บทที่ 30: พี่คนเถื่อนก็อยากเป็นที่รัก (1)

ทันทีที่หลิวเจียวเจียวลืมตาขึ้น ระบบ 246 ก็พุ่งเข้าใส่นางทันที

"แงงง เจียวเจียว ข้าคิดถึงเจ้าจะแย่อยู่แล้ว!" 246 เอ่ยสะอึกสะอื้น "พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งโลกเต็มๆ เลยนะ!"

หลิวเจียวเจียวกอด 246 เอาไว้พลางลูบไล้ไปตามร่างนุ่มฟูของมัน

246 เอ่ยถามคำถามตัดสินชะตาชีวิตว่า "เจียวเจียว แล้วเจ้าล่ะ คิดถึงข้าบ้างไหม?"

หลิวเจียวเจียว: ...คิดถึงไหมน่ะเหรอ?

ความจริงแล้ว ระบบ 123 จากโลกที่แล้วดูแลนางดีมากเลยทีเดียว

ที่สำคัญคือ 123 ฉลาดกว่า 246 มากนัก

123 สามารถให้คำตอบที่สมบูรณ์แบบได้ในหลายๆ เรื่องที่หลิวเจียวเจียวยังนึกสงสัย

นับว่าเป็นคู่หูที่พึ่งพาอาศัยได้จริงๆ

ดังนั้นช่วงเวลาที่ผ่านมาหลิวเจียวเจียวจึงใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขไม่น้อย

ทว่า... หลิวเจียวเจียวก้มมองเจ้าก้อนกลมที่กำลังส่งเสียงหงิงๆ แล้วเอ่ยว่า

"คิดถึงสิ ข้าต้องคิดถึงเจ้าอยู่แล้ว!"

246 ได้ฟังก็พึงพอใจยิ่งนัก

มันเอาตัวไถไปมาบนร่างหลิวเจียวเจียวอีกหลายคราก่อนจะเริ่มถ่ายโอนความทรงจำ

—

โลกใบนี้คือนิยายแนวย้อนยุคในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม

นางเอกของเรื่องนามว่าหลินชิงอวี่ และหลิวเจียวเจียว ต่างก็เป็นยุวชนปัญญาชนที่ถูกส่งตัวมายังชนบท

หลินชิงอวี่แม้พื้นเพครอบครัวจะไม่ดีนัก แต่เธอก็เป็นคนเข้มแข็ง จิตใจดี ร่าเริง และมีความมั่นใจในตัวเอง

ส่วนพระเอกนามว่ามู่เซิ่ง คือชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยวประจำหมู่บ้าน

เพราะคำทำนายของหมอดูที่บอกว่าเขาจะนำพาความซวยมาสู่บุพการี พ่อแม่จึงทอดทิ้งเขาไว้ในหมู่บ้านอันห่างไกลแห่งนี้ตั้งแต่ลืมตาดูโลก

โชคดีที่มู่เซิ่งถูกเก็บมาเลี้ยงโดยชายชราผู้ฝึกวรยุทธ

ทั้งสองต่างพึ่งพาอาศัยกัน มู่เซิ่งค่อยๆ สร้างอิทธิพลของตนเองขึ้นมาด้วยสติปัญญาที่เฉลียวฉลาดและร่างกายที่แข็งแรงกำยำ

ซ้ำเขายังมีทรัพย์สินซุกซ่อนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ทว่าด้วยความที่เป็นคนเงียบขรึมไม่สุงสิงกับใคร ชาวบ้านจึงไม่ค่อยชอบหน้านัก

การมาถึงของหลินชิงอวี่ได้เปลี่ยนชีวิตของพระเอกไปโดยสิ้นเชิง

ความร่าเริงและใสซื่อของเธอประดุจดั่งแสงตะวันดวงน้อยที่ค่อยๆ เข้ามาสาดส่องหัวใจของมู่เซิ่งให้สว่างไสว

ในที่สุดมู่เซิ่งก็ยอมเปิดใจยอมรับหลินชิงอวี่

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ได้เข้าเมืองและตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของมู่เซิ่งจนพบ

หลินชิงอวี่ใช้ความซื่อตรงและเรียบง่ายชนะใจพ่อแม่ตระกูลมู่ได้ในที่สุด

หลังแต่งงาน ระยะห่างระหว่างมู่เซิ่งกับพ่อแม่ก็ค่อยๆ ลดลง

จนสุดท้ายพวกเขาก็ลบเลือนความบาดหมางในใจ และหันมาล้อมวงปั้นเกี๊ยวด้วยกันอย่างมีความสุข!

