414 - อักขระโบราณในคัมภีร์เต๋า

414 - อักขระโบราณในคัมภีร์เต๋า

"ไอ้บ้าเอ้ย สุนัขตัวนี้มาจากไหน " ต้วนเต๋อตะโกนด้วยความเจ็บปวดพลางเขย่าแขนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถกำจัดจักรพรรดิดำออกไปได้ ตอนนี้จักรพรรดิดำยังพยายามกลืนแขนข้างขวาของต้วนเต๋อลงไปอีกด้วย

"อ่า" "อ่า""อ่า"

"งับ" "งับ" "งับ"

ต้วนเต๋อกับสุนัขสีดำตัวใหญ่ต่างกรีดร้อง คนหนึ่งเจ็บปวดอีกตัวกำลังกัด

ร่างของจักรพรรดิดำนั้นค่อนข้างใหญ่ และหัวขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาจากหม้อนั้นดูดุร้ายเป็นอย่างมาก มันกัดต้วนเต๋ออย่างรุนแรงและเกือบจะกลืนกินครึ่งหนึ่งของร่างกายของเขาลงไปแล้ว

“แดง!”

สุนัขสีดำตัวใหญ่พยายามแย่งชิงชามแตกหักที่ลอยอยู่บนศีรษะของต้วนเต๋อด้วยกรงเล็บขนาดใหญ่ ต้วนเต๋อก็กระแทกชามใส่ปากของจักรพรรดิดำก่อนจะดึงแขนของตัวเองกลับมาได้สำเร็จ

“พวกเจ้าไร้ยางอายอย่างยิ่งถึงกับวางแผนชั่วช้าแบบนี้เพื่อทำร้ายนักพรตผู้น่าสงสาร!”

ไม่เพียงแค่ถูกสุนัขกัดเท่านั้น แต่ยังถูกสุนัขปล้นอีกด้วย จมูกของต้วนเต๋อบานขึ้นบานลงด้วยความโกรธ เขาพยายามยื้อแย่งชามที่แตกหักคืน

แต่ทันทีที่จักรพรรดิ์ดำปลดปล่อยระฆังสีทองออกมาใบหน้าของต้วนเต๋อก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ระฆังสีทองนี้มีบางอย่างที่แปลกประหลาด นี่ไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ระดับธรรมดา

ในเวลาเดียวกัน เย่ฟ่านก็รีบลงมือช่วยเหลือจักรพรรดิดำโดยกระตุ้นหม้อวิเศษของเขาโจมตีนักพรตผู้ชั่วร้าย

อย่างไรก็ตามชามที่หักนี้ยังคงมีพลังที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ไม่ทราบว่ามันถูกสร้างขึ้นมาจากวัตถุชนิดใด แต่เห็นได้ชัดว่ามันมีอานุภาพทำให้ต้วนเต๋อสามารถใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ได้

หัวใจของจักรพรรดิดำหวั่นไหว ทันใดนั้นช่องว่างกลางหน้าผากของมันก็เปิดออกพร้อมกับยิงลำแสงสีดำออกไปทันที

เย่ฟ่านก็ไม่ได้พูดอะไร กระบี่สีทองเล่มเล็กกลางหน้าผากของเขาก็ถูกปลดปล่อยออกมาเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นระฆังทองของสุนัขสีดำตัวใหญ่หรือหม้อวิเศษของเย่ฟ่านมันถูกป้องกันโดยชามที่แตกหัก และการโจมตีด้วยอาวุธก็มีผลเพียงเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามการโจมตีด้วยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเย่ฟ่านและจักรพรรดิดำนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง ต้วนเต๋อตะโกนออกมาด้วยความกลัวก่อนจะถอยหนีทันที

"วัง" "วัง" "วัง"

จักรพรรดิดำบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างกายของมันขยายออกหลายเท่าและระฆังสีทองของมันก็สั่นไหวเพื่อกดดันเข้าหาต้วนเต๋ออีกครั้ง

"พอแล้วกลับมา!"

เย่ฟ่านส่งเสียงตะโกน แม้แต่พวกบุตรศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายก็ยังไม่กล้าต่อสู้กับต้วนเต๋อ เย่ฟ่านไม่ต้องการให้จักรพรรดิ์ดำพลาดท่าในช่วงสุดท้ายของแผนการ

จักรพรรดิดำพุ่งเข้าหาต้วนเต๋ออีกครั้ง หลังจากที่ฉีกเสื้อคลุมนักพรตของต้วนเต๋อออกมันก็บินกลับเข้าไปในหม้อวิเศษของเย่ฟ่าน

นักพรตไร้ยางอายถูกกัดอย่างรุนแรง และเสื้อคลุมของเขาก็ขาดรุ่งริ่งเหมือนขอทาน น้ำลายของสุนัขเลอะไปทั่วตัวของเขา มันทำให้เขาโกรธแค้นอย่างยิ่ง

"เจ้าสุนัขบ้าเจ้าลองเข้ามาอีกครั้งสิ มาดูว่าครั้งนี้ข้าจะจับเจ้าตุ๋นได้หรือไม่!"

“จักรพรรดิคนนี้เคยกลัวผู้ใด? จมูกโคเช่นเจ้าเช่นเจ้าตามปกติข้ากัดตายวันละ 8 คน 10 คนอยู่แล้ว!” สุนัขสีดำตัวใหญ่ต่อต้านด้วยความดุดันไม่แพ้กัน

“ปีศาจสุนัขเจ้าของของเจ้าเป็นใคร เหตุไฉนจึงไม่ล่ามโซ่ไว้ดีๆ” นักพรตไร้ศีลธรรมคำรามด้วยความโกรธ

“เย่น้อยเจ้าอย่าห้ามข้า วันนี้ข้าจะกัดจมูกโคตัวนี้ให้ตาย !” จักรพรรดิดำก็แยกเขี้ยวออกมาเช่นกัน

ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเห็นการโต้เถียงกันของทั้งสองก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก

พวกเขาทั้งสองเป็นยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแน่นอน แต่การกระทำของพวกเขาดูค่อนข้างปัญญาอ่อนไม่สมกับสถานะของตัวเองสักนิด

เย่ฟ่านอยากจะหัวเราะกับเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า เจ้าอ้วนที่น่าตายคนนี้ไม่เคยได้รับความทุกข์ทรมานมาก่อน ตลอดชีวิตเขาแย่งชิงทรัพย์สมบัติของผู้อื่นมามากมาย

จนกระทั่งตอนนี้เมื่อเจอกับจักรพรรดิดำเขาถึงได้รู้ว่าความเจ็บปวดของผู้อื่นเป็นอย่างไร

"หุบปากสักที จักรพรรดิคนนี้ขี้เกียจพูดกับเจ้าแล้ว" สุนัขสีดำตัวใหญ่โบกