บทที่ 25: ถึงเป็นเสเพลชนก็มีฤดูใบไม้ผลิของตัวเอง (5)

เมื่อโม่หรูเฟิงกลับมาถึงห้อง เขาก็เห็นหลิวเจียวเจียวนั่งทำหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับอยู่

"เจียวเจียว เป็นอะไรไป?" โม่หรูเฟิงเอ่ยถามด้วยความร้อนรนใจ

เมื่อเห็นโม่หรูเฟิง หลิวเจียวเจียวก็รีบวิ่งเข้ามากอดเขาหมับ

"ท่านพี่ ท่านไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมาใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

โม่หรูเฟิงถึงกับงุนงง

หลิวเจียวเจียวยิ่งร้อนรน

"เจ้าทึ่มเอ๊ย ท่านต้องไปทำอะไรให้พี่ใหญ่ไม่พอใจมาแน่ๆ เลย!"

โม่หรูเฟิง: !!!

เขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอย่างยิ่ง "ข้าเปล่านะ เจียวเจียว"

"ท่านทำแน่ๆ! พี่ใหญ่ถึงขั้นมาฟ้องข้าถึงที่นี่เลยนะ" หลิวเจียวเจียวเอ่ยอย่างขัดใจในความไม่เอาไหนของเขา

"พี่ใหญ่ยังขู่ข้าด้วย บอกให้ข้าคิดดูให้ดีๆ ห้ามเข้าข้างปกป้องท่านเด็ดขาด"

"ถ้าท่านไม่ไปขอโทษ ต่อไปนี้ก็จะไม่ได้เงินค่าขนมอีกแล้ว"

"แล้วถ้าท่านไม่มีเงินค่าขนม ข้าจะทำยังไงล่ะเจ้าคะ?"

โม่หรูเฟิง: !!!

พี่ใหญ่... โหดร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

แต่... แต่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่นา?

โม่หรูเฟิงคิดจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออกว่าตนไปทำผิดตอนไหน

จู่ๆ หลิวเจียวเจียวก็นึกขึ้นได้

"ข้ารู้แล้ว!"

"ต้องเป็นเพราะหลังจากแต่งงานแล้ว ท่านก็ไม่ค่อยไปมาหาสู่กับพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ก็เลยรู้สึกน้อยใจแน่ๆ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่หรูเฟิงก็คิดว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง

ช่วงหลายวันมานี้เขาเอาแต่ขลุกอยู่กับเจียวเจียวจนลืมโม่เทียนเฉิงไปเสียสนิท

มิฉะนั้น ก่อนที่พวกเขาจะแต่งงานกัน เขาก็มักจะไปหาพี่ใหญ่เพื่อเที่ยวเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ

เขามันเป็นคุณชายเสเพลขนานแท้!

เรื่องหาเงินน่ะไม่มีพรสวรรค์เลยสักนิด แต่เรื่องผลาญเงินนี่ขอให้บอก เขานั้นเชี่ยวชาญเป็นเลิศ

หากไม่ได้โม่เทียนเฉิงคอยหนุนหลัง ป่านนี้เขาคงจบเห่ไปนานแล้ว

ดังนั้น พี่ใหญ่ก็คือท่อนขาทองคำของเขา เขาต้องเกาะเอาไว้ให้แน่นๆ

"เจ้าพูดถูก เจียวเจียว คืนนี้พวกเราไปกินข้าวเย็นกับพี่ใหญ่กันเถอะ" โม่หรูเฟิงกล่าวอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง

หลิวเจียวเจียวพยักหน้ารัวๆ

"ตอนที่พี่ใหญ่มาหา ข้าตกใจแทบแย่"

"พี่ใหญ่ก็แค่โกรธท่าน แต่เขินเกินกว่าจะพูดกับท่านตรงๆ ก็เลยมาลงที่ข้าแทนยังไงล่ะ"

โม่หรูเฟิงรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

"ข้าขอโทษนะ เจียวเจียว วันหลังจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว"

และแล้ว ในช่วงค่ำ โม่เทียนเฉิงก็ได้รับรายงาน

"หลิวเจียวเจียวมางั้นรึ?" รอยยิ้มของโม่เทียนเฉิงแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

องครักษ์: "เอ่อ... คุณชายรองก็มาด้วยขอรับ"

โม่เทียนเฉิง: ???

