535 - ต่อสู้กับลิงศักดิ์สิทธิ์!

535 - ต่อสู้กับลิงศักดิ์สิทธิ์!

เปลือกหินโบราณแตกออก สิ่งที่อยู่ภายในใสเหมือนเจดีย์เคลือบ บานสะพรั่งราวกับสิ่งงดงามที่สุดในโลกมนุษย์

เย่ฟ่านเริ่มถอยหลังอย่างช้าๆก่อนจะกลืนเข้ากับฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างหวาดกลัว สิ่งมีชีวิตที่ถูกปิดผนึกในต้นกำเนิดสวรรค์นั้นล้วนเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาทั้งสิ้น ต่อให้พวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอมตะก็คงไม่ห่างไกลมากนัก

หลังจากตั้งสติได้ ทุกคนก็ตกอยู่ในความกลัวอย่างไม่รู้จบและถอยหลังออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว ต่อให้กลิ่นอายที่ปลดปล่อยออกมานั้นจะเต็มไปด้วยความเป็นมงคล แต่ลิงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ข้างในนั้นผู้คนไม่มั่นใจว่ามันจะเป็นมิตร

“ถอยกลับทันที!”

"ออกไปจากที่นี่!"

ผู้อาวุโสหลายคนตะโกนด้วยความตื่นตระหนก แม้แต่ตัวตนเช่นพวกเขาก็ยังไม่มีความมั่นใจในการจัดการต่อลิงตัวนี้ได้

"มันออกมาแล้ว!" ผู้คนมากมายแตกฮือกันไปคนละทาง

ภายในสวนหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงช่วงเกิดความปั่นป่วนครั้งใหญ่ พลังความกดดันที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากลิงศักดิ์สิทธิ์ทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

สิ่งมีชีวิตลึกลับเข้ามาในโลก พลังนั้นดุร้าย ผู้คนอดไม่ได้ที่จะสั่นเทา นี่คือความกดดันจากระดับชั้นของชีวิต มันเป็นเหมือนเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังมองดูมดแมลงที่ไร้ค่า

ในตอนนั้นเองผู้สูงสุดของตระกูลจี้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สายฟ้าทั้งห้าถูกยิงและพันกันเพื่อสร้างเป็นตาข่ายเทพ

สิ่งนี้ถูกสร้างจากอักขระเต๋าของเรือนจำสวรรค์ มันถูกย้ายออกมาจากแท่นบูชาโลหิตเพราะปัญหาทางนั้นดูเหมือนจะไม่สามารถเทียบกับสุสานเซียนได้เลย

“พัฟ”

ทันทีที่ตาข่ายสายฟ้าตกลงมาก็มีมือที่คล้ายกับมนุษย์ยื่นออกมาจากก้อนหินอย่างรวดเร็ว

ผู้สูงสุดของตระกูลจี้ใบหน้าซีดขาว เขาเร่งมือประสานอินให้รวดเร็วมากยิ่งขึ้นเพื่อให้ตาข่ายสายฟ้าบดขยี้มือข้างนั้น

“คชา!”

สุสานเซียนแตกออกอย่างสมบูรณ์พร้อมกับดวงตาสีแดงเพลิงที่กวาดมองผู้คนมากมายในสวนหินอย่างเย็นชา

“สิ่งมีชีวิตนี้คืออะไรกันแน่?”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังลิงตัวใหญ่ที่มีเส้นขนสีทองปกคลุมทั่วร่างกาย ดวงตาของมันเป็นสีแดงฉานในขณะที่ผิวหนังของมันเป็นสีม่วงดูแข็งแกร่ง

ลานหินแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดมีข้อกำหนดว่าไม่สามารถบินได้ แต่ตอนนี้ยังมีใครสนใจเรื่องนี้อีก การมีชีวิตอยู่เท่านั้นจึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด กฎเกณฑ์อะไรล้วนไร้สาระทั้งสิ้น

“อัญเชิญคชสารสวรรค์!”

จักรพรรดิเซี่ยระเบิดปราณมังกรออกจากร่างกาย เสียงคำรามที่น่ากลัวดังออกมาจากก้อนเมฆขนาดใหญ่ที่อยู่บนท้องฟ้า

ทันใดนั้นภาพธรรมของช้างสีขาวขนาดยักษ์เก้าตัวก็ปรากฏขึ้น  พวกมันวิ่งเข้าหาวานรสีทองโดยไม่เกรงกลัวและพยายามผลักดันวานรศักดิ์สิทธิ์ให้เข้าไปในประตูที่เชื่อมต่อกับเรือนจำสวรรค์

“ปัง!”

