502 - ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า

502 - ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า

“พวกนี้…” ตู้เฟยมองไปที่ท่านปู่ห้าอย่างงงๆ

“นี่เป็นสิ่งเดียวที่เหลือในคืนที่บรรพบุรุษของข้าหายตัวไป” ท่านปู่ห้าตัวสั่น

เย่ฟ่านเคยได้ยินเหตุการณ์ในอดีตของปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ มันเป็นความลึกลับที่ไม่อาจหยั่งรู้ เรื่องนี้น่ากลัวอย่างถึงที่สุด

ในคืนที่เขาจากไปลมสีแดงปกคลุมหมู่บ้านหินอย่างแน่นหนา และมีสิ่งมีชีวิตที่อธิบายไม่ได้ซึ่งมีขนสีแดงส่งเสียงร้องอย่างน่ากลัวตลอดทั้งคืน

เสียงนั้นเข้มงวดและน่าสลดใจ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตใดที่ได้ยินเสียงร้องนั้นก็จะเกิดความกลัวอย่างสุดซึ้ง แม้แต่ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ที่เป็นระดับราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่สามารถต้านทานได้

ในคืนนั้นตระกูลจางมีเด็กวัยสี่ขวบที่เคยอยู่กับปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ เขาหวาดกลัวจนเป็นโรคสมองเสื่อมซึ่งต้องใช้เวลาในการรักษาอยู่หลายปี

ตามที่เขาพูด ในคืนนั้นมีมือสีแดงข้างหนึ่งกวักมือเรียกปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์จากทางหน้าต่าง หลังจากนั้นปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ก็ติดตามมันไปและไม่กลับมาอีกเลย

“ทรงพลังถึงขนาดนั้น?” ตู้เฟยรู้สึกเหลือเชื่อ

เขารู้ว่าปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์นั้นทรงพลังและสามารถต่อสู้กับปรมาจารย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยไม่เพลี่ยงพล้ำ จิตวิญญาณของเขาอยู่ในระดับสูงสุดของเต๋าผู้ยิ่งใหญ่แน่นอน

อย่างไรก็ตาม ในช่วงท้ายของชีวิตเขากลับถูกพาตัวไปแบบนั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

นัยน์ตาของสุนัขตัวใหญ่สีดำวูบวาบ มันครุ่นคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับบางสิ่ง จากนั้นจึงกล่าวหลังจากผ่านไปนานว่า

“ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์พบเจอกับพลังชั่วร้ายในวัยชรา เรื่องนี้ข้าพอจะรู้เหตุผลอยู่บ้าง เนื่องจากเขาคลุกคลีกับต้นกำเนิดสวรรค์มากเกินไป เขาจึงถูกสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ออกมาจากเหมืองโบราณต้นกำเนิดจับกิน!”

หลังจากทราบผลลัพธ์นี้ ไม่เพียงแต่เย่ฟ่านจะรู้สึกประหลาดใจเท่านั้น ทุกคนที่อยู่ในห้องก็ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกลัวอีกด้วย

“เป็นไปไม่ได้ ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์คือผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันออก เขาจะถูกสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายกินไปได้ยังไง” หวังซู่โกรธมาก เขาไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้

เย่ฟ่านเพียงนั่งลงเงียบๆโดยไม่พูดอะไร เขาเริ่มสำรวจเครื่องมือหินชิ้นอื่นด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น

“นี่”

เย่ฟ่านเปิดหินก้อนนั้นอย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าแก่นแท้ที่อยู่ด้านในของมันหมดลงไปแล้ว มันเป็นต้นกำเนิดจริงๆ แต่เป็นต้นกำเนิดที่แก่นแท้รั่วไหลจึงกลายเป็นเพียงหินธรรมดาก้อนหนึ่ง

“น่าเสียดายที่สาระสำคัญถูกดูดออกไปแล้ว”

ทุกคนรู้สึกถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ หินก้อนนี้ก่อนถูกเปิดยังรักษาความสมบูรณ์แบบไว้ไม่มีรอยแตกร้าว การที่มันตกอยู่ในสภาพแบบนี้เห็นได้ชัดว่าถูกสิ่งมีชีวิตบางอย่างดูดกลืนพลังของมันอย่างจงใจ

“ลูกเอ๋ยอย่าเปิดอีกเลย เครื่องมือหินเหล่านี้ปนเปื้อนด้วยพลังปีศาจ ข้าเกรงว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับเจ้า เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของข้า”

