465 - ยาศักดิ์สิทธิ์โบราณ

465 - ยาศักดิ์สิทธิ์โบราณ

"ผู้อาวุโสทุกท่าน เราอยากตัดมันเอง" เย่ฟ่านส่ายหัว เห็นได้ชัดว่ามีสิ่งล้ำค่าอยู่ในนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่จะขายมันเช่นนี้

"ฮึ่ม"

ชายชราคนหนึ่งแค่นเสียงพร้อมสะบัดแขนเสื้อด้วยความไม่พอใจ

“ผู้เฒ่าหลี่ สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะวางอำนาจของผู้อาวุโสจากวังห้าธาตุได้” ชายชราอีกคนยิ้มเยาะเย้ย

เย่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่ผู้อาวุโสสูงสุดของวังห้าธาตุ คนผู้นี้ควรเป็นผู้อาวุโสของหลี่จงเทียน แต่ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่มีความสุข เขาก็ไม่สนใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“ตัดหินต่อไป ก่อนที่ของข้างในจะถูกเปิดเผยจะไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตออกไปข้างนอก” นักพรตเฒ่ากล่าวอย่างเฉยเมย

เย่ฟ่านยังคงตัดมีดต่อไป เปลือกหินตกลงมา ตกลงไปที่พื้นด้วยเสียงกรอบแกรบ และในที่สุดแสงสีแดงก็สว่างเจิดจ้า มีเงาของเซียนบินขึ้นสู่ท้องฟ้า นั่นคือนิมิตรหมายอันเป็นมงคล

“สวรรค์ มันคืออัญมณีสุดล้ำค่าหรือไม่!”

“โชคของพวกเขาท้าทายสวรรค์มากไปแล้ว!”

“เจ้าสาระเลวน้อยพวกนี้โชคดีจริงๆ?” อู๋จื่อหมิงและคนอื่น ๆ รู้สึกรำคาญและไม่สามารถยอมรับผลนี้

“เด็กน้อยทั้งสองนี้กำลังทำให้ข้าแค้นใจตาย” หลี่จงเทียนหายใจไม่ออก แต่เขาก็ยังพยายามยืดศีรษะเพื่อมองให้เห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเย่ฟ่าน

"น้องชายทั้งสอง หากพวกเจ้าสนใจสามารถนำสมบัติพวกนี้ไปประมูลที่หอคอยสมบัติวังอสูรสวรรค์ได้!" เหยาเยว่กงตะโกนออกมา

เพียงปรากฏการณ์มหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นก็ทราบได้ว่านั่นต้องเป็นของศักดิ์สิทธิ์บางอย่างแน่นอน

หลังจากแกะเปลือกหินเรียบร้อยแล้ว ต้นกำเนิดน้ำแข็งแปรผันที่เป็นภาชนะก็หลุดลอกออก แค่ต้นกำเนิดน้ำแข็งแปรผันก็มีมูลค่ามากกว่าต้นกำเนิดบริสุทธิ์ 1,500 จินแล้ว

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งล้ำค่าที่สุด คุณค่าที่แท้จริงคือสิ่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ด้านในนั้นเอง

"มีขุมทรัพย์อยู่ในต้นกำเนิด พวกมันเป็นสมบัติที่หายากจริงๆ!"

"นี่คือ... ยาจิตวิญญาณชนิดหนึ่ง!"

"ผิด นี่ควรเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ระดับสวรรค์ มิฉะนั้นจะมีความมหัศจรรย์ขนาดนี้ได้อย่างไร!”

ผู้เฒ่าหลายคนรวมตัวกันและแสดงความคิดเห็นด้วยความตื่นเต้น

"ขายมันให้ชายชราคนนี้เถิด ข้าจะให้ราคาที่น่าพอใจ"

"ต้นกำเนิดหนึ่งแสนห้าหมื่นจิน ชายชราคนนี้ยอมทุ่มสุดตัว" ผู้อาวุโสสูงสุดอีกคนพูดอย่างกระตือรือร้น

ในที่สุดแสงสีเงินศักดิ์สิทธิ์ก็ค่อยๆหายไป และเผยให้เห็นต้นไม้ต้นเล็กๆที่มีกลิ่นหอมตลบอบอวล

"นี่มัน......",

"น่าเสียดาย.."