หา?

โม่เทียนเฉิงถึงกับสับสนงุนงงไปหมด

"พี่ใหญ่!!!"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา โม่หรูเฟิงก็ตะโกนลั่น น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความตื้นตันใจอย่างหาที่สุดมิได้

คิ้วของโม่เทียนเฉิงกระตุกยิกๆ

เขามองโม่หรูเฟิงสลับกับหลิวเจียวเจียว

"พวกเจ้าสองคนมาทำอะไรที่นี่?"

"พี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว!" โม่หรูเฟิงเข้าเรื่องทันที "ตั้งแต่นี้ต่อไป ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ใหญ่บ่อยๆ แน่นอน"

โม่เทียนเฉิง: ???

"ทำไมเจ้าต้องมาอยู่เป็นเพื่อนข้าด้วย?" โม่เทียนเฉิงเอ่ยอย่างหมดคำจะพูด

โม่หรูเฟิงทำหน้าราวกับจะบอกว่า 'ข้าเข้าใจทุกอย่างดี'

"เจียวเจียวเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว พี่ใหญ่ไม่ต้องเขินไปหรอก"

"ถึงข้าจะแต่งงานแล้ว แต่พวกเราก็ยังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันเสมอนะ"

โม่เทียนเฉิง: ...

เขาหันไปมองหลิวเจียวเจียว ก็เห็นแววตาของนางกำลังเป็นประกายวิบวับ พร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'ข้าเก่งใช่ไหมล่ะ?'

"พี่ใหญ่!" โม่หรูเฟิงร้องเรียก

"พี่ใหญ่!" หลิวเจียวเจียวประสานเสียงตาม

"พวกเราจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องเหงาแน่นอน!" ทั้งสองตะโกนขึ้นพร้อมกัน

โม่เทียนเฉิง: ...

จู่ๆ โม่เทียนเฉิงก็รู้สึกอ่อนอกอ่อนใจขึ้นมาตงิดๆ

เขาไม่คาดคิดเลยว่าคนทึ่มทื่ออย่างหลิวเจียวเจียวจะไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อเลยแม้แต่น้อย

แถมโม่หรูเฟิง เจ้าทึ่มตัวพ่อ ก็ดันเชื่อคำพูดของคนทึ่มอีกคนเป็นตุเป็นตะ

เมื่อมองดูเจ้าทึ่มสองคนที่กำลังร่าเริงเบิกบานใจ จู่ๆ โม่เทียนเฉิงก็ปลงตก

น้องชายของเขามักจะแตกต่างจากน้องชายบ้านอื่นอยู่เสมอ

น้องชายเขารักสนุกและไม่ชอบทำการงานเป็นชิ้นเป็นอัน

อันที่จริง เขาก็เข้าใจดีว่าที่โม่หรูเฟิงทำตัวเช่นนี้ ก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขารู้สึกกดดัน

ท้ายที่สุดแล้ว ในตระกูลใหญ่โต มีพี่น้องตั้งมากมายที่ต้องมาเข่นฆ่าแย่งชิงอำนาจกันเอง

โม่หรูเฟิงไม่ชอบเรื่องพรรค์นั้น และไม่อยากหมางเมินกับโม่เทียนเฉิงเพราะเรื่องเหล่านั้นด้วย

และที่สำคัญที่สุดก็คือ... เจ้านี่มันทึ่ม

ด้วยเหตุนี้ โม่หรูเฟิงจึงกลายเป็นคุณชายเสเพลอย่างสมบูรณ์แบบ

โม่เทียนเฉิงเองก็ลดเกราะป้องกันที่ไม่จำเป็นลง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโม่หรูเฟิงจึงแน่นแฟ้นกลมเกลียวกันมาก

และแน่นอนว่า เขาไม่ได้อยากจะแตกหักกับโม่หรูเฟิงจริงๆ เสียหน่อย

ก็แค่การต้องเลี้ยงดูหลิวเจียวเจียวในฐานะน้องสะใภ้ มันชวนให้ปวดใจอยู่นิดๆ ก็เท่านั้นเอง

"เพราะงั้น พี่ใหญ่... ท่านอย่าตัดเงินค่าขนมของข้าเลยนะขอรับ?"

