บทที่ 20: หลงอ้าวเทียนก็อยากมีความรัก (5)

เดิมทีเจ้าสำนักหลิวเทียนกำลังอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ทว่าทันทีที่ตื่นนอน ฟ้าก็แทบถล่มลงมา

"พวกเจ้าสองคน... นี่มันเรื่องอันใดกัน?"

เจ้าสำนักหลิวเทียนยืนอยู่ในลานเรือน ทอดถอนใจมองหลิวเจียวเจียวและกู้เหยียนที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหน้า

วันนี้เขาตั้งใจมาหาบุตรสาวด้วยอารมณ์เบิกบานใจยิ่ง

ผลปรากฏว่ากลับพบร่องรอยสีกุหลาบแต้มประปรายอยู่ทั่วเรือนร่างของหลิวเจียวเจียว

ซ้ำเจ้าเด็กเมื่อวานซืนกู้เหยียนยังอยู่ที่นี่ด้วยอีกคน

หรือว่าเมื่อคืนพวกเขาสองคนจะ...

เจ้าสำนักหลิวเทียนมิกล้าคิดต่อเลยจริงๆ

"ท่านเจ้าสำนัก..."

กู้เหยียนเอ่ยปาก หวังจะยืดอกรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดไว้เอง

ทว่าหลิวเจียวเจียวกลับโพล่งขึ้นมาเสียก่อน

"ท่านพ่อ ข้าหลับนอนกับกู้เหยียนแล้วเจ้าค่ะ"

เจ้าสำนักหลิวเทียน: !!!

กู้เหยียน: !!!

246: !!!

"นี่... นี่... นี่เป็นเรื่องจริงรึ?" น้ำเสียงของเจ้าสำนักหลิวเทียนเริ่มติดขัด

หลิวเจียวเจียวพยักหน้าหงึกหงัก

เมื่อคืนกู้เหยียนมิได้หักหาญน้ำใจนาง ซ้ำยังให้เวลาหลิวเจียวเจียวได้ตั้งสติ

ความจริงหลิวเจียวเจียวควรจะร้องเรียกให้เจ้าสำนักหลิวเทียนมาช่วย

ทว่าเมื่อเผชิญกับบุรุษรูปงามอยู่ตรงหน้า หลิวเจียวเจียวก็ห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่... หลังจากผ่านโลกใบเล็กมาหลายใบ หลิวเจียวเจียวก็พ่ายแพ้ต่อรูปโฉมของบุรุษไปเสียแล้วอย่างน่าไม่อาย

นางโปรดปรานหน้าท้องเป็นลอนสวย โปรดปรานบุรุษรูปงาม และโปรดปรานเสียงหอบหายใจของพวกเขา... อะแฮ่มๆ

สรุปสั้นๆ ก็คือ นางไม่ใช่หลิวเจียวเจียวผู้ใสซื่อบริสุทธิ์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ความผิดทั้งหมดอยู่ที่นางเอง!

เจ้าสำนักหลิวเทียนนึกว่ากู้เหยียนเป็นฝ่ายบังคับขืนใจ เมื่อครู่นี้จึงถลึงตากดดันใส่เขาไปหลายวง

แต่ตอนนี้ เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับกู้เหยียน

นี่บุตรสาวของเขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อนจริงๆ หรือนี่?

เจ้าสำนักหลิวเทียนกระแอมไอ

"กู้เหยียน เรื่องนี้เจียวเจียวล่วงเกินเจ้าแล้ว เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการชดเชยเล่า?"

กู้เหยียนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยว่า

"เช่นนั้นก็ให้ข้ากับเจียวเจียวผูกวาสนาเป็นคู่เต๋ากันเถิดขอรับ"

เจ้าสำนักหลิวเทียน: !!!

หลิวเจียวเจียว: !!!

นี่มันพลิกบทบาทกลายเป็นฉากขอแต่งงานไปโดยปริยายเลยไม่ใช่หรือ?

"ท่านเจ้าสำนัก ลองตรองดูเถิด หากวันหนึ่งท่านล่วงลับไป ผู้ใดเล่าจะคอยปกป้องเจียวเจียว?"

"หากข้าได้แต่งกับเจียวเจียว ข้าจะไม่มีวันยอมให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่นิดเดียว"

เจ้าสำนักหลิวเทียน: ...เขายังไม่ตายเสียหน่อย!

