บทที่ 1 ไก่ที่ข้าเลี้ยงไว้กลายเป็นพญาหงส์

บทที่ 1 ไก่ที่ข้าเลี้ยงไว้กลายเป็นพญาหงส์

ลึกเข้าไปในตรอกหนีผิง

ณ ลานบ้านขนาดใหญ่ที่สะอาดสะอ้านหมดจด

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่

ติ๊ง!

ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

เฉินผิงอันบิดขี้เกียจอย่างสบายตัว ก่อนจะลืมตาที่ยังคงงัวเงียขึ้นช้าๆ

ภาพต้นท้อกลางลานบ้านซึ่งอาบไล้ไปด้วยแสงตะวันยามเช้าปรากฏขึ้นในสายตา

"เวลาผ่านไปห้าปีอย่างรวดเร็ว เจ้าเป็นสิ่งที่อยู่เป็นเพื่อนข้ามานานที่สุดเลยนะ"

เขาเป็นคนปลูกต้นท้อนี้ด้วยมือตัวเองตอนที่เพิ่งมาถึงโลกใบนี้ใหม่ๆ

บัดนี้มันออกดอกบานสะพรั่ง แต่ละดอกงดงามจับตา

กิ่งก้านและใบของต้นท้อขยับไหวเบาๆ ราวกับฟังคำพูดของเฉินผิงอันรู้เรื่อง

เฉินผิงอันไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขาคิดว่าเป็นเพียงสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน

"ระบบ ภารกิจคราวนี้คืออะไรล่ะ"

"【เข้าร่วมสำนักเค่าซาน】"

"สำนักเค่าซานอย่างนั้นหรือ"

เมืองปุถุชนที่เฉินผิงอันอาศัยอยู่ตั้งอยู่ในเขตอำนาจของสำนักเค่าซาน

และสำนักเค่าซานก็เป็นสำนักของผู้ฝึกตน

อารยธรรมการบ่มเพาะพลังในโลกใบนี้รุ่งเรืองเฟื่องฟูเป็นอย่างยิ่ง

มีสำนักมากมายตั้งตระหง่าน และผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้ที่ได้รับการเชิดชู

แน่นอนว่าเมื่อมีผู้บ่มเพาะพลัง ย่อมมีมนุษย์ธรรมดาที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขอยู่เช่นกัน

เมืองเล็กๆ แห่งนี้เป็นเมืองสำหรับปุถุชน

วิถีชีวิตชาวบ้านเรียบง่ายและซื่อตรง ถึงขั้นที่ตอนกลางคืนไม่ต้องลงกลอนประตูบ้าน

ตอนที่ทะลุมิติมายังโลกใบนี้ใหม่ๆ เฉินผิงอันประหลาดใจมากเมื่อได้รู้ว่าโลกนี้มันแปลกประหลาดเพียงใด

โดยเฉพาะตอนที่รู้ว่าตัวเองผูกมัดกับระบบ เขายิ่งดีใจจนเนื้อเต้น

จนกระทั่งค้นพบว่าตนเองไร้รากวิญญาณและไม่สามารถบ่มเพาะพลังได้แม้จะมีระบบ เขาก็เริ่มตั้งคำถามกับชีวิตไปพักใหญ่

ระบบของเขาประหลาดมาก

มันจะคอยมอบหมายภารกิจให้อย่างต่อเนื่อง

เมื่อใดที่ทำภารกิจครบหนึ่งพันภารกิจ เขาจะกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานในชั่วข้ามคืน และไม่มีใครในโลกเทียบเคียงได้

ทว่าความแปลกประหลาดของมันก็คือ ตราบใดที่ยังทำภารกิจไม่ครบหนึ่งพันภารกิจ มันก็ไม่สามารถช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้เลย!

มันจะให้รางวัลเป็นเพียงของใช้ในบ้านหลังจากทำภารกิจสำเร็จเท่านั้น

ตัวอย่างเช่น ป้านน้ำชาสำหรับดื่มน้ำ

ไม้กวาดสำหรับปัดกวาด

ต้นกล้าของต้นท้อ

แม้แต่ลานบ้านทั้งหลังนี่ก็ยังเป็นของขวัญจากระบบ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ระบบไม่เคยมอบภารกิจที่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ฝึกตนเลยสักครั้ง

มันมักจะให้แต่ภารกิจเล็กๆ น้อยๆ เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น

เช่น ช่วยขอทานหาที่ซุกหัวนอน

หรือทำของเล่นลูกบอลไม้ให้เด็กๆ

หรือแม้กระทั่งช่วยเพื่อนบ้านไกล่เกลี่ยปัญหาครอบครัว และอื่นๆ อีกมากมาย

แต่ตอนนี้

ระบบกลับบอกให้เขาเข้าร่วมสำนักเค่าซาน

เขาไม่มีระดับการบ่มเพาะใดๆ เป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดา แล้วจะไปเข้าร่วมได้อย่างไร

เฉินผิงอันรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก

ระบบมีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่งคือ เมื่อภารกิจปรากฏขึ้น หากไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ภายในสามเดือน ระบบจะเปิดโหมดลบโฮสต์ทิ้ง

เขาต้องเลือกระหว่างรอความตาย หรือไม่ก็กล้าที่จะเสี่ยง

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เฉินผิงอันจึงทำได้เพียงเก็บข้าวของ

เขาตัดสินใจไปเสี่ยงดวงที่สำนักเค่าซานดูสักตั้ง

แน่นอนว่าเขาลองพยายามอีกครั้ง ด้วยการหน้าด้านขอระดับการบ่มเพาะจากระบบสักนิดก็ยังดี

ทว่าระบบก็ยังคงไร้ความปรานีเช่นเดิม...

วันรุ่งขึ้น

อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก

เฉินผิงอันตื่นตั้งแต่เช้าตรู่

เขารดน้ำต้นท้อตามปกติ

ให้อาหารลูกไก่

และโปรยอาหารปลาลงในบ่อปลาทองที่มุมหนึ่งของลานบ้าน

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็เดินออกจากบ้านไป

เขาเก็บเสบียงและของใช้จำเป็นทั้งหมดลงในช่องเก็บของของระบบ โดยสวมเพียงชุดคลุมสีขาวที่ระบบมอบให้

ชุดคลุมนี้ค่อนข้างพิเศษ เวลาสวมใส่จะรู้สึกเย็นสบายในยามอากาศร้อน และอบอุ่นในยามอากาศหนาว

อีกทั้งยังไม่เปียกน้ำหรือเปื้อนฝุ่น ต่อให้สวมใส่นานแค่ไหนก็ไม่มีกลิ่นอับ ซึ่งเป็นสิ่งที่เฉินผิงอันชอบมาก

สำนักเค่าซานอยู่ห่างจากตัวเมืองไปกว่าห้าสิบลี้

เฉินผิงอันที่ขี่ม้าไม่เป็น จึงทำได้เพียงเดินเท้าไปเท่านั้น

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ทันทีที่เขาก้าวออกจากเมือง แสงสว่างเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นภายในลานบ้าน

เมื่อแสงนั้นจางหายไป เสียงอึกทึกครึกโครมต่างๆ ก็เริ่มดังขึ้นจากด้านใน

ทั้งขวดโหล ไห หรือแม้แต่ไม้กวาดที่พิงอยู่ข้างกำแพง ล้วนสั่นสะเทือน

ทว่าทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว

ณ กึ่งกลางลานบ้านขนาดใหญ่

ไก่โต้งตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ใต้ต้นท้อด้วยท่าทางประหลาด ราวกับกำลังเบื่อหน่าย

จากนั้น มันถึงกับเอ่ยเป็นภาษามนุษย์ออกมา "เจ้านายไม่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ข้าเห็นเจ้านายเก็บของไปตั้งมากมาย มีดทำครัวในห้องครัวก็ถูกพาไปด้วย เฮ้อ ข้าล่ะอิจฉาพวกมันจริงๆ ที่ได้ออกไปข้างนอกกับเจ้านาย พวกเรานี่มันไม่มีบุญวาสนาเอาเสียเลย อีกอย่าง ข้าเป็นถึงพญาหงส์แท้ๆ กลับต้องกลายมาเป็นไก่ติดดิน ช่างอึดอัดใจเสียนี่กระไร..."

ปลาทองในบ่อเล็กๆ ก็อ้าปากพูดเช่นกัน "ข้าก็เหมือนกัน ข้ากลายร่างเป็นมังกรตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังต้องมาอุดอู้ขลุกอยู่ในบ่อนี้ เฮ้อ..."

ในตอนนั้นเอง เสียงของผู้หญิงก็ดังมาจากโพรงเล็กๆ กลางลำต้นของต้นท้อ "เจ้ามีดทำครัวนั่นเอาแต่ตะโกนว่ากระหายเลือดอยากจะสับคนใจจะขาด มันจะไม่เตลิดอาละวาดเอาหรือ"

ไก่โต้งส่ายหน้า "หากเจ้านายไม่อนุญาตให้มันสับใคร แล้วมันจะไปกล้าได้อย่างไร"

เวลาครึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ใจกลางพื้นที่รกร้าง บริเวณโคนต้นไม้ใหญ่

เฉินผิงอันเดินต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาจึงทรุดตัวลงนั่งบนรากไม้ที่ราบเรียบ หยิบกระบอกน้ำออกมาจิบน้ำแก้กระหาย

"ลำบากชะมัด เพิ่งเดินมาได้แค่ครึ่งวันก็เหนื่อยหอบขนาดนี้แล้ว แถมยังเหลือระยะทางอีกตั้งหนึ่งวันเต็มๆ"

เฉินผิงอันพ่นลมหายใจระบายความเหนื่อยล้า รู้สึกปวดเมื่อยแข้งขาไปหมด

เขาคงต้องพักสักครึ่งชั่วยามถึงจะเดินทางต่อไปได้

ฟุ่บ ฟุ่บ...

