440 - กวาดล้างสิ้นซาก

440 - กวาดล้างสิ้นซาก

ในอดีตเมื่อเย่ฟ่านอยู่ในตำหนักเต๋าที่สอง เขาสามารถสังหารผู้ฝึกตนอาณาจักรลึกลับที่สี่ธรรมดาได้อย่างง่ายดาย

แม้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนอาณาจักรลึกลับที่ห้าอย่างเช่นพวกปีกทอง ไผ่ขม เขาก็ยังมีความสามารถต่อสู้ด้วยสักครั้ง

ตอนนี้เขาปรับแต่งต้นกำเนิดหนึ่งแสนจินพร้อมทั้งบุกทะลวงเข้าสู่อาณาจักรลึกลัที่สี่ พลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาเป็นเหมือนทะเลที่เดือดดาล

และไม่ต้องสงสัยเลยว่าด้วยความแข็งแรงที่เพิ่มมากขึ้นของเขาผู้บ่มเพาะอาณาจักรลึกลับที่ห้าธรรมดาทั่วไปจะต้องถูกเขาตบจนตายภายในไม่กี่กระบวนท่าเท่านั้น

นอกจากนี้การเผชิญหน้ากับผู้คนจากอาณาจักรลึกลับที่สี่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกดดันอะไรเลย ต่อให้คนคนนั้นจะอยู่ในอาณาจักรสี่สุดขั้วก็ตาม

เฉินเต๋อกำลังผลักดันสายฟ้าสีเลือดให้มุ่งตรงมาหาเย่ฟ่าน อย่างไรก็ตามหม้อวิเศษบนหัวของเย่ฟ่านปิดกั้นสายฟ้าทั้งหมดให้อยู่ที่ภายนอกเท่านั้น

"มันไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย”

"ผู้ฝึกตนอาณาจักรลึกลับที่สี่ก็มีเพียงเท่านี้ นี่คือความภาคภูมิใจของเจ้าหรือ?" เย่ฟ่านเยาะเย้ย

ใบหน้าของเฉินเต๋อไม่ได้ดูดีมากนัก ในฐานะผู้ฝึกตนอาณาจักรลึกลับที่สี่ ถ้าเขาไม่สามารถปราบปรามผู้บ่มเพาะตำหนักเต๋าที่สองใบหน้าของเขาคงถูกฉีกอย่างยับเยิน

เขาเปิดปากของเขาและคายชิ้นส่วนของแสงที่งดงามซึ่งเป็น ตาข่ายสีทองขนาดใหญ่ออกมา ตาข่ายสีทองบินขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะครอบคลุมเข้าหาเย่ฟ่าน

ในขณะนี้เย่ฟ่านใช้มือข้างหนึ่งประสานอินในขณะที่ปากของเขาบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นมือสีดำข้างใหญ่ก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า

"นี่คือ...เคล็ดวิชาลับสุดยอดของตระกูลจี้งั้นหรือ?!" หลายคนประหลาดใจ

"ตาย!"

ความว่างเปล่าสั่นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมือข้างใหญ่ก็บินเข้าหาตาข่ายสีทองอย่างรวดเร็ว

“ปา!”

สมบัติวิเศษที่แม้จะอ่อนนุ่มแต่ก็เต็มไปด้วยความเหนียวแน่นถูกทำลายในครั้งเดียว ไม่มีอะไรต้านทานพลังศักดิ์สิทธิ์ตีของเย่ฟ่านได้ เมื่อมันเคลื่อนที่ผ่านทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกฉีกออกจากกันในทันที

ตาข่ายสีทองขนาดใหญ่นี้หรี่ลงอย่างกะทันหันและไม่ใช่สมบัติวิเศษอีกต่อไป มันเหมือนอวนจับปลาที่ถูกฉีกขาดเท่านั้น

ใบหน้าของเฉินเต๋อมืดมน เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนอาณาจักรลึกลับที่สองเขาไม่สามารถปราบปรามฝ่ายตรงข้ามได้ ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำเต็มไปด้วยความอับอายอย่างถึงที่สุด

“เด็กน้อยครั้งนี้เจ้าไม่สามารถรอดชีวิตไปได้อย่างแน่นอน!”

ภายใต้การแค่นเสียงอย่างเย็นชา เฉินเต๋อหยิบกระดิ่งเงินขนาดใหญ่ออกมา เขาเขย่ามันอย่างรุนแรงทำให้ภูเขาทั้งลูกสะเทือนและแสงสีทองก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้า

อย่างไรก็ตามเย่ฟ่านนั้นเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง ในตอนนี้เพียงแค่เขาใช้ระดับการฝึกฝนในอาณาจักรลึกลับที่สองเขาก็สามารถปราบปรามฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว มันไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องเอาจริง

ระฆังสีทองขนาดใหญ่ดังก้องไปทั่วภูเขาและแม่น้ำ หน้าผาหินที่อยู่ไกลออกไปเกิดรอยแตกขนาดใหญ่และหินก้อนใหญ่จำนวนมากก็กลิ้งลงมาอย่างรวดเร็ว

เฉินเต๋อปล่อยให้ระฆังสีทองขนาดใหญ่ครอบอยู่เหนือศีรษะของเขา

"แดง!"

เสียงสั่นสะเทือนของมันเป็นการโจมตีรอบทิศทางโดยไม่สนใจว่าใครจะได้รับความเดือดร้อนบ้าง

“หิ่งห้อยกล้าแข่งกับพระจันทร์ ช่างไม่เจียมตัวยิ่งนัก?!” เฉินเต๋อมีความมั่นใจในตนเองอย่างแท้จริง

ระฆังสีทองขนาดใหญ่ของเขาครอบลงมาอย่างรวดเร็ว และเสียงที่สั่นสะเทือนของมันก็ดังก้องไม่หยุดหย่อน

เย่ฟ่านไม่ได้ถอยหลังกลับแม้แต่ก้าวเดียว ในมือของเขามีแส้ศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นความพิเศษของมันได้ มันเรียบง่ายและหาความหมายพิเศษไม่ได้เลย

แต่เพียงแค่เขาสะบัดมันออกไปเบาๆความว่างเปล่าที่อยู่ด้านหน้าก็พังทลายลงอย่างรุนแรง !”

“แดง” “แดง” “แดง”

ระฆังขนาดใหญ่ถูกโจมตีจนหยุดชะงัก เสียงการปะทะกันของมันทำให้ระฆังสั่นสะเทือนเป็นอย่างมาก และเสียงของมันก็ทำให้ผู้บ่มเพาะระดับต่ำหลายคนทนไม่ไหว

ใบหน้าของเฉินเต๋อบิดเบี้ยวไร้สีเลือด ทันทีที่แส้ตีศักดิ์สิทธิ์โจมตีเข้ามา ทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาที่อยู่กลางหน้าผากก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

ร่างของเฉินเต๋อสั่นไหว จิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้รับบาดเจ็บ มันทำให้เขาเสียการควบคุมระฆังใบใหญ่ทันที

"ไม่!!!"

เมื่อเย่ฟ่านโบกแส้เป็นครั้งที่สาม ระฆังสีทองขนาดใหญ่ก็ไม่สามารถทนได้แล้ว “ปากา” รอยแตกลามไปทั่วตัวระฆังก่อนที่มันจะแหลกสลายกลายเป็นผุยผง

"อา..."

เฉินเต๋อกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นชั่วครู่ก่อนที่ศีรษะของเขาจะแตกออกจากกันเหมือนดอกบ๊วยที่เบ่งบาน

ที่ด้านข้างผู้คนมากมายหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความกลัว อาณาจักรลึกลับที่สี่นั้นแทบจะอยู่ยงคงกระพันไม่มีใครสามารถสังหารได้อยู่แล้ว พวกเขาไม่คิดว่าเฉินเต๋อจะถูกฆ่าตายง่ายๆแบบนั้น!

“ข้าไม่รู้ว่ามันคือแส้ศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคราชวงศ์ซางหรือโจว บางทีมันอาจจะเป็นแส้ในตำนานของปรมาจารย์*เจียงจื่อหยาก็ได้” เย่ฟ่านพูดกับตัวเอง

*เจียงจื่อหยาคือตัวละครจากวรรณกรรมห้องสิน

เย่ฟ่านฟื้นคืนสติกลับมาอีกครั้ง เขาหันไปมองสวีหยวนและคนอื่นๆด้วยรอยยิ้มก่อนจะกล่าวว่า

“ข้าบอกแล้วไงว่าถ้าเจ้าบังคับข้าภูเขาลูกนี้จะเต็มไปด้วยเลือดของพวกเจ้า!”

ผู้ฝึกตนของอาณาจักรลึกลับที่สี่ทั้งสามคนที่เหลือก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน แม้ว่าพวกเขาจะหวาดกลัวแต่พวกเขาก็ยังไม่คิดจะยอมจำนน หนึ่งในนั้นกล่าวว่า

"ถึงแม้เจ้าจะคุกเข่าและประคองหม้อวิเศษมาให้พวกเรา วันนี้เจ้าก็ยังต้องตายเช่นเดิม!"

