ฮ่าๆๆ” ชายหนุ่มคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ

เฟิงหลินกล่าวว่า “โชคดีจริงๆที่พี่สาวของข้าไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับเขา หากนางแต่งงานไปแล้วมารู้ทีหลังว่าเขาเป็นคนอายุสั้นชีวิตของนางคงดับสูญไปจริงๆ!”