587 -  ยกเลิกพันธนาการ

587 -  ยกเลิกพันธนาการ

ร่างเซียนเป็นที่รักของสวรรค์และปัฐพีในยุคเซียนโบราณ ช่วงเวลาดังกล่าวกฎเต๋าสวรรค์และปฐพีไม่เปลี่ยนแปลงและเหมาะสมมากสำหรับพวกเขาที่จะเติบโต

ตามการคาดการณ์ของราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้เฒ่า เฉพาะในพื้นที่ดังกล่าวเท่านั้นที่เย่ฟ่านสามารถซ่อมแซมร่างกายของตัวเองพร้อมทั้งกระตุ้นด้วยยาศักดิ์สิทธิ์อีกหลายชนิด

ทันใดนั้นเย่ฟ่านก็รู้สึกว่าโชคชะตาของเขาไม่ได้เลวร้ายมากเกินไป หนทางไม่ได้ถูกปิดกั้นทั้งหมด ในอดีตเขาเคยเดินทางผ่านเขตหวงห้ามแห่งชีวิตมาแล้ว เขาไม่ได้หวาดกลัวมันมากนัก

เมื่อเขาเดินออกจากห้องโถงใหญ่ เขาเห็นเฟิ่งเลี่ยและกลุ่มคนจากตระกูลเฟิ่ง ในกลุ่มของพวกเขาหญิงสาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเฟิ่งหวงได้กล่าวเยาะเย้ยเขาขึ้นทันที

“ข้าบอกพี่สาวแล้ว เด็กน้อยคนนี้ไม่มีศักยภาพพอที่จะให้พวกเราสูญเสียต้นกำเนิดถึงสามล้านจิน”

เย่ฟ่านได้ยินคำพูดนั้น จึงหันกลับมามองนางแล้วพูดว่า

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรสนใจ”

“ห๊ะ ต้นกำเนิดสามล้านจินจะไม่ให้ข้าไม่สนใจได้อย่างไร!”

ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเฟิ่งหวง และนางถูกเย่ฟ่านทุบตีร่วมกับเฟิ่งเลี่ยและคนอื่นๆก่อนหน้านี้

ใกล้ๆนั้นมีคนพ่นลมออกมาอย่างเย็นชาและพูดว่า

“ใช่ นับเป็นการช่วยเหลือที่เปล่าประโยชน์อย่างยิ่ง สุดท้ายแล้วเจ้าก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้เกินครึ่งปี”

“ร่างเซียนโบราณก็เป็นเพียงร่างพิการเท่านั้น ไม่ทราบว่าเหล่าผู้อาวุโสคิดอย่างไรถึงได้มอบต้นกำเนิดสามล้านจินออกไปอย่างเปล่าประโยชน์”

ชายหนุ่มและหญิงสาวลูกพี่ลูกน้องของเฟิ่งฮวงทั้งหมดล้วนมีความเกลียดชังต่อเย่ฟ่าน และตอนนี้เมื่อมีโอกาสพวกเขาจึงรีบโจมตีเย่ฟ่านด้วยคำพูดที่คิดว่าเจ็บแสบมากที่สุด

เย่ฟ่านชำเลืองมองพวกเขาและกล่าวว่า

“ถ้าพวกเจ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็เกือบลืมไปแล้วจริงๆ ต้นกำเนิดบริสุทธิ์สามล้านจินนั้นไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย ถ้าข้าไม่ตายข้าจะไปที่ตระกูลเฟิ่งเพื่อชำระคืนเอง”

“พวกเจ้ามาสร้างความวุ่นวายอะไรที่นี่!”

ทันใดนั้นราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเฟิ่งก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมาจากด้านในของห้อง

“กลับไปที่ตระกูลและเข้าสู่ความสันโดษเพื่อสำนึกผิดคนละสิบปี”

คนเหล่านี้มีความหวาดกลัวต่อคำพูดของราชันย์ศักดิ์สิทธิ์มาก และพวกเขาทั้งหมดก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรอีก จนกระทั่งเฟิ่งจิงอวิ๋นจากไปใครบางคนจึงเงยหน้าขึ้นแล้วบ่นเบาๆว่า

"เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้วจะหาต้นกำเนิดมาใช้คืนได้อย่างไร"

เย่ฟ่านไม่สนใจพวกเขา มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ข้าจะมีชีวิตอยู่เป็นเวลาหมื่นปี เมื่อถึงเวลานั้นพวกเจ้าจะมีความกล้าในการรับคืนหรือไม่ ยังเป็นเรื่องที่ต้องคิดอีกครั้งหนึ่ง"

ไม่ไกลนักหญิงสาวที่มีรูปร่างงดงามผู้หนึ่งได้เดินเข้ามา นางคือหงส์ผู้สูงศักดิ์ของตระกูลเฟิ่ง

ใบหน้าของนางถูกสวมไว้ด้วยหน้ากากรูปหงส์ที่มีความลึกลับซับซ้อน แม้แต่ดวงตาศักดิ์สิทธิ์ของเย่ฟ่านยังไม่อาจมองทะลุ

“คุณหนูเจ้ามาพอดีเลย” หญิงสาวคนนั้นพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

เฟิ่งหวงเย่อหยิ่งอย่างที่เคยเป็น นางเหลือบมองเย่ฟ่านและพูดว่า

"เจ้าหายดีแล้ว?"

เย่ฟ่านยิ้มไม่พูดอะไรและหันหลังเดินจากไป หากเขาไม่ตาย บางทีเขาอาจจะได้พบกับคนเหล่านี้ในไม่ช้า

ตระกูลเฟิ่งตั้งอยู่ในแคว้นภาคกลางและภูเขาเซียนซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดเขตหวงห้ามแห่งชีวิตที่ยิ่งใหญ่ก็อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้นเย่ฟ่านก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมพวกเขาถึงตระกูล

คืนนี้เย่ฟ่านชี้แจงอย่างชัดเจนว่าเขากำลังค้นหายาศักดิ์สิทธิ์รวมทั้งเดินทางเข้าไปในดินแดนแห่งความตายเพื่อค้นหาโอกาสเชื่อมต่อเส้นทางแห่งชีวิต

ผังป๋อต่อต้านเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด เขากล่าวว่าเย่ฟ่านควรร่วมมือกับเขาเพื่อแย่งชิงเอาหัวใจของจักรพรรดิอสูร หัวใจนั้นมีพลังชีวิตที่ไม่สิ้นสุด หากเย่ฟ่านได้มาครอบครองมันจะเชื่อมต่อพลังชีวิตของเขาได้เอง

อย่างไรก็ตามเย่ฟ่านตั้งใจแน่วแน่และไม่เปลี่ยนแปลงความปรารถนา

“ที่จริงมียาศักดิ์สิทธิ์ในภูเขาสีม่วงซึ่งจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ปราศจากจุดเริ่มต้นเป็นคนปลูกไว้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ข้าไม่สามารถเข้าไปได้”

จักรพรรดิดำอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก ตลอดสองวันที่ผ่านมามันเฝ้าแต่สาปแช่งในเรื่องนี้ไม่หยุด

“สุนัขโง่เช่นเจ้าจะรู้เรื่องอะไร?” หลี่เหอซุยไม่เชื่อคำพูดของมัน

“เด็กน้อย ความรู้ของเจ้ามีอยู่แค่ไหนถึงกล้ามาสบประมาทจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่คนนี้?”

ดวงตาของสุนัขตัวใหญ่สีดำลุกเป็นไฟ มองไปที่โดมสวรรค์ ยิ้มเยาะ ไม่สนใจความสงสัยของคนเหล่านี้

เมื่อไม่มีอะไรทำพวกเขาจึงเริ่มปรึกษากันว่าเย่ฟ่านจะเดินทางเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามแห่งชีวิตที่ไหน

หลี่เหอซุยไม่ยอมรับเรื่องนี้เขาเสนอให้เย่ฟ่านหาทางเข้าสู่ภูเขาสีม่วงอีกครั้ง ตู้เฟยรู้สึกว่ารังมังกรก็ควรค่าแก่การค้นหา อย่างน้อยพวกเขาก็เคยเห็นยาศักดิ์สิทธิ์มังกรอยู่ที่นั่น

“อันที่จริง ข้าตัดสินใจไปนานแล้ว”

เย่ฟ่านกางแผนที่ออกชี้ไปที่ปลายด้านหนึ่งและกล่าวว่า

“ข้ากำลังจะไปที่นั่น”

“ไม่ เจ้าต้องไม่ไป ที่นี่ห้ามเข้าไป ไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับมาแม้แต่คนเดียว”

“ในอดีตแม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังไปเสียชีวิตที่นั่น คนธรรมดาเช่นเราจะสามารถเอาตัวรอดได้อย่างไร”

ตู้เฟยและหลี่เหอซุยต่อต้านอย่างรุนแรง

วันรุ่งขึ้นถิงถิงได้ข้ามความว่างเปล่ามาพบกับเย่ฟ่าน ทันทีที่นางเห็นเย่ฟ่านนางก็รีบวิ่งเข้ามากอดเขาและร้องไห้คร่ำครวญ

"พี่ใหญ่..."