แต่ในขณะที่เฉินผิงอันกำลังอยากจะพักผ่อน เสียงพุ่งแหวกอากาศหลายสายก็ดังแว่วมาจากเบื้องหลังอย่างกะทันหัน!

เขาหันกลับไปมอง

ก็เห็นเงาร่างหลายสายกำลังพุ่งทะยานผ่านผืนฟ้าไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาคือผู้ฝึกตน!

แม้ว่าเฉินผิงอันจะอาศัยอยู่ในเมืองของปุถุชน แต่ทุกๆ สองสามวัน เขาก็มักจะได้ยินเด็กๆ ตะโกนเรียก "ท่านเซียน" อยู่เสมอ

ในยามนั้น เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า เขาก็จะเห็นผู้ฝึกตนเหาะเหินผ่านไป

ดังนั้น เฉินผิงอันจึงนับว่าพอจะมีประสบการณ์เปิดหูเปิดตามาบ้าง

ตามหลักแล้ว สีหน้าของเขาไม่ควรจะแสดงอารมณ์ตกใจอะไรมากมายนัก

ทว่าในเวลานี้ ดวงตาของเขากลับเบิกกว้าง

ถึงขั้นอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า "บ้าไปแล้ว!"

นั่นก็เพราะเขาพบว่า

ผู้ฝึกตนที่เหาะอยู่ข้างหน้านั้นกำลังดิ่งพสุธาตรงมาทางเขา!

ตูม! เกิดเป็นหลุมระเบิดขึ้นข้างกายเฉินผิงอัน

มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ภายในนั้น

เสื้อผ้าของนางฉีกขาดหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง

นางคงจะตกลงมากระแทกอย่างแรง เพราะเลือดยังคงไหลซึมออกมาจากศีรษะของนาง

สภาพของหญิงสาวดูทุลักทุเลเป็นอย่างมาก แต่เฉินผิงอันก็ไม่อาจละสายตาจากนางได้ในชั่วขณะนี้

มันเป็นใบหน้าที่งดงามจับใจจนน่าหลงใหล

ดวงตาของนางหยาดเยิ้มดุจดอกท้อ คิ้วเรียวโก่งดั่งใบหลิว

ริมฝีปากจิ้มลิ้มดุจผลอิงเถา ผิวพรรณเนียนนุ่มดั่งหยกน้ำแข็ง

หากจะใช้สำนวนมาบรรยาย นางก็คือโฉมสะคราญหาผู้ใดเปรียบ!

ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ได้ตกลงมากระแทกแรงจนเกินไปนัก เพราะหลังจากร่วงหล่นลงมาได้ไม่นาน นางก็ยันตัวลุกขึ้น

ในขณะเดียวกัน นางก็สังเกตเห็นเฉินผิงอันที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

หากนางไม่หันมามองก็คงไม่เป็นไร แต่พอนางมองเห็นเฉินผิงอันอย่างชัดเจน นางก็ตกตะลึงงันไปในทันที

เฉินผิงอันดูอายุไม่มากนัก ทว่าเขากลับมีกลิ่นอายที่ดูสูงส่งเหนือโลกียวิสัย

สาเหตุที่ทำให้นางถึงกับเสียกิริยา เป็นเพราะรอบกายของเฉินผิงอัน มีวิถีและกลิ่นอายแห่งมรรคากำลังหมุนวนให้เห็นอย่างแจ่มชัด!

ราวกับกำลังประกาศให้ทุกคนได้รับรู้

ว่าเขาหาใช่คนของโลกใบนี้ แต่เป็นถึงเซียนสวรรค์จากเก้าชั้นฟ้า!

เมื่อจ้องมองเฉินผิงอัน สัญชาตญาณดิบของมู่หรงเสวี่ยก็ร้องเตือนนางอย่างรุนแรง

บุคคลที่อยู่เบื้องหน้านางผู้นี้ สามารถบดขยี้ให้นางแหลกเป็นจุณได้ด้วยปลายนิ้วเดียว!

หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ มู่หรงเสวี่ยก็พลันได้ยินเสียงร่อนลงพื้นดังมาจากด้านหลัง

ใบหน้าของนางซีดเผือด นางกัดริมฝีปากแน่น แล้วรีบคุกเข่าลงตรงหน้าเฉินผิงอันทันที

"ผู้อาวุโส โปรดช่วยข้าด้วย!"