“พวกเจ้าทุกคนลงมือพร้อมกัน ข้าไม่ต้องการให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น” สวีหยวนเอนหลังบนเก้าอี้นุ่มๆและปล่อยให้ผู้บ่มเพาะของอาณาจักรลึกลับที่สี่อีกคนก้าวไปข้างหน้า

ผู้บ่มเพาะสี่คนยืนอยู่ต่อหน้าเย่ฟ่าน และทุกคนก็หยิบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังที่สุดของพวกเขาออกมาด้วย

ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี แสงที่สาดส่องออกมาจากอาวุธศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นแทบจะทำให้ที่นี่กลายเป็นช่วงเวลากลางวัน

“ฆ่าเขาซะ อย่าให้การเสียสละของเฉินเต๋อต้องเปล่าประโยชน์!”

สวีหยวนผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ เพราะเขาได้เห็นแล้วว่าผู้ฝึกตนของอาณาจักรลึกลับที่สี่มากมายกำลังร่วมมือกันเพื่อจัดการเย่ฟ่าน

“พวกเจ้าบังคับข้าเองนะ!”

เสียงของฟานเย็นชามาก แม้ว่าคนเหล่านี้จะเป็นทายาทของโจรผู้ยิ่งใหญ่ เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะฆ่าทุกคนทิ้ง

สวีหยวนดื่มสุราคำใหญ่พร้อมกับรับการปรนนิบัติจากหญิงสาวทั้งสี่คนที่อยู่ด้านข้างก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่รับมันเอง"

“เลิกเล่นกันดีกว่า ข้าก็รู้สึกเบื่อแล้วเช่นกัน!” เย่ฟ่านกล่าวเบาๆ

ทันใดนั้นพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายของเขาก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ทำให้ใบหน้าของคนทั้งสี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนเบาๆ คนทั้งสี่คนก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน พวกเขาผ่านแรงกดดันที่ออกมาจากตัวของเย่ฟ่าน ทุกคนระดมพลังปราณของตัวเองเพื่อป้องกันร่างกายจากการโจมตีของสัมผัสศักดิ์สิทธิ์

"พัฟ", "พัฟ"

แต่ก่อนที่พวกเขาจะมีโอกาสทำอะไร แส้ศักดิ์สิทธิ์ของเย่ฟ่านทุบพวกเขาสองคนเป็นแหล็กเป็นชิ้น ๆ ทำลายทั้งร่างกายและวิญญาณของพวกเขาอย่างสมบูรณ์!

เย่ฟ่านไม่ได้ฆ่าอีกสองคน แต่เขาเดินตรงเข้าหาสวีหยวนอย่างรวดเร็ว แส้ศักดิ์สิทธิ์ของเย่ฟ่านทิ่มแทงเข้าหาหน้าผากของสวีหยวนในทันที

"แดง!"

ทันใดนั้นเจดีย์ทองคำก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า นี่เป็นอาวุธวิเศษที่โจรผู้ยิ่งใหญ่สวีเทียนเซี่ยงมอบให้หลานชายคนโปรดไว้ป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น

เจดีย์สีทองยิงแสงเจิดจ้าออกมาห่อหุ้มสวีหยวนก่อนจะดึงร่างกายของเขาเข้าไปภายในตัวเจดีย์

อย่างไรก็ตามฐานการบ่มเพาะของสวีหยวนอยู่ในอาณาจักรลึกลับที่ห้าและยังเป็นอาณาจักรลึกลับที่ห้าปลอมๆที่ไร้ความมั่นคงของรากฐาน เขาจะมีโอกาสหลบหนีจากมือของเย่ฟ่านได้อย่างไร?

พลังอันศักดิ์สิทธิ์ของเย่ฟ่านเป็นเหมือนทะเลบ้าคลั่งที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

“แดง”

แม้ว่าจะมีเจดีย์สีทองคอยต้านทาน แต่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของสวีหยวนยังถูกโจมตีจนแทบจะแตกออกจากกัน ใบหน้าของเขาซีดขาวได้รับความเจ็บปวดจนไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาด้วยซ้ำ

มือสีดำของเย่ฟ่านตรงออกมาจากความว่างเปล่าพร้อมกับบดขยี้เข้าหาเจดีย์สีทองอย่างรวดเร็ว

ปัง!

เจดีย์สีทองตกลงมาจากฟ้าและสวีหยวนก็ถูกเย่ฟ่านหิ้วคอเหมือนลูกไก่

"ให้ข้าคุกเข่าลงแทบเท้าของเจ้า? ข้าคิดว่าเจ้าต่างหากที่ควรทำเช่นนั้น!"