เมื่อแสงศักดิ์สิทธิ์ลดลงทุกคนก็รู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง นี่คือพืชที่ได้รับความเสียหายคุณค่าของมันจึงลดลงไปมาก

"น่าเสียดายที่ไม่มีส่วนสำคัญของสมุนไพร!" ผู้เฒ่าหลายคนรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งและผิดหวังมาก

"เดี๋ยวก่อน! มันมีอะไรบางอย่าง?” ผู้เฒ่าคนหนึ่งประหลาดใจ

“ใช่ มันมี...เท้าคู่หนึ่ง” หลังจากเฝ้าดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

รากของต้นไม้มีลักษณะคล้ายฝ่าเท้า พวกมันไม่ใหญ่มาก ยาวเพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น มันมีความคล้ายคลึงกับต้นกำเนิดน้ำแข็งแปรผันผู้คนจึงไม่ได้สังเกตเห็นมันในตอนแรก

"นี่คือ......"

"ยาศักดิ์สิทธิ์ในตำนานหรือไม่ หากมันเติบโตขึ้นมันจะมีรูปร่างคล้ายมนุษย์หรือเปล่า?”

"บางทีสมุนไพรชนิดนี้อาจจะสูญพันธุ์ไปจากโลกแล้ว เราไม่สามารถบอกได้ว่ามันคือพืชชนิดใด?"

“ต่อให้ไม่รู้ว่ามันคืออะไรมันก็ต้องเป็นยาศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่ต้องสงสัย”

ผู้เฒ่าหลายคนทั้งตื่นเต้นและเสียใจ เพราะยาเทพรูปทรงมนุษย์นี้มีจำนวนน้อยมากเกินไป มันเป็นเพียงต้นเล็กๆและมีรากเล็กน้อย ซึ่งร่างส่วนอื่นๆของมันหายไปแล้วจึงทำให้มูลค่ามันลดลงพอสมควร

“น้องชายคนนี้ ข้าจะซื้อมันด้วยต้นกำเนิด 40,000 จินเจ้าคิดว่าอย่างไร” ชายชราคนหนึ่งถาม

“ทำไมมันไม่ขึ้นแต่ตกลงมา ท่านเพิ่งบอกว่าจะซื้อด้วยต้นกำเนิด 150,000 จินไม่ใช่เหรอ?” หลี่เหอซุยไม่พอใจ

ชายชราส่ายหัวและกล่าวว่า "สภาพของมันก็เห็นอยู่ หากมันมีชิ้นส่วนที่สมบูรณ์ แน่นอนว่าต่อให้เป็นต้นกำเนิดล้านจินก็ไม่สามารถซื้อหาได้"

เย่ฟ่านพูดอย่างสงบและกล่าวว่า "ในโลกนี้ไม่มียาศักดิ์สิทธิ์หลงเหลืออยู่อีกแล้ว นี่อาจจะเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ต้นเดียวด้วยซ้ำ วัตถุศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้จะมีมูลค่าเพียง 40,000 จินได้อย่างไร"

หลี่เหอซุยยังกล่าวอีกว่า: "ถูกต้อง นี่เป็นยาศักดิ์สิทธิ์ที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แม้ว่าจะแลกกับต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนใหญ่ ก็ไม่คุ้มค่า"

"ชายชราคนนี้เต็มใจที่จะซื้อมาในราคา 50,000 จิน" ผู้อาวุโสสูงสุดของวังห้าธาตุกล่าว

เย่ฟ่านส่ายหัวและไม่เห็นด้วย เขาปิดผนึกต้นกำเนิดน้ำแข็งแปรผันโดยไม่สนใจชายชราเหล่านี้อีก

ใบหน้าของชายชราดูน่าเกลียดเล็กน้อยโดยกล่าวว่า

"เด็กน้อยเจ้าไม่ควรโลภเกินไป ยาศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่สมบูรณ์แบบ เจ้ายังคิดว่ามันจะขายได้มากกว่านี้"

“ท่านผู้เฒ่า สิ่งที่ท่านพูดมันผิด นี่คือยาศักดิ์สิทธิ์ของข้า ไม่ว่าข้าจะขายหรือไม่มันก็ไม่เกี่ยวกับความโลภ มิหนำซ้ำยังไม่เกี่ยวข้องกับท่านอีกด้วย?” เย่ฟ่านกล่าว