ท่านปู่ห้ามีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวมาก เขาไม่ต้องการให้พวกเย่ฟ่านเปิดหินอีกแล้ว

"ไม่เป็นไร เหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านมาหลายปีมันไม่มีทางที่สิ่งมีชีวิตตัวนั้นจะยังมีชีวิตอยู่" เย่ฟ่านส่ายหัว

“เจ้าไม่เข้าใจความหมายของข้า ข้าเกรงว่าเจ้าจะได้รับกลิ่นอายที่ชั่วร้ายซึ่งมันจะแฝงอยู่ในร่างกายของเจ้าชั่วชีวิต สุดท้ายชะตากรรมของเจ้าจะต้องจบลงแบบเดียวกันกับบรรพบุรุษของข้า…” ท่านปู่ห้าตัวสั่น

“เรื่องนี้ไม่อาจล้อเล่น ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์แต่ละคนล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค แต่ชะตากรรมสุดท้ายของพวกเขากลับจบลงอย่างเลวร้ายทุกคน!” ตู้เฟยพึมพำกับตัวเองแล้วพูดว่า

"เย่น้อยเจ้าต้องระวัง ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอมากเกินไปเจ้าไม่ควรรนหาที่"

“ข้าไม่กลัว ข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนั้นคืออะไรกันแน่”

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลงลมพายุที่บ้าคลั่งก็จู่โจมเข้าหาหมู่บ้านหินอย่างรวดเร็ว

ในทันใดนั้นก็มีเส้นขนสีแดงหลายเส้นเล็ดลอดเข้ามาทางรอยแตกของหน้าต่างพร้อมกับบินเข้าหาเย่ฟ่านด้วยความอาฆาต

เมื่อเห็นฉากนี้แม้แต่สุนัขสีดำตัวใหญ่ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ไม่มีทาง มันตามหาพวกเราเจอได้ยังไง!” ตู้เฟยรู้สึกกลัวมาก

ริมฝีปากของท่านปู่ห้าสั่นและกล่าวว่า

"ชะตากรรมของบรรพบุรุษ ภัยพิบัติแบบนั้นจะเกิดขึ้นอีกแล้ว?"

ในช่วงเวลานั้นร่างกายของเย่ฟ่านเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เจิดจ้า เขาเป็นเหมือนเตาหลอมเซียนที่ร้อนแรงและเส้นขนสีแดงหลายเส้นที่บินเข้าหาเขาถูกทำลายจากพลังของร่างเซียนโบราณของเขาใทันที

“ข้าไม่เชื่อในความชั่วร้าย ในอนาคตข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”

เย่ฟ่านสัมผัสได้ถึงพลังชั่วร้ายที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา แต่พวกมันก็ถูกทำลายด้วยความศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดจากร่างเซียนโบราณ

“พวกเจ้าถอยออกจากห้อง หินพวกนี้มีความชั่วร้ายจริงๆแต่มันไม่สามารถทำอะไรข้าได้” เย่ฟ่านกล่าว

เย่ฟ่านเดินเข้าไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นหลังจากที่ทุกคนออกจากห้องไปแล้ว เขาลงมือตัดก้อนหินโดยไม่ลังเลแต่สุดท้ายกลับไม่ได้รับอะไรเลย

“ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์คือผู้ที่อยู่ในจุดสูงสุดทางด้านนี้ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่เขาจะทำเรื่องผิดพลาดระดับนี้ขึ้น หรือว่ามีอะไรบางอย่างแอบกินต้นกำเนิดไปแล้ว?” ตู้เฟยงงงวย

ท่านปู่ห้ากล่าวว่า "ยังเหลือเครื่องมือหินอีกบางส่วนเดี๋ยวข้าจะไปเอามาให้เจ้า"

หลังจากนั้นไม่นานท่านปู่สองก็กลับมาพร้อมกับเครื่องมืออีกสองสามชิ้น

เย่ฟ่านตัดหินก้อนอื่นๆออกเป็นชิ้นๆและทั้งหมดก็เป็นเพียงต้นกำเนิดที่แก่นแท้ของมันถูกดูดออกไปหมดแล้ว

ในหมู่พวกมันบางชิ้นถึงกับเป็นเศษซากของต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนขนาดมหึมา

"บัดซบ! ต้นกำเนิดสวรรค์ที่มีขนาดเท่าอ่างล้างหน้ากลับถูกทำลายลงเช่นนี้!” ตู้เฟยสาปแช่งด้วยความโกรธ

ดวงตาของสุนัขสีดำตัวใหญ่มีความผิดปกติเล็กน้อยคล้ายกับว่ามันนึกถึงอะไรบางอย่าง

"ยังคงเป็นเส้นผมสีแดง!"

