524 - สวนหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง

524 - สวนหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง

สามวันผ่านไปในพริบตา ในวันนี้ปรมาจารย์แห่งตระกูลขุนนางโบราณที่เชี่ยวชาญศิลปะต้นกำเนิดจะดวลศิลปะต้นกำเนิดกับเย่ฟ่าน

ข่าวแพร่ออกไปแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนรอเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ผู้คนมากมายต่างก็หลั่งไหลเข้าสู่เมืองเพื่อชมการพลังอันยิ่งใหญ่ที่จะถึงนี้

แม้แต่ผู้อาวุโสที่อยู่ในความสันโดษหลายคนก็ยังมาเยือนเมืองศักดิ์สิทธิ์ด้วยตัวเอง

“ข้าได้ยินมาว่าการประลองศิลปะต้นกำเนิดนี้จะมีชีวิตและความตายเป็นเดิมพันเรื่องนี้จริงหรือไม่?”

“ข้าได้ยินมาว่ายอดฝีมือศิลปะต้นกำเนิดเปิดเผยข้อมูลนี้ด้วยตัวเองพวกเขาบอกว่ามันจะเป็นอันตรายอย่างยิ่งและมีโอกาสเสียชีวิตไม่น้อย”

"พวกลูกหลานของตระกูลขุนนางโบราณได้ขู่ว่าจะเหยียบย่ำเด็กน้อยกู่เฟิงในศิลปะต้นกำเนิด ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีสำหรับเรื่องนี้”

หลายคนกำลังพูดถึงเรื่องนี้

ในวันนี้มีเพียงหัวข้อเดียวในเมืองเมืองศักดิ์สิทธิ์ที่กว้างใหญ่ และทุกคนก็พูดถึงมัน แม้แต่มหาสงครามที่เกิดขึ้นในภูเขาสีม่วง ก็ยังถูกละเลยชั่วคราว

ในไม่ช้าสถานที่ของการประลองศิลปะต้นกำเนิดก็ถูกประกาศ ทางเลือกคือลานพนันหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง ซึ่งจะเริ่มอย่างเป็นทางการในอีกหนึ่งชั่วยาม

ก่อนหน้าการประลองจะเริ่มขึ้น ลานหินแสงโชติช่วงนั้นแออัดยัดเยียดและถูกผู้คนล้อมรอบอย่างสมบูรณ์ คนส่วนใหญ่ถูกปิดกั้นและไม่มีสิทธิ์เข้าไป

“นี่มันเกินจริงไปแล้ว มันแทบจะเทียบได้กับการประลองของปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ในอดีตแล้ว”

“ในอดีตปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์และสตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกเคยเดิมพันครั้งใหญ่ แต่เหตุการณ์ในครั้งนั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่คึกครื้นเหมือนตอนนี้”

“เพราะว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์นั้นสงบมานานเกินไป คราวนี้ปรมาจารย์ศิลปะต้นกำเนิดออกจากภูเขาเพื่อแข่งขันกับพ่อมดหนุ่มกู่เฟิงมันย่อมเป็นเหตุการณ์ครั้งใหญ่โดยธรรมชาติ”

ผู้คนที่ลานพนันหินดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงเมื่อรู้ว่าลานหินของพวกเขาจะถูกใช้เป็นสนามประลองใบหน้าของพวกเขาก็เป็นสีเขียวคล้ำตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในความรู้สึกของพวกเขา การเผชิญหน้าระหว่างสองฝ่ายที่นี่เทียบเท่ากับเทพแห่งโรคระบาดปรากฏตัวในบ้านของพวกเขาอย่างแท้จริง

ในตอนแรกพวกเขาต้องการย้ายก้อนหินที่มีมูลค่าสูงของพวกเขาเอาไปเก็บ แต่นั่นเป็นพฤติกรรมที่น่าอับอายมากเกินไป สุดท้ายพวกเขาจึงได้แต่กัดฟันรับความจริง

ผู้คนมากมายแออัดหน้าลานหินดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงและไม่สามารถเข้าไปได้ มีคนจำนวนมากเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเลือกเฉพาะผู้ที่มีสถานะให้เข้าไปก่อน

“จินฉีเซียวแห่งตระกูลจิน บุตรศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไร้สิ้นสุดเซียงอี้เฟยก็มาถึงแล้ว!”

“นักพรตหญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋าก็มาเช่นกัน”

"แม้แต่สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกก็อยู่ที่นี่ด้วย"

"ร่างราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลจี้และจันทร์น้อยก็มาถึงแล้ว"

ผู้คนต่างประหลาดใจที่พบว่ายอดฝีมือรุ่นเยาว์ของดินแดนรกร้างตะวันออกแทบจะอยู่ที่นี่ทั้งสิ้น

“ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายหยินหยางไม่ใช่หรือ? ข้าได้ยินมาว่าเขาเข้าสู่ความสันโดษปรากฏมาหลายปีแล้ว”

“ชายชราที่นั่นดูเหมือนจะเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไร้สิ้นสุด!”

ผู้คนต้องประหลาดใจ การประลองศิลปะต้นกำเนิดในวันนี้ทำให้หลายคนตกตะลึงกับผู้คนมากมายที่ปรากฏตัว แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้

ในขณะที่พายุอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ภูเขาสีม่วงก็เกิดการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่เช่นกัน

ณ ตอนนี้,

คนของตระกูลขุนนางโบราณมาถึงก่อน ฝูงชนเต็มไปด้วยความเร่งรีบและคึกคัก ทุกคนต่างก็มีสีหน้าเย็นชา ผู้เฒ่าสี่คนและเด็กเจ็ดแปดคนเดินเข้าไปในลานหินอย่างไร้อารมณ์

“ชายชราคนนั้นคือปรมาจารย์ศิลปะต้นกำเนิด เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขามักจะได้รับเชิญให้ไปแก้ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในเหมืองโบราณ”

“แม้ว่ากู่เฟิงจะพ่ายแพ้ก็ไม่น่าละอาย ท้ายที่สุดแล้วการเผชิญหน้ากับบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ในศิลปะต้นกำเนิดนั้น มันไม่ใช่เรื่องขายหน้าอะไรเลยสำหรับเด็กหนุ่มเช่นเขา”

ไม่นานหลังจากนั้นเย่ฟ่านและหลี่เหอซุยก็มาถึงทำให้ผู้คนมากมายและวิจารณ์ถึงพวกเขา

ลานหินแสงโชติช่วงมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน อาคารโบราณมีความงดงามและสูงตระหง่าน ภายใต้แสงแดดมีแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ซ้ำซากจำเจทำให้สถานที่ดูงดงาม บริเวณโดยรอบก็ปลูกต้นไม้ใหญ่ที่มีอายุหลายพันปี

เย่ฟ่านและหลี่เหอซุยไม่หยุดและเดินตรงไปยังส่วนลึกของลานพนันหิน วันนี้มหาสงครามต้องเกิดขึ้นที่ลานหินแสงโชติช่วงในสวนหินชั้นสวรรค์

เมื่อพวกเขาปรากฏตัวใบหน้าของผู้คนจากสวนหินดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงแทบจะเป็นตัวอักษร “ไม่ต้อนรับ” เขียนไว้อย่างชัดเจน

ในสวนหินชั้นสวรรค์มีไผ่แปลกๆที่เรียกว่าน้ำตาเลือด ปมของไม้ไผ่มีสีขาวเหมือนหยก ยกเว้นว่ามีคราบเลือดบนใบที่เหมือนยกของมันซึ่งมีลักษณะคล้ายกับน้ำตา

มีตำนานมากมายเกี่ยวกับไผ่จิตวิญญาณชนิดนี้ บางคนบอกว่าน้ำตาของเทพทำให้ใบไผ่เปื้อน และบางคนบอกว่ามันติดเชื้อจากเลือดของสิ่งมีชีวิตอมตะระดับราชวงศ์

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นไผ่จิตวิญญาณที่หายาก และมันจะเกิดอยู่ในสวนแห่งนี้เท่านั้น หากย้ายไปที่อื่นมันจะตายทันที

บุคคลที่ได้รับอนุญาตเข้าสวนหินแห่งนี้แน่นอนว่าล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นชายชราที่เส้นผมหงอกขาว หรือไม่ก็ทายาทของดินแดนศักดิ์สิทธิ์และตระกูลขุนนางโบราณ

ตัวอย่างเด็กรุ่นเยาว์ที่สามารถเข้าสู่สวนหินระดับสวรรค์ได้ล้วนแต่เป็นบุคคลระดับบุตรศักดิ์สิทธิ์ เช่นเจียงอี้เฟย สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยก, จี้ฮ่าวเยว่ สตรีศักดิ์สิทธิ์เต๋าและคนอื่นๆ

"ในที่สุดเจ้าก็อยู่ที่นี่!"