ความว่างเปล่าเป็นเหมือนกลองขนาดใหญ่ เสียงสั่นสะเทือนที่ดังขึ้นทำให้ผู้คนมากมายตกลงมาจากท้องฟ้า คชสารสวรรค์ทั้งเก้าตัวที่จักรพรรดิ์เซี่ยปล่อยออกมาถูกทำลายด้วยลำแสงสองเส้นในครั้งเดียว

"นั่นคือพลังจากดวงตาของมัน!"

“นี่คือสิ่งมีชีวิตใดเหตุไฉนถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!”

แม้แต่บุคคลรุ่นอาวุโสก็ยังสั่นสะท้านถึงขีดสุด พลังที่วานรศักดิ์สิทธิ์แสดงออกมานั้นมันเกินกว่าระดับผู้สูงสุดไปไกลแล้ว

บุตรศักดิ์สิทธิ์และสตรีศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดดูจริงจัง แม้ว่าจะเกิดความวุ่นวายทางด้านล่างมากมายแต่พวกเขาก็ยืนอยู่บนท้องฟ้าและจ้องมองไปยังหลุมศพเซียนโดยไม่ละสายตา

“บูม!”

ทันใดนั้นโจรผู้ยิ่งใหญ่คนที่สามสวีเทียนเซี่ยงก็ได้พลิกฝ่ามือให้กระแทกเข้าหาวานรร่างทองอย่างหักโหม

“บูม!”

วานรตัวนั้นไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ มันก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะกระแทกกำปันเข้าหาฝ่ามือของสวีเทียนเซี่ยงโดยไม่หลบเลี่ยง

“ฮัวลา”

แรงสั่นสะเทือนอันยิ่งใหญ่ทำให้ความว่างเปล่าในบริเวณสวนหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แตกออกจากกันจนเกิดประตูมิติเล็กๆขึ้นมากมาย

ผู้ยิ่งใหญ่ระดับปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามลงมืออย่างแข็งขัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีความเข้าใจถึงบางสิ่งบางอย่าง แต่ในฐานะผู้สูงสุดพวกเขาย่อมมีศักดิ์ศรีของตัวเองจึงเลือกที่จะไม่ลงมือพร้อมกัน

วานรสีทองที่ออกมาจากสุสานเซียนนั้นไม่ได้เลือกที่จะโจมตีต่อ มันยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบราวกับว่ากำลังใช้ความคิดบางอย่าง

"อสูรตัวนี้คือ..."

ในระยะไกลก็มีเสียงร้องอุทานเมื่อพวกเขามองเห็นวานรเทพทั้งตัว

มันมีความสูงประมาณหนึ่งวา มีเส้นขนสีทองส่องแสงระยิบระยับ แม้ว่ามันจะไม่ได้มีขนาดสูงใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ แต่กลับให้ความรู้สึกที่แข็งแกร่งจนน่ากลัว

มันเหมือนลิง แต่ก็คล้ายมนุษย์มากกว่า มันมีใบหน้าและรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ เพียงแต่มีเส้นขนสีทองปกคลุมทั่วทั้งร่าง?

“วานรเทพซุนหงอคง?”

เย่ฟ่านก็มีความคิดนี้เช่นกัน แน่นอนเขาแค่คิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นมันไม่มีทางที่เขาจะพูดออกมาอย่างแน่นอน

ที่เท้าของสิ่งมีชีวิตนี้เป็นเศษซากของต้นกำเนิดสวรรค์ที่แตกร้าว พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากต้นกำเนิดสวรรค์พวกนั้นทำให้ทั่วทั้งสวนหินเต็มไปด้วยกลิ่นอายมงคล

ใบหน้าของยอดฝีมือจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง การปรากฏตัวของอสูรตัวนี้ทำให้พวกเขารู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าสุสานเซียนตั้งอยู่ที่นี่มานานกี่ปีแล้ว ตั้งแต่ที่มันถูกปฏิเสธโดยปรมาจารย์ต้นกำเนิดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง ก็ไม่มีผู้ใดคิดว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ข้างในจริงๆ

“บูม!