ส่วนหลิวเจียวเจียวนั้น คือนิยามของคำว่ากินเก่งแต่ขี้เกียจตัวเป็นขน

พื้นฐานครอบครัวของนางค่อนข้างดีและถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก

การต้องลงพื้นที่ชนบทในครานี้จึงนับว่าเป็นทางเลือกที่บีบคั้นหัวใจยิ่งนัก

แม้หลิวเจียวเจียวจะยอมมายังชนบท แต่นางกลับไม่อยากทำงานเลยแม้แต่นิดเดียว

ยามที่นางเห็นแผ่นหลังกว้างและช่วงขาที่ยาวเหยียดของมู่เซิ่ง นางก็รู้ได้ทันทีว่าเขาย่อมต้องทำงานเก่งมากแน่ๆ

นางจึงใช้อุบายตื้นๆ เพื่อยั่วยวนมู่เซิ่ง ทว่ากลับถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

หลิวเจียวเจียวยังไม่ยอมสำนึกและตามตื้อเขาไม่เลิกรา

เหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดคือการที่หลิวเจียวเจียววางแผนจะรวบรัดตัดตอนเพื่อให้เขาต้องแต่งงานด้วย

มู่เซิ่งหมดความอดทนจึงใช้อิทธิพลของตนส่งตัวหลิวเจียวเจียวไปไว้ที่ห้องข้างๆ แทน

ผลสุดท้าย แผนการของหลิวเจียวเจียวจึงย้อนกลับมาหาตัวเอง ทำให้นางต้องแต่งงานกับโกวต้าน ชายหนุ่มท่าทางเซ่อซ่าประจำหมู่บ้านแทน

แน่นอนว่าชีวิตหลังแต่งงานของนางนั้นแสนจะขมขื่น

เจ้าของร่างเดิมรู้สึกคับแค้นใจเป็นอย่างยิ่ง นางไม่ปรารถนาชีวิตที่ยากจนข้นแค้นเช่นนี้เลย!

ดังนั้น 246 จึงให้นางไปเกิดใหม่เป็นคนงานในโรงพิมพ์ธนบัตร

มีเงินให้ใช้อื้อซ่าขนาดนั้น ย่อมต้องสุขใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ!

—

ปัจจุบัน

เหล่ายุวชนปัญญาชนเดินทางมาถึงเรียบร้อยแล้วและกำลังเตรียมตัวเริ่มงาน

เลขาธิการหมู่บ้านผู้ดูแลถือปากกาพลางตรวจสอบรายชื่อทีละคน:

"งานของผู้หญิงจะเบาหน่อย พวกเจ้าไปถอนหญ้าในนาแล้วกัน!"

"ส่วนงานของผู้ชายจะหนักขึ้นมานิด พวกเจ้าไปขุดดินทางโน้น!"

เพียงไม่กี่คำ ชะตากรรมของยุวชนปัญญาชนทั้งหลายก็ถูกกำหนดลง

หลิวเจียวเจียวรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก "246 ทำไมข้าต้องทำงานทันทีที่มาถึงด้วยล่ะ?"

246 เองก็สงสารนางจับใจ มันนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า

"เจียวเจียว ให้ข้าช่วยเจ้าถอนหญ้าดีไหม?"

ประจวบเหมาะกับที่ช่วงนี้มันฝึกกล้ามหน้าท้องมาค่อนข้างดีเสียด้วย

หลิวเจียวเจียวมองดูเจ้าก้อนกลมจิ๋วอย่าง 246 แล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรังแกแรงงานเด็ก

นางจึงเอ่ยว่า "งั้นพวกเราทำด้วยกันเถอะ!"

246 พยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน

หลิวเจียวเจียวจึงเดินมาถึงผืนนาที่นางต้องรับผิดชอบ

ทันทีที่เห็นที่ดินผืนใหญ่โตขนาดนี้ หลิวเจียวเจียวก็รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาตรงหน้า:

"กว้างขนาดนี้ เมื่อไหร่ข้าจะถอนหญ้าเสร็จล่ะเนี่ย?"

246 เองก็อึ้งไปเหมือนกัน:

"เยอะขนาดนี้ กล้ามหน้าท้องของข้าจะรับไหวไหมนะ?"

หลิวเจียวเจียวหันไปมองรอบๆ และเหลือบไปเห็นร่างที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในนาข้างๆ

"246 เขาเป็นใครกัน?" หลิวเจียวเจียวถาม

246: "เขาคือมู่เซิ่ง พระเอกของเรื่องยังไงล่ะ เพราะพื้นที่ทำงานของพวกเจ้าอยู่ติดกัน เจ้าจึงสังเกตเห็นเขาได้ง่าย"

"หลังจากเฝ้ามองเขาอยู่หลายวัน เจ้าจะรู้สึกว่าเขาดูเก่งกาจพึ่งพาได้ และตัดสินใจที่จะยั่วยวนเขา!"

หลิวเจียวเจียวกลอกตาไปมาหนึ่งตลบ ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานออเซาะ:

"246 เจ้าเป็นระบบที่ดีที่สุดเลยใช่ไหม?"

ร่างของ 246 พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ มันรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนทำตัวไม่ถูก "มีอะไรเหรอ เจียวเจียว?"

"เลื่อนภารกิจให้เร็วขึ้นหน่อยสิ พวกเราไปยั่วยวนเขาตอนนี้เลยได้ไหม?" หลิวเจียวเจียวเอ่ย

นางไม่อยากทำงานจริงๆ นะเนี่ย

246 นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วรีบวิ่งไปสอบถามระบบหลัก

ระบบหลักตอบกลับมาในทันที: "ตราบใดที่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต เจียวเจียวอยากจะทำอะไรก็ทำได้เลย"

246: !!!