เด็กหนุ่มจากตระกูลขุนนางโบราณที่เชี่ยวชาญศิลปะต้นกำเนิดเยาะเย้ย

"วันนี้จะเป็นการประลองศิลปะต้นกำเนิดที่แท้จริง เจ้าจะได้รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" ปากของอีกฝ่ายมีการเคลื่อนไหว

หลี่เหอซุยกล่าวว่า "มันยากที่จะบอกว่าใครมีชีวิตอยู่และใครตาย บรรพบุรุษของเจ้าก็ใช่ว่าจะอยู่ยงคงกระพัน"

เด็กหนุ่มอีกคนรีบส่งเสียงเยาะเย้ยอย่างลับๆขึ้นว่า

“วันนี้ต่อให้พวกเจ้าคุกเข่าพวกเจ้าก็จะต้องตายอยู่ดี”

เย่ฟานเพิกเฉยต่อคำพูดไร้สาระพวกนี้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังผู้อาวุโสสูงสุดของวังห้าธาตุที่เดินเข้ามาพร้อมอู๋จือหมิงและหลี่จงเทียน

หลี่เหอซุยกล่าวว่า

“ผู้อาวุโสหลี่ ท่านมาที่นี่อีกแล้ว จากสีหน้าของท่านเห็นได้ชัดว่าคิดจะเดิมพันครั้งใหญ่ แต่ไม่ทราบว่าต้นกำเนิดของท่านมีเท่าไหร่ เพียงพอที่จะเดิมพันกับเราหรือไม่?”

ใบหน้าของหลี่ยี่ซุยยังคงไม่เปลี่ยนแปลงในขณะที่เขากล่าวว่า

"อย่าหยิ่งผยองเกินไป เจ้าอาจจะต้องตายในไม่ช้า"

"เราไม่เคยหยิ่งผยองอย่างที่ท่านพูด แต่ทุกครั้งที่มีคนยื่นใบหน้ามาหาเท้าของพวกเรา พวกเราก็ไม่ลังเลที่จะเตะมันสักครั้ง" หลี่เหอซุยยิ้มอย่างสดใส

ใบหน้าของผู้เฒ่าผู้อาวุโสวังห้าธาตุแสมืดครึ้มลงในขณะนั้น เด็กน้อยคนนี้ตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันทำให้เขาโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด

“ไอ้เด็กดำ ในครั้งนี้พวกเจ้าพี่น้องจะต้องตายอย่างแน่นอน” หลี่ยี่ซุยคำรามด้วยความโกรธ

“หากผู้อาวุโสหลี่มั่นใจขนาดนั้นก็งัดเอาต้นกำเนิดของท่านออกมาทั้งหมดและเดิมพันกันในครั้งเดียว ฮ่าฮ่า” ... ” หลี่เหอซุยหัวเราะ

“ผู้อาวุโสหลี่ ตัวตนของท่านอยู่ระดับไหน เหตุไฉนท่านจึงต้องต่อล้อต่อเถียงกับเด็กน้อยคนหนึ่งให้เป็นที่ขายหน้าของตัวเอง”

เจ้าหนูของตระกูลขุนนางโบราณรู้สึกรำคาญใจในเรื่องนี้

หลี่เหอซุยได้ยินดังนั้นดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยไอสังหาร

"การกระทำของข้าอนุญาตให้เจ้าสอดปากได้หรือ? วันนี้คนที่จะต่อสู้คือปู่ของเจ้า ส่วนตัวเจ้ามีคุณสมบัติอะไรถึงกล้ามายืนอยู่ที่นี่"

"ท่าน..." เจ้าหนูคนนั้นหน้าแดงก่ำและไม่สามารถพูดอะไรได้

"เจ้าคบหาสหายแบบไหนถึงได้มีแต่คนโง่ๆแบบนี้!"

หลี่ยี่ซุยหันมาตำหนิหลี่จงเทียน เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากการสูญเสียต้นกำเนิดหลายครั้ง ความผิดส่วนใหญ่ก็มาจากหลานชายที่โง่เขลาของเขาเอง

" ส่วนพวกเจ้าควรเอาใจช่วยปู่ของเจ้าดีกว่า หากว่าเขาพ่ายแพ้ต่อเด็กน้อยที่อายุไม่ถึง 20 ปีชื่อเสียงที่สั่งสมมาหลายร้อยปีของเขาคงพังทลายในครั้งเดียว"

พูดจบหลี่ยี่ซุยก็สะบัดแขนเสื้อด้วยท่าทางเย็นชาอีกครั้ง