ทันใดนั้นผู้สูงสุดตระกูลจี้ได้ดำเนินการอีกครั้ง มือสีดำขนาดใหญ่ของเขาปรากฏออกมาจากความว่างเปล่าและกดเข้าหาสวนหินทั้งหมดอย่างรุนแรง

มือสีดำเป็นเหมือนก้อนเมฆขนาดใหญ่ เพียงแค่มันเคลื่อนตัวเข้ามาความมืดก็ปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง ในขณะเดียวกันความว่างเปล่าที่อยู่รอบๆก็เริ่มแตกสลายลงเรื่อยๆ

สิ่งมีชีวิตที่มีเส้นขนสีทองตัวนี้ส่งเสียงคำรามต่ำและร่างกายของมันก็ปลดปล่อยแสงสีทองอันยิ่งใหญ่ออกมา

มันไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อมือขนาดใหญ่ของผู้อาวุโสตระกูลจี้ ทันทีที่มือสีดำข้างนั้นใกล้เข้ามามันก็กระแทกกำปั้นสีทองสวนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

โครม!

คลื่นพลังอันรุนแรงกวาดไปทั่วสวนหินทำให้ต้นไม้และก้อนหินมากมายปลิวกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

“ทายาทของราชาอมตะ!”

มันเป็นคำพูดจากนักพรตมังกรแดง เขาจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตตัวนั้นด้วยสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย

“ราชาอมตะ?!”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ หลายคนก็สูดลมหายใจเย็นยะเยือกและหลายคนก็รีบบินออกจากสวนหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงโดยไม่รอดูผลลัพธ์จากการต่อสู้

“พี่ใหญ่ท่านแน่ใจนะ?” โจรผู้ยิ่งใหญ่คนที่สามสอบถามด้วยความเคารพ

นักพรตมังกรแดงพยักหน้าและพูดว่า

"มันเป็นผู้สืบสายเลือดของตระกูลราชาอมตะแน่นอน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะกลายเป็นราชาอมตะด้วย หากข้ามองไม่ผิด ลิงตัวนี้น่าจะเป็นลิงน้อยที่ยังไม่เติบโตเต็มที่"

ผู้คนรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น ยังมีที่ว่างสำหรับการเติบโต ในตอนที่มันยังเป็นลิงน้อยมันก็มีพลังที่น่ากลัวยิ่งกว่าผู้สูงสุดแล้ว หากมันจะเติบโตมากขึ้นกว่านี้พลังของมันจะไปจบอยู่ที่ใด?

"นี่คือทายาทเซียนวานรหนึ่งในราชาอมตะผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคอดีต ในยุคที่บรรพบุรุษของมันครองความยิ่งใหญ่นั้น ต่อให้เป็นราชาอมตะด้วยกันก็ยากที่จะหาคู่ต่อสู้ได้!"

คำพูดของนักพรตมังกรแดงทำให้ผู้คนตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด เซียนวานรที่เกิดมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ ผู้คนในยุคปัจจุบันนี้มีความรู้ต่อสิ่งมีชีวิตอมตะน้อยยิ่งกว่าน้อย

แต่สำหรับเซียนวานร ต่อให้ผู้คนที่มีความรู้น้อยที่สุดก็ยังต้องเคยได้ยินชื่อเสียงของพวกมันมาบ้าง

ผู้สูงสุดหลายคนที่อยู่ในสวนหินไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป พวกเขาต่างร่วมมือกับผู้สูงสุดของตระกูลจี้ในการสร้างค่ายกลขนาดใหญ่เพื่อผลักดันเซียนวานรให้เข้าไปในทางเชื่อมต่อของเรือนจำสวรรค์

"บูม"

เซียนวานรระเบิดพลังศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากร่าง กำปั้นสีทองขนาดใหญ่ของมันกวาดเข้าหาผู้สูงสุดห้าคนอย่างต่อเนื่อง

“บูม!”

มีเสียงแตกกระจายอยู่ในสวนหิน เซียนวานรที่ยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่กลับสามารถทำร้ายผู้สูงสุดห้าคนให้กระเด็นกระดอนออกไปคนละทาง

“มันมีความแข็งแกร่งเฉกเช่นเซียนนักรบตั้งแต่กำเนิด!”

จักรพรรดิเซี่ยอุทานด้วยความตกใจ