ปกติระบบหลักเป็นคนใจดีพูดง่ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ทว่า 246 ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มันรีบกลับมาเอาใจหลิวเจียวเจียวทันที:

"เจียวเจียว ไม่มีปัญหาเลย เราไปยั่วยวนมู่เซิ่งกันเถอะ!"

หลิวเจียวเจียวพยักหน้าแล้วก็นิ่งอึ้งไป

ยั่วยวน?

ต้องยั่วยวนยังไงล่ะ?

แบบไหนถึงจะเรียกว่าการยั่วยวน?

หลิวเจียวเจียวมืดแปดด้าน นางไม่เคยต้องไปยั่วยวนใครมาก่อนเลยในชีวิต

"246 ข้าควรจะยั่วยวนเขายังไงดีล่ะ?" หลิวเจียวเจียวถาม

246 ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "เจ้าก็แค่... ยู่ปากใส่เขาดีไหม?"

หลิวเจียวเจียว: "แบบนี้เหรอ?"

หลิวเจียวเจียว: (○｀ 3′○)!

246: !!!

เจียวเจียวน่ารักเกินไปแล้ว!

"ใช่เลย แบบนั้นแหละ" 246 เอ่ยอย่างรวดเร็ว "เจียวเจียว ขนาดข้ายังถูกเจ้าดึงดูดเข้าให้แล้วเลย!"

เมื่อได้รับคำชมจาก 246 หลิวเจียวเจียวก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

นางเดินเข้าไปหามู่เซิ่งพลางแสร้งไอสองสามทีเพื่อเรียกร้องความสนใจ

ในที่สุดมู่เซิ่งก็เงยหน้าขึ้นมองนาง

วินาทีที่มู่เซิ่งเห็นหลิวเจียวเจียว เขาพละรับรู้ได้ว่าหัวใจของตนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เขาจ้องมองหลิวเจียวเจียวผู้มีผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียน แววตาของเขาก็พลันเข้มขึ้น

"มีธุระอะไรหรือ?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

มู่เซิ่งเป็นบุรุษร่างใหญ่ ไหล่กว้างเอวคอด ผิวสีทองแดงของเขาช่วยเสริมสร้างเสน่ห์ที่แตกต่างออกไปจากชายหนุ่มทั่วไป

เครื่องหน้าของเขาคมคาย แววตาคมปราบดูดุดันและแข็งกร้าว

ที่สำคัญไปกว่านั้น... กล้ามอกของเขาช่างดูหนาแน่นและแข็งแรงยิ่งนัก

ในยามนี้ที่เขาโน้มกายลงมาเล็กน้อย หลิวเจียวเจียวก็ตกอยู่ภายใต้เงาของเขาทันที

ราวกับลูกแกะที่พลัดหลงเข้าไปในกับดัก โดยไม่อาจขัดขืนได้เลย

ทว่าหลิวเจียวเจียวกลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลย นางเอ่ยว่า:

"ข้ามาถอนหญ้าอยู่ที่นาข้างๆเจ้านี่เอง เลยอยากจะมาทำความรู้จักกับเจ้าสักหน่อย"

กล่าวจบ นางก็กะพริบตาปริบๆ พลางยู่ปากน้อยๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

มู่เซิ่งรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ในใจ

เขาขานรับ "อืม" ออกมาคำหนึ่งแล้วก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก

เขาจำเป็นต้องทำให้ใจสงบลงโดยเร็ว

เมื่อได้รับการตอบสนองที่แสนจะธรรมดาจากมู่เซิ่ง หลิวเจียวเจียวก็รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง:

"246 ข้ายั่วยวนเขาไม่สำเร็จงั้นเหรอ?"

246: "เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

"เจียวเจียว เจ้าลองออดอ้อนเขาดูสิ!"

ได้ยินดังนั้น หลิวเจียวเจียวก็ยื่นมือไปหมายจะคว้าชายเสื้อของมู่เซิ่ง

ทว่าเพราะมู่เซิ่งสวมเสื้อแขนสั้น มือของนางจึงสัมผัสลงบนท่อนแขนเปลือยเปล่าของเขาแทน

มือที่ขาวสะอาดและนุ่มนิ่มของนาง ยิ่งดูขาวผ่องขึ้นไปอีกเมื่อเทียบกับผิวสีทองแดงเข้มของเขา

แววตาของมู่เซิ่งสั่นไหวเล็กน้อย

หลิวเจียวเจียวเอ่ยว่า "ข้าถอนหญ้าไม่เป็น วันนี้เจ้าช่วยสาธิตให้ข้าดูหน่อยได้ไหม?"

ฮิๆ แบบนี้เขาย่อมไม่มีทางปฏิเสธได้แน่!

นางนี่มันฉลาดจริงๆ เลย!

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ มู่เซิ่งก็เอ่ยตอบเสียงเรียบว่า "ตกลง"