432 - สัตว์เลี้ยงมนุษย์

432 - สัตว์เลี้ยงมนุษย์

เย่ฟ่านและตู้เฟยไม่ได้สนใจชะตากรรมของต้วนเต๋ออีกต่อไป พวกเขาเดินทางไปหาผู้อาวุโสของดินแดนศักสิทธิ์แสงโชติช่วง และตระกูลจี้ที่ยืนอยู่บนยอดเขาไม่ห่างไกลนัก

พวกเขาไม่ได้มีความตั้งใจที่จะหนีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกเขาต้องการให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองจ่ายต้นกำเนิดให้นักพรตชราที่เป็นเทพในตำนานเต๋าของต้วนเต๋อก่อน

เมื่อพวกเขามาถึงตีนเขาพวกเขาก็ได้ยินเสียงโต้เถียงกันทันที

"พวกเจ้าคิดจะโกงเราจริงๆ” นักพรตชราคำราม

"สหายเต๋าแม้ว่าข่าวที่เจ้าให้มาจะไม่ใช่ข่าวเท็จ แต่สถานการณ์ตอนนี้พวกเราจะไปหาต้นกำเนิดมากมายมาจากไหน ยังไงพวกเราก็ต้องฆ่าเด็กหนุ่มชุดม่วงก่อนถึงจะมีเวลากลับไปเอามาให้พวกเจ้า”

"สหายเต๋าเจ้าได้นำต้นกำเนิด 25,000 จินออกจากตระกูลจี้แล้วในขณะเดียวกันเจ้าก็ไปรับอีก 25,000 จินจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงต่อ ต้นกำเนิด 50,000 จินที่เจ้าได้รับไปยังไม่พอใจอีกหรือ”

คนในตระกูลจี้ก็พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเช่นกัน

ตู้เฟยได้ยินดังนั้นก็พูดกับเย่ฟ่านว่า "ดูเหมือนว่าเจ้าอ้วนจะเก็บทุกเม็ดทุกหน่วยจริงๆ เทพในตำหนักเต๋าของเขามารับค่าจ้างไปแล้วทำไมเราไม่รออีกสักหน่อยให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จ่ายมาทั้งหมดเราค่อยปล้นทีเดียว"

"อย่าเลย นักพรตคนนี้เป็นเศษเสี้ยววิญญาณของเจ้าอ้วน เขาต้องมีความคิดชั่วร้ายเหมือนกัน นี่เป็นต้นกำเนิดที่มากที่สุดเท่าที่พวกเขาจะโกงได้แล้ว อีกครึ่งหนึ่งไม่มีทางที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะมอบออกมาอย่างแน่นอน"

เย่ฟ่านตัดสินเช่นนั้นก่อนจะสะกดรอยนักพรตชราไปพร้อมกับตู้เฟยและจักรพรรดิดำอย่าเงียบๆ

นักพรตชราดูเหมือนจะยอมแพ้เรื่องต้นกำเนิดอีก 50,000 จินที่เหลือ เขาถือถุงต้นกำเนิดใบใหญ่ลงมาจากยอดเขาด้วยท่าทางกระวนกระวายเล็กน้อย

ในช่วงที่สถานการณ์ของต้วนเต๋อกำลังเลวร้ายถึงขีดสุด นักพรตชราก็อาศัยโอกาสที่ผู้คนกำลังให้ความสนใจสถานการณ์บนยอดเขารีบหลบหนีไปพร้อมกับต้นกำเนิดทันที

หลังจากที่เขาบินไปได้ประมาณสิบลี้ จู่ๆสายตาของเขาก็เหลือบมองไปยังเมฆสีม่วงที่บินอยู่บนท้องฟ้า

"เจ้าคือใคร?" นักพรตชราตกตะลึง

มีร่างสามร่างกระโดดออกมาจากก้อนเมฆและขวางหน้าเขาไว้ทันที

ต้วนเต๋อไม่รู้จักเย่ฟ่านและตู้เฟยแต่จำสุนัขตัวใหญ่ตัวนี้ได้อย่างแน่นอน

“เป็นเจ้าหมาที่ไม่รู้จักตายอีกแล้ว เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเลย ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ส่งเจ้ามาให้ข้าอีกครั้ง!”