ทว่าสิ่งที่กู้เหยียนพูดมาก็ถูกต้องทีเดียว เขานั้นเป็นห่วงหลิวเจียวเจียวอยู่เป็นพัน เป็นหมื่นประการ

ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

เขารู้นิสัยใจคอของกู้เหยียนดี บุรุษผู้นี้พูดคำไหนคำนั้นเสมอ

ในเมื่อบอกว่าจะปกป้องเจียวเจียว เขาย่อมไม่มีวันปล่อยให้เจียวเจียวต้องพบพานกับความอยุติธรรมใดๆ อย่างเด็ดขาด

เจ้าสำนักหลิวเทียนเริ่มมีท่าทีโอนอ่อน

แม้จะรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้างที่ผักกาดขาวชั้นดีของตนถูกหมูคาบไปกิน... ไม่สิ เป็นผักกาดขาวที่ไปกลิ้งทับหมูเองต่างหาก... คิดแล้วก็ชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้านัก

เมื่อเห็นเจ้าสำนักหลิวเทียนลังเล กู้เหยียนก็หันไปหาหลิวเจียวเจียวแล้วถาม

"เจียวเจียว เจ้าเต็มใจหรือไม่?"

หลิวเจียวเจียวเองก็อึกอักเล็กน้อย

กู้เหยียนโน้มกายเข้ามากระซิบข้างหูหลิวเจียวเจียว

"วันข้างหน้า ข้าจะยอมให้เจ้าลูบกล้ามท้องของข้าทุกวันเลย"

"แถมวันข้างหน้า ไม่ว่าเจ้าจะเย่อหยิ่งเอาแต่ใจเพียงใด ข้าก็จะคอยหนุนหลังเจ้าเอง"

"และแน่นอน ข้าจะทำอาหารให้เจ้ากิน คอยอยู่เป็นเพื่อนเจ้าอ่านหนังสือนิทาน..."

หลิวเจียวเจียวหวั่นไหวขึ้นมาทันที

นางรู้สึกอยู่เสมอว่ากู้เหยียนมองนางออกทะลุปรุโปร่ง

มิฉะนั้น เหตุใดเขาจึงเสนอเงื่อนไขได้ตรงใจนางทุกคราไปเล่า?

"ท่านพ่อ ข้าเต็มใจเจ้าค่ะ" หลิวเจียวเจียวตอบกลับด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

เจ้าสำนักหลิวเทียนรู้สึกหนาวเหน็บในใจเมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของบุตรสาว

"เจียวเจียว ท่านพ่อยังเป็นคนที่เจียวเจียวรักที่สุดอยู่หรือไม่?"

"แน่นอนสิเจ้าคะ! ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น เจียวเจียวก็รักท่านพ่อที่สุดเลย!"

ปากของหลิวเจียวเจียวยังคงหวานหยดย้อยเช่นเคย

กู้เหยียนนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด

เจ้าสำนักหลิวเทียนค่อยรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจขึ้นมาบ้าง จึงยอมพยักหน้าตกลง

"เอาเถิด ในเมื่อเป็นความสมัครใจของพวกเจ้าคนหนุ่มสาว ข้าก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายให้มากความ"

"รอหาฤกษ์ยามงามดีได้เมื่อใด พวกเจ้าทั้งสองก็เข้าพิธีผูกวาสนาเป็นคู่เต๋ากันเถิด!"

หลิวเจียวเจียวและกู้เหยียนพยักหน้ารับคำ

คล้อยหลังเจ้าสำนักหลิวเทียนจากไป กู้เหยียนก็อุ้มหลิวเจียวเจียวกลับเข้าห้องทันที

"กู้เหยียน นี่มันยังกลางวันแสกๆ อยู่นะ!"

หลิวเจียวเจียวเห็นสายตาปรารถนาอันเปิดเผยของกู้เหยียน ใบหน้างดงามก็พลันแดงก่ำด้วยความเอียงอาย

กู้เหยียนตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมโปงให้พวกเขาทั้งสอง "ตอนนี้ไม่ใช่กลางวันแล้ว"

...เช้าวันนี้กู้เหยียนดุดันเร่าร้อนเป็นพิเศษ จนหลิวเจียวเจียวแทบจะรับมือไม่ไหว

นางช้อนขอบตาแดงเรื่อขึ้นออดอ้อน "กู้เหยียน ข้าเหนื่อยแล้ว"

การเคลื่อนไหวของกู้เหยียนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วของเขาหยอกเย้าทิวทัศน์วสันต์อันงดงามอย่างเนิบนาบ

"เจียวเจียว คนที่เจ้ารักที่สุดคือพ่อของเจ้าอย่างนั้นรึ?"