เย่ฟ่านก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน เมื่อเห็นฉากนี้เขาไม่สามารถรักษาความสงบไว้ได้แล้ว มีความเป็นไปได้ที่ยาศักดิ์สิทธิ์และสิ่งของมากมายที่อยู่ด้านในจะถูกทำลายไปทั้งหมด

“ให้ตายเถอะ ไอ้สาระเลวนั่นมันเป็นใครกันแน่ มันทำลายยาศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ได้อย่างไร!” สุนัขสีดำตัวใหญ่เริ่มคุ้มคลั่ง

เมื่อเย่ฟ่านเห็นสถานการณ์ภายในในเครื่องมือหินก้อนที่สาม ไฟแห่งความโกรธในใจของเขาก็ปะทุขึ้นมา

"นี่เป็นผลไม้ปฐพีแห่งชีวิตที่ถูกทำลายไปแล้ว!"

ภายในก้อนหินมีผลไม้ลูกหนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายกับมนุษย์ไร้ผลมาก แต่รอบๆตัวของมันมีลวดลายของมังกรเล็กน้อย มันคงเป็นผลปฐพีแห่งชีวิตอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่มันถูกทำลายไปแล้วเช่นกัน

แม้ว่าท่านปู่ห้า หวังซู่และเอ้อหรงจื่อจะไม่เข้าใจความล้ำค่าของสมบัติเหล่านี้จริงๆ แต่พวกเขายังสามารถสัมผัสได้ถึงจิตใจอันหนักอึ้งของเย่ฟ่าน

ยาศักดิ์สิทธิ์จากอดีตและผลปฐพีแห่งชีวิตเป็นสิ่งที่เย่ฟ่านต้องการอย่างเร่งด่วน ชีวิตของถิงถิงน้อยใกล้จะถึงจุดจบแล้ว แต่ผลไม้พวกนี้กลับถูกทำลายโดยสิ่งมีชีวิตบางอย่างซึ่งทำให้เขาโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด

คลังเก็บสมบัติสวรรค์ที่ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ทิ้งไว้กลับกลายเป็นความว่างเปล่า ความเจ็บปวดที่อยู่ในใจนี้มันยากที่เขาจะลบล้างออกไปได้

หินก้อนที่สี่เป็นต้นไม้ที่กลายเป็นหินไปแล้ว ทุกคนมึนงง แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ชื่อของมัน แต่นี่ต้องเป็นยาเซียนที่ท้าทายสวรรค์อย่างแน่นอน

“หัวใจของจักรพรรดิคนนี้เจ็บปวดเหลือเกิน!”

ในแง่ของความโลภของสุนัขสีดำตัวใหญ่ นี่คือการพรรณนาถึงอารมณ์ที่แท้จริงของมัน

“มันคือตัวอะไรกันแน่ที่ขโมยสมบัติพวกนี้ไป?!” ตู้เฟยก็เต็มไปด้วยความเสียใจ

หากสิ่งเหล่านี้เข้าสู่โลกพวกมันจะสั่นสะเทือนสวรรค์อย่างแน่นอน

หากพวกเขาสามารถครอบครองยาศักดิ์สิทธิ์และต้นกำเนิดสวรรค์พวกนี้ทั้งหมด ในเวลาไม่นานพวกเขาจะกลายเป็นมหาอำนาจกลุ่มใหม่ของดินแดนรกร้างตะวันออกอย่างไม่ต้องสงสัย

“สิ่งของพวกนี้ท้าทายสวรรค์มากเกินไป บางทีสวรรค์อาจจะไม่ต้องการให้พวกมันเข้าสู่โลก” เย่ฟ่านค่อยๆสงบลง

ถ้าเขาได้รับยาศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ เขาจะพบว่ามันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่

“สวรรค์ตูดข้านี่ มันเป็นไอ้สาระเลวตัวนั้นต่างหาก!” สุนัขตัวใหญ่รู้สึกเกลียดชังสิ่งมีชีวิตขนแดงตัวนั้นจนแทบจะคุ้มคลั่ง