นักพรตชราตะโกนด้วยความโกรธ เขาและต้วนเต๋อเป็นร่างเดียวดังนั้นพวกเขาจึงมีความโกรธแค้นร่วมกันด้วย

“คราวที่แล้วไม่มีโอกาสจัดการเจ้าจนปางตายจักรพรรดิคนนี้เสียใจอย่างยิ่ง วันนี้ข้ามาส่งเจ้าไปสวรรค์ด้วยตัวเอง!” สุนัขตัวใหญ่สีดำตะโกน

มันควบคุมเมฆสีม่วงให้บินเข้ามาใกล้พร้อมทั้งปลดปล่อยสายฟ้าสีม่วงออกมาทันที

ใบหน้าของต้วนเต๋อบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเมฆสีม่วงใกล้เข้ามา เขาต้องการที่จะหลบหนีแต่ว่าก่อนที่เขาจะมีโอกาสสายฟ้าสีม่วงก็ถูกยิงออกมานับพันเส้น

“เจ้าหมาปีศาจ นักพรตผู้น่าสงสารคนนี้จะขอสู้ตายกับเจ้า!” ต้วนเต๋อตะโกนด้วยความโกรธและสิ้นหวัง

“สัตว์เลี้ยงมนุษย์เจ้ากล้าดูหมิ่นจักรพรรดิคนนี้ ในอนาคตอันใกล้จะได้รับความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดแน่นอน”

จักรพรรดิดำคำรามด้วยความโกรธ มันจะรู้สึกโกรธแค้นทุกครั้งที่มีใครเรียกมันว่าสุนัขแม้ว่ามันจะเป็นสุนัขตัวใหญ่ก็ตาม

“พวกเจ้าทั้งสามคนไร้ยางอายเกินไปแล้ว!” ต้วนเต๋อที่ติดอยู่ในตาข่ายสายฟ้าพยายามโจมตีเพื่อฝ่าออกไป

"มันไร้ประโยชน์ ข้ารู้ดีว่าเจ้าฝึกฝนญาณวิเศษชนิดไหน ต่อให้เจ้ามีความสำเร็จมากกว่านี้ก็ไม่อาจเอาชนะสายฟ้าได้" จักรพรรดิดำกล่าวด้วยรอยยิ้ม

บนภูเขาสายฟ้าสีม่วงถูกยิงออกมาเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับตาข่ายอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าต้วนเต๋อจะมีฐานการบ่มเพาะที่ลึกซึ้งแต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะหนีออกจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน

ในระยะไกลผู้ฝึกตนหลายคนมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ พวกเขาเห็นเพียงฟ้าร้องส่งเสียงดังกึกก้อง

อักขระเต๋าที่แกะสลักโดยจักรพรรดิดำนั้นลึกลับมาก มันแยกภูเขาออกจากโลกภายนอก มีเพียงสายฟ้าที่ตกลงมาจากเท่านั้นที่มองเห็นได้

“สุนัขปีศาจเจ้ากับข้าไม่มีความคับข้องใจกัน ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้ เจ้าต้องการอะไร” นักพรตไร้ยางอายถามด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

"ส่งมอบต้นกำเนิดและยอมรับว่าตัวเองเป็นสัตว์เลี้ยงมนุษย์ข้าถึงจะปล่อยเจ้าไป" สุนัขตัวใหญ่สีดำตอบกลับในขณะที่มันสะบัดหางสีดำซึ่งไม่มีขนแม้แต่เส้นเดียวไปมา

“ไอ้หมาสาระเลว!” ต้วนเต๋อตะโกนสาปแช่ง “เด็กน้อยเจ้ากับสุนัขของเจ้าไร้ยางอายเกินไป วันนี้นักพรตผู้น่าสงสารขอเสี่ยงชีวิตกับเจ้าแล้ว”

เย่ฟ่านที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความสุขและแสงอันงดงามส่องประกายในมือของเขา เขาได้เตรียมที่จะลงมือซ้ำเติมในทันทีที่ต้วนเต๋อฝ่าออกมาจากทะเลสายฟ้า

"สุนัขตัวนั้นยอมรับเจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงมนุษย์แล้วเจ้าก็เรียกมันว่าเจ้านายเถอะ หากเจ้ายังชักช้าอยู่แบบนี้เจ้าอาจได้รับความเดือดร้อนก็ได้" ตู้เฟยกล่าวอย่างมีความสุข

“เก้าสวรรค์… ศพอมตะ!” เต๋าเต๋อตะโกนออกมาเบาๆ

อย่างไรก็ตามเสียงของเขาถูกขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว และสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็คำรามโดยตรงว่า

"ทัณฑ์สายฟ้าแห่งสวรรค์!"