ในที่สุดหลิวเจียวเจียวก็ตระหนักได้ว่าปัญหาอยู่ที่ใด นางรีบส่ายหน้ารัวๆ

"ไม่ๆๆ คนที่ข้ารักที่สุดย่อมต้องเป็นเจ้าอยู่แล้ว"

นางเป็นโถน้ำผึ้งน้อยตัวจริงเสียงจริง ไม่ว่าจะเอ่ยคำใดก็หวานหูไปเสียหมด

น่าเสียดายที่กู้เหยียนในยามนี้ไม่หลงกลง่ายๆ

"เจียวเจียว บิดาของเจ้าดีต่อเจ้า เจ้าจะรักเขาก็เป็นเรื่องสมควร"

"แต่ถึงอย่างไร ข้าก็เป็นสามีของเจ้า เจ้าควรรักข้าเป็นที่สุดไม่ใช่หรือ?"

ปากก็พูดไป ทว่าฝ่ามือของกู้เหยียนกลับไม่หยุดรุกราน

หลิวเจียวเจียวสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืน ทำได้เพียงรีบพยักหน้ารับ

"ใช่ๆ เจ้าพูดถูกทั้งหมดเลย"

กู้เหยียนคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

เมื่อมองดูใบหน้าเหม่อลอยของหลิวเจียวเจียว เขาก็อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปประทับจูบ

ภายนอกแสงตะวันสาดส่องสว่างไสว ส่วนภายในห้องนั้น ทิวทัศน์วสันต์ช่างงดงามตระการตา...

หลินไป๋โหรวเอาแต่อกสั่นขวัญแขวนมาตั้งแต่เมื่อคืน

นางกลัวเหลือเกินว่ากู้เหยียนจะบันดาลโทสะและลงมือทำอันใดกับนาง

เมื่อเห็นว่าช่วงเช้าผ่านพ้นไปอย่างสงบ นางก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากประตู กู้เหยียนก็หายตัวมาปรากฏอยู่เบื้องหน้านางในพริบตา

หลินไป๋โหรว: !!!

ก่อนที่หลินไป๋โหรวจะทันได้เอ่ยปากอธิบาย กู้เหยียนก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของนาง "เรื่องเมื่อวานเป็นแผนการของเจ้างั้นรึ?"

หลินไป๋โหรวมีสีหน้าหวาดผวา พยายามจะส่ายหน้าปฏิเสธ

กู้เหยียนคร้านจะเสียเวลา จึงซัดยันต์สัจจะแปะลงบนตัวนางโดยตรง

จากนั้น หลินไป๋โหรวก็สารภาพความจริงออกมาจนหมดเปลือก

กู้เหยียนแค่นหัวเราะหยันในใจเมื่อได้ยินรายนามของศัตรูเหล่านั้น

เขาปรายตามองหลินไป๋โหรวแล้วเอ่ย

"ดูเหมือนว่าการส่งไปตักมูลสัตว์จะไม่ได้ช่วยให้เจ้าสำนึกตนเลยสินะ"

หลินไป๋โหรว: !!!

คำพูดนั้นหมายความว่าอย่างไรกัน?

หรือว่าคนที่ส่งนางไปตักมูลสัตว์ก่อนหน้านี้... ก็คือกู้เหยียนอย่างนั้นรึ?

กู้เหยียนยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากหลินไป๋โหรวแล้วกล่าว

"นี่คือโอสถสัจจะ ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนไม่ค่อยซื่อสัตย์นัก ดังนั้นวันข้างหน้าก็จงทำตัวให้ดีๆ เล่า"

"อ้อ ยาเม็ดนี้จะออกฤทธิ์ไปตราบจนวันตายของเจ้าเลยเชียว"

กล่าวจบ กู้เหยียนก็สะบัดชายเสื้อเดินจากไป

หลินไป๋โหรวพยายามโก่งคออาเจียนอยู่นาน ทว่าก็ไม่อาจคายยาเม็ดนั้นออกมาได้

ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ในเมื่อโอสถเม็ดนั้นละลายหายไปทันทีที่แตะปลายลิ้น