นางได้รู้เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับเย่ฟ่านแล้ว นางเสียใจมาก น้ำตายังคงไหลลงมาไม่หยุด

“พี่ใหญ่ เหตุไฉนสวรรค์ถึงได้โหดร้ายขนาดนี้” นางเสียใจต่อเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

“อย่าร้องไห้ ข้าจะไม่เป็นไร” เย่ฟ่านคุกเข่าและปลอบนางเบา ๆ

"พี่ใหญ่ถิงถิงมีเลือดหยิน ข้าได้อ่านหนังสือโบราณ มันสามารถช่วยอาการบาดเจ็บของท่านได้... " ถิงถิงน้อยสะอื้นขณะที่นางเช็ดน้ำตาพยายามเปิดข้อมือเล็กๆสีขาว

เย่ฟ่านรีบหยุดนางไว้ เขายิ้มและกล่าวว่า

“ไม่ต้องห่วง อีกสักพักข้าจะหายดี”

"จริงๆนะ?"

ขนตายาวของถิงถิงน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาและใบหน้าของนางเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อถือคำพูดของเขา

“ข้าโกหกเจ้าไปเพื่อประโยชน์อะไร” เย่ฟ่านปาดน้ำตาลูบหัวนางและยิ้ม

“แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้เจอพี่ใหญ่อีกครั้ง” ถิงถิงน้อยยังคงไม่เชื่อ ทุกครั้งที่ดวงตากลมโตของนางสั่นไหว น้ำตาก็จะไหลลงมา

"มันจะไม่ใช้เวลานานเกินไป" เย่ฟ่านกล่าวไว้

ณ ที่นี้ หม้อปราณปฐพีต้นกำเนิดปรากฏขึ้น มันลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา และค่อยๆปลดปล่อยปราณสีเหลืองดำออกมา

ทุกคนสูดลมหายใจเย็นยะเยือก และหลายคนต้องการก้าวไปข้างหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้เฒ่ายังอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์อาจเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้นแล้ว

“ยะ!” ถิงถิงน้อยก็กลัวจนตัวแข็ง

"เจ้าชอบมันไหม?" เย่ฟ่านถาม จากนั้นยืนขึ้นและพูดกับคนของตระกูลเจียงว่า

"ข้าจะให้ถิงถิงยืมหม้อใบนี้ชั่วคราว"

ทุกคนเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง ชีวิตและความตายของเขาไม่ชัดเจน ถ้าเขาไม่สามารถกลับมาได้ หม้อจะมอบให้กับถิงถิงซึ่งก็เหมือนมอบให้กับคนของตระกูลเจียง

ไม่มีใครคิดว่าเขาจะกลับมาได้อีก ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำด้วยความโลภ สุดท้ายแล้วของวิเศษชิ้นนี้ก็จะถูกมอบให้กับตระกูลเจียงอย่างสมบูรณ์

ในการเดินทางครั้งนี้เย่ฟ่านต้องการมอบมันให้กับผังป๋อ แต่สุดท้ายผังป๋อก็ไม่มีญาติสนิทมิตรสหายที่ไหน และมันจะกลายเป็นสิ่งของที่คอยถ่วงเขาให้พบกับอันตราย

เหตุผลที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไล่ล่าเย่ฟ่านส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับหม้อปราณปัฐพีต้นกำเนิด เขาไม่ต้องการให้ผังป๋อเดินตามรอยเท้าของเขา และสุดท้ายเขาก็แอบมอบทองคำโลหิตหงส์ให้กับผังป๋อ

“ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้า ในอนาคตเราจะสร้างสุดยอดอาวุธเต๋าขึ้นมาด้วยกัน” ผังป๋อพูดเมื่อรับมา

หม้อนี้ถูกส่งไปยังถิงถิงและได้รับการปกป้องโดยตระกูลเจียง ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความโลภของคนภายนอก

เด็กหลายคนของตระกูลเฟิ่งไม่พอใจ พวกเขารู้สึกว่าเย่ฟ่านไม่แยแสตระกูลเฟิ่งมากเกินไป

"ความจริงเจ้ายังมีความหวังในชีวิต ขอเพียงเจ้ากลับสู่อาณาจักรตำหนักเต๋าเส้นทางชีวิตของเจ้าจะฟื้นกลับคืนมาเอง"

ในดินแดนรกร้างตะวันออกก็มีแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้เฒ่าเชิญมารักษาเย่ฟ่าน และนี่คือคำพูดของเขา

“ในเมื่อข้ามาถึงอาณาจักรนี้แล้วข้าย่อมไม่กลับลงไปอีก ส่วนเรื่องอาการบาดเจ็บนั้นข้าจะไม่ตายอย่างแน่นอน” เย่ฟ่านยิ้มและปฏิเสธความปรารถนาดีนี้อย่างเด็ดขาด

"ลาก่อน!"

เย่ฟ่านเปิดประตูมิติในเมืองศักดิ์สิทธิ์แล้วหายตัวไปทันที

(จบภาคแรกตรงนี้ หลังจากนี้ไปจะเป็นภาค 2)