ในตอนนั้นเองแสงสีม่วงทั้งหมดบนท้องฟ้าก็เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ปราณสีม่วงแผ่ขยายเป็นหมอกที่งดงามพร่างพราย

นี่คือโลกแห่งสายฟ้าที่ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยสายฟ้าสีม่วง แม้แต่พายุฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งก็เป็นสายฟ้าสีม่วงเช่นกัน

"ภัยพิบัติสวรรค์ที่เกิดจากอักขระเต๋า เจ้าเป็นใครกันแน่?!" ต้วนเต๋ออุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด

ต้องเข้าใจว่าสายฟ้าสีม่วงนี้คือทัณฑ์สายฟ้าแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน นี่ไม่ใช่สิ่งที่แม้แต่สิ่งมีชีวิตอมตะจะควบคุมได้ สุนัขสีดำตัวนี้ทำได้อย่างไร?

“บูม!”

นี่ไม่ใช่สายฟ้าธรรมดาอีกต่อไป ด้วยจำนวนมหาศาลเช่นนี้มันสามารถเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่าทะเลสายฟ้า ร่างเทพของต้วนเต๋อถูกโจมตีอย่างหนัก หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าอีกไม่กี่ลมหายใจเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

แม้ว่าร่างกายนี้จะถูกสร้างขึ้นโดยพลังศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่ร่างกายที่มีเลือดเนื้ออย่างแท้จริง แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดและอุทานว่า

“พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่!?”

“จักรพรรดิคนนี้บอกแล้วไงว่าเจ้าต้องเป็นสัตว์เลี้ยงมนุษย์ของข้า!” จักรพรรดิดำยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

“เจ้าหมาบ้า เจ้าไร้ยางอายจริงๆ!” จมูกของต้วนเต๋อเกือบจะบานออกด้วยความโกรธ

"บูม"

สายฟ้ากระแทกลงมาอย่างไม่สิ้นสุดทำให้ร่างเทพของต้วนเต๋อแทบจะสลายไปแล้ว

“สัตว์เลี้ยงมนุษย์ หากเจ้ายังคงดื้อด้านแบบนี้ข้าคงต้องเรียกสายฟ้าสวรรค์ระดับเก้ามาแล้ว!” สุนัขสีดำตัวใหญ่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ตู้เฟยตะลึงงันแม้ว่าเขาจะไม่เชื่อว่าจักรพรรดิดำสามารถเรียกสายฟ้าที่แข็งแกร่งมากกว่านี้ออกมา แต่เขาก็ยังรู้สึกตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าจนไม่สามารถพูดอะไรได้

ในตอนนี้สายฟ้าที่อยู่ด้านบนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นหลายเท่า และต้วนเต๋อก็ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องจนแทบไม่มีเวลากระพริบตาด้วยซ้ำ

“สัตว์เลี้ยงมนุษย์ หากเจ้ายอมคุกเข่าลงตรงนี้ข้าจะเมตตาเจ้าสักครั้ง!” สุนัขสีดำตัวใหญ่เชิดศีรษะขึ้นสูงอย่างไม่ใส่ใจ

เย่ฟ่านพูดไม่ออก เจ้าสุนัขตัวนี้รู้จักวิธีเล่นจริงๆ มันคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าจริงๆหรืออย่างไร?

“บูม!”

สายฟ้าที่ฟาดลงมาอีกครั้งทำให้แขนของต้วนเต๋อขาดออกจากร่าง

แม้ว่าด้วยร่างที่สร้างจากพลังศักดิ์สิทธิ์จะทำให้แขนของเขางอกกลับขึ้นมาทันที แต่เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาเริ่มโปร่งแสงขึ้นมาแล้ว

“เจ้าหมาบ้าพอได้แล้ว เจ้าอยากได้ต้นกำเนิดเท่าไหร่” ต้วนเต๋อมีหรือจะไม่เข้าใจว่าพวกเย่ฟ่านต้องการอะไร

“จักรพรรดิดำสั่งให้เขาโยนต้นกำเนิดออกมาก่อน!” เย่ฟ่านตะโกน เจ้าสุนัขบ้าตัวนี้รู้จักจะเล่นจนเกือบจะลืมธุรกิจของพวกเขาไปแล้ว

“สัตว์เลี้ยงมนุษย์เจ้าจงชูต้นกำเนิดทั้งหมดขึ้นเหนือศีรษะพร้อมกับประคองมันมามอบให้ข้าเดี๋ยวนี้!” จักรพรรดิดำสั่งให้สายฟ้ากระแทกเข้าหาต้วนเต๋ออีกครั้ง

“รีบส่งต้นกำเนิดทั้งหมดที่เจ้ามีออกมา แล้วข้าจะบอกให้มันหยุด!” เย่ฟ่านกล่าวผ่านเสียงฟ้าร้อง