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ความคิดจิตใจอันมืดบอดและชั่วร้ายของหลินไป๋โหรวก็ถูกตีแผ่ให้ทุกคนได้รับรู้

ไม่มีผู้ใดเต็มใจข้องแวะกับนางอีก ท้ายที่สุดนางก็แก่ตายไปอย่างโดดเดี่ยวภายในห้องของตน

กว่าจะมีคนมาพบ ศพของนางก็เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปนานแล้ว

และในเวลาเดียวกัน

กู้เหยียนก็สืบหาตัวศัตรูจนพบ และลงมือสังหารพวกมันทิ้งทั้งหมดในเวลาอันสั้น

นับจากวันนี้เป็นต้นไป เขาไม่อาจปล่อยให้มีเสี้ยนหนามหรือภัยมืดใดๆ หลงเหลืออยู่อีก

ในเมื่อตอนนี้เขามีจุดอ่อนแล้ว เขาย่อมไม่ต้องการให้เจียวเจียวต้องมารับเคราะห์กรรมอันใดเพราะตนเป็นต้นเหตุ

ดังนั้น เจ้าพวกสวะเหล่านี้ สมควรตายให้สิ้น!

เจ็ดวันให้หลัง กู้เหยียนและหลิวเจียวเจียวก็เข้าพิธีผูกวาสนาเป็นคู่เต๋ากันอย่างเป็นทางการ

ขอบตาของเจ้าสำนักหลิวเทียนแดงก่ำ ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง

"ท่านเจ้าสำนัก หลิวเจียวเจียวก็มิได้แต่งงานออกเรือนไปนอกสำนักเสียหน่อย ท่านจะร้องไห้ทำไมกัน?"

"พวกเจ้าไม่เข้าใจหรอก!" เจ้าสำนักหลิวเทียนเอ่ยด้วยความปวดร้าวและคับแค้นใจ

ค่ำคืนนั้น พิธีเข้าหอดำเนินไปอย่างชื่นมื่น

หลิวเจียวเจียวยังคงใช้ชีวิตในโลกใบนี้ได้อย่างสุขสบายยิ่งนัก

กู้เหยียนคอยปรนนิบัติพัดวีให้นางสุขสบายในทุกๆ วัน จนนางรู้สึกว่าตนแทบจะกลายเป็นคนง่อยที่ดูแลตัวเองไม่ได้อยู่รอมร่อ

ธาตุแท้ของกู้เหยียนก็ค่อยๆ เผยออกมาให้เห็นเช่นกัน

ทุกครั้งที่เจียวเจียวทุบตีหรือเตะต่อยเขา บนใบหน้าของชายหนุ่มกลับมักจะเผยสีหน้าเคลิบเคลิ้มเปี่ยมสุขออกมาเสมอ

หลิวเจียวเจียว: ...ข้าไม่กล้าเตะเขาแล้ว ข้าไม่กล้าเตะเขาอีกแล้วจริงๆ

และเนื่องจากกู้เหยียนสังหารคนโดยไม่กะพริบตา ผู้คนมากมายจึงขนานนามเขาว่า 'มารสังหาร'

ด้วยฉายานี้เอง จึงไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารอนหาที่ตายอีก

246: ...อันที่จริง ตามเนื้อเรื่องเดิม กู้เหยียนควรจะได้รับฉายาว่า 'บุตรแห่งสวรรค์' ต่างหาก

แต่ช่างเถอะ เนื้อเรื่องมันพังพินาศย่อยยับไปหมดแล้ว

กู้เหยียนรักษาคำพูดของตนอย่างเคร่งครัด เขาปกป้องดูแลหลิวเจียวเจียวไปตราบชั่วชีวิต

ทั้งสองครองคู่กันอย่างหวานชื่นไปจนแก่เฒ่า

เนื่องจากตบะบารมีของหลิวเจียวเจียวค่อนข้างต่ำต้อย นางจึงเป็นฝ่ายหลับตาลงก่อน

กู้เหยียนยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้ ทว่าเขากลับเลือกที่จะดับขันธ์ไปพร้อมกับหลิวเจียวเจียว

ตราบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต เขาก็ยังคงตระกองกอดหลิวเจียวเจียวเอาไว้แนบกายนิรันดร์