"พี่น้องทั้งสอง เจ้ายินดีจะให้วังอสูรสวรรค์ดูแลสมุนไพรนี้จนกระทั่งถึงวันประมูลหรือไม่" ในขณะนี้เหยาเยว่กงแห่งวังอสูรสวรรค์ถาม

หลี่เหอซุยและเย่ฟ่านเต็มใจเป็นอย่างมาก บ้านมหาสมบัติของวังอสูรสวรรค์นั้นเชื่อถือได้อย่างแน่นอน แต่เมื่อชายชราเหล่านั้นเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นพวกเขาก็เริ่มร้อนรน

" ข้าจะจ่ายด้วยต้นกำเนิด 60,000 จิน" ชายชราคนหนึ่งขวางไม่ให้พวกเขาเดินจากไป

“ทุกคนแม้ว่ายาศักดิ์สิทธิ์นี้จะไม่สมบูรณ์ แต่รากของมันยังคงอยู่ มันสามารถฟื้นคืนชีวิตให้อยู่ในสภาพสูงสุดได้อย่างแน่นอน!” เย่ฟ่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ข้าซื้อยาศักดิ์สิทธิ์นี้ด้วยต้นกำเนิด 80,000 จิน" ทันใดนั้นองค์ชายเซี่ยก็เอ่ยขึ้น และดวงตาของแม่ชีน้อยก็เต็มไปด้วยความหวัง

"ต้นกำเนิดหนึ่งแสนจิน นี่คือขีดจำกัดสูงสุดของข้าแล้ว ถ้าพวกเจ้าไม่ขาย ข้าก็ไม่สามารถเสนอราคาได้มากกว่านี้แล้ว!" นักพรตเฒ่าผู้เงียบงันได้เสนอราคาที่น่าประหลาดใจจนทำให้ทุกคนตกตะลึง

“อันที่จริง ข้าไม่ต้องการขายยาศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เย่ฟ่านยังคงนิ่งเฉย

ในขณะนั้นข่าวเรื่องนี้ก็แพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว ในดินแดนรกร้างตะวันออกมีผู้สูงสุดที่มาถึงช่วงท้ายของอายุหลายคน

เมื่อได้ยินข่าวนี้แม้แต่ผู้ที่นั่งสมาธิอยู่ในความสันโดษก็ยังเริ่มเคลื่อนไหว

“ต้นกำเนิดหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นจิน!” องค์ชายเซี่ยผู้ยิ่งใหญ่เสนอราคาสูงขึ้นอีกครั้ง

"ต้นกำเนิดหนึ่งแสนสองหมื่นจิน!” ผู้เฒ่าสองคนที่ซุบซิบกันอยู่นานในที่สุดก็ตกลงที่จะรวบรวมเงินเพื่อซื้อมัน

“ข้าไม่ต้องการขายยานี้จริงๆ” เย่ฟ่านยังคงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ผู้คนในลานสบถในใจ เด็กน้อยคนนี้ต้องการขายอย่างแน่นอน เพียงแต่เขาคิดจะเรียกราคาให้ได้มากกว่านี้เท่านั้น

“หนึ่งแสนห้าหมื่นจิน!” องค์ชายเซี่ยเรียกราคาสูงขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ถึงประโยชน์ของยาศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้อย่างแน่นอน

โดยเฉพาะแม่ชีตัวน้อยที่สวมชุดขาว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวังอย่างยิ่ง มันทำให้เย่ฟ่านตกใจเล็กน้อย

"ข้ามีความหวังที่จะฟื้นคืนชีวิตให้ยาตอนนี้ ข้าไม่ได้มีเจตนาที่จะขายจริงๆ" เย่ฟ่านถอนหายใจ

“เจ้าต้องการต้นกำเนิดเท่าไหร่ทำไมไม่พูดออกมา!” หลายคนสาปแช่งอยู่ในใจ

“ต้นกำเนิดหนึ่งแสนหกหมื่นจิน!” ในที่นักพรตชราของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋าก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

"นี่ ... "

เย่ฟ่านหัวใจกระตุก แม้ว่ายานี้จะเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ แต่มันต้องใช้เวลานับพันปีกว่าที่จะเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ได้ ซึ่งเขาไม่มีเวลาเพียงพออย่างแน่นอน