เมื่อเห็นสีหน้าของโม่เทียนเฉิงอ่อนลง โม่หรูเฟิงก็รีบเอ่ยปากอ้อนวอน

โม่เทียนเฉิง: ... "ก็ได้ๆ" เขาตอบรับอย่างจนใจ

โม่หรูเฟิงหันไปยิ้มกริ่มให้หลิวเจียวเจียว "เจียวเจียว เห็นไหม? ข้าเก่งใช่ไหมล่ะ!"

หลิวเจียวเจียวพยักหน้ารัวๆ "เก่งที่สุด เก่งที่สุดเลย!"

รักษาเงินเอาไว้ได้แล้ว พวกเขาก็กลับมาใช้ชีวิตอย่างลัลล้าได้อีกครั้ง!

และแล้ว

ทั้งสามคนก็นั่งร่วมโต๊ะเสวยมื้อค่ำด้วยกันอย่างชื่นมื่น

หนึ่งปีต่อมา

อำนาจบารมีของตระกูลโม่พุ่งทะยานถึงขีดสุด

ด้วยความสามารถของโม่เทียนเฉิงผู้ล่วงรู้อนาคตล่วงหน้า อิทธิพลของตระกูลโม่จึงยิ่งใหญ่เกรียงไกรขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนมากมายต่างให้ความเคารพยำเกรงและนอบน้อมเมื่อได้พบเห็นคนของตระกูลโม่

ส่วนหลิวเจียวเจียวกับโม่หรูเฟิงน่ะหรือ... กลายเป็นปลิงเกาะกินอย่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว

ทั้งสองคนเอะอะก็เรียก "พี่ใหญ่" คอยออดอ้อนฉอเลาะให้โม่เทียนเฉิงควักกระเป๋าจ่ายเงินให้ใช้สอยไม่ขาดมือ

ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา โม่เทียนเฉิงสั่งสมทรัพย์ศฤงคารเอาไว้มากมายมหาศาล

เศษเงินเพียงหยิบมือที่เขาแบ่งให้ ก็มากพอที่จะทำให้หลิวเจียวเจียวและสามีเอาไปเที่ยวเล่นผลาญเล่นได้อีกนานแสนนาน

วันหนึ่ง

โม่หรูเฟิงและหลิวเจียวเจียวกำลังเดินถือถุงเงินเตรียมตัวออกไปข้างนอก

"เจียวเจียว คืนนี้พวกเราไปจุดพลุดอกไม้ไฟกันดีไหม?"

"ตกลงเจ้าค่ะ!"

สามีภรรยาคู่นี้ใช้ชีวิตราวกับเด็กน้อยที่ไม่เคยรู้จักโต พวกเขาไม่เคยเบื่อหน่ายกับเรื่องสนุกสนานครื้นเครงเลยสักนิด

ทันใดนั้น สตรีใบหน้าซีดเซียวคนหนึ่งก็ก้าวพรวดออกมาจากมุมมืด

เรือนผมของนางหยาบกระด้าง แววตาเลื่อนลอย ร่างกายผ่ายผอม

นางคือหลิวเยียนหราน

นางถูกโม่เทียนเฉิงทรมานจนสติฟั่นเฟือนไปตั้งแต่ตอนที่ถูกไต่สวนคราวนั้นแล้ว

นางกลายเป็นคนเสียจริต มีเพียงสาวใช้ตัวน้อยคอยดูแลรับใช้ข้างกายเพียงคนเดียว

วันนี้ นางอยากจะออกมาเดินเล่นข้างนอก

ผลปรากฏว่า ดันมาบังเอิญเจอกับหลิวเจียวเจียวเข้าพอดี

เมื่อเห็นหลิวเจียวเจียว นางก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

"เป็นเจ้า! เจ้าเป็นคนแย่งชิงชีวิตของข้าไป!"

น่าเสียดายที่ยังไม่ทันจะได้แตะต้องตัวหลิวเจียวเจียว นางก็ถูกองครักษ์เงาเตะกระเด็นออกไปเสียก่อน

หลิวเจียวเจียวยังคงตกใจไม่หาย "นางเป็นใครกัน?"

"ดูเหมือนว่าจะเป็นพี่สาวของเจ้านะ" โม่หรูเฟิงเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

เมื่อนึกถึงหลิวเยียนหราน หลิวเจียวเจียวก็แค่นเสียงขึ้นจมูก

พี่สาวจอมเสแสร้งผู้นี้ถูกคัดชื่อออกจากผังตระกูลหลิวไปตั้งแต่นางบังอาจสลับตัวเจ้าบ่าวเองตามอำเภอใจแล้ว

"นางไม่ใช่พี่สาวของข้า แซ่หลิวของนาง ไม่ใช่แซ่หลิวของข้าเสียหน่อย"

โม่หรูเฟิงรีบเออออห่อหมกเห็นด้วยทันที

เมื่อเห็นหลิวเจียวเจียวดูงดงามเปล่งประกายและมีความสุขถึงเพียงนี้ หลิวเยียนหรานก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

สติสัมปชัญญะของนางไม่ค่อยจะดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งกรีดร้องไปกรีดร้องมา นางก็เริ่มจินตนาการไปเองว่าตัวเองเป็นไก่ตัวผู้

ด้วยเหตุนี้ หลิวเยียนหรานจึงถูกจับไปขังไว้ในเรือนเล็กหลังเดิมของนางอีกครา

และนางก็จะคอยส่งเสียงขันเอ้กอี๊เอ้กเอ้กในทุกๆ เช้าตรู่ยามรุ่งสาง

หลิวเจียวเจียวและโม่หรูเฟิงใช้ชีวิตร่วมกันอย่างเปี่ยมสุข

โม่หรูเฟิงไม่เล่นการพนัน และไม่คิดจะรับอนุภรรยาคนใดเข้ามาในจวน

เขาเพียงแค่พาเจียวเจียวตระเวนท่องเที่ยวชมความงดงามไปทั่วสารทิศ

และเนื่องจากเขาเป็นเพียงบุตรชายคนรอง ภาระหน้าที่ในการสืบทอดทายาทจึงไม่ตกมาถึงเขา

เขากับหลิวเจียวเจียวจึงไม่มีบุตรด้วยกัน

เพราะเขารู้สึกว่าเขากับหลิวเจียวเจียวยังเที่ยวเล่นกันไม่หนำใจเลย การมีลูกสักคนมันช่างน่ารำคาญและยุ่งยากจะตายไป!

โม่เทียนเฉิงเองก็ครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต เขาหย่าขาดกับหลิวเยียนหรานไปนานแล้ว

ฮูหยินโม่เฝ้าเพียรพยายามเกลี้ยกล่อมเขานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าเขาก็ไม่ยอมฟัง

ท้ายที่สุด เขาก็รับอุปการะทายาทผู้มีความรู้ความสามารถจากในตระกูลมาสืบทอดตำแหน่งแทน

เขาใช้เวลาทั้งชีวิตบริหารจัดการบ้านเมืองและการค้าอย่างขยันขันแข็ง ไม่เย่อหยิ่งจองหอง และไม่วู่วาม

ผู้คนต่างเล่าลือกันว่าเขากอบโกยเงินทองไปได้มหาศาล

โม่เทียนเฉิงก็มิได้ปฏิเสธ เขาหาเงินมาได้มากมายก่ายกองจริงๆ นั่นแหละ

แล้วทำไมเขาถึงต้องหาเงินมากมายขนาดนี้ด้วยล่ะ?

หึ ก็ที่บ้านมีปลิงตัวน้อยสองตัวกำลังอ้าปากรอให้เขาจ่าย 'เงินเดือน' ให้อยู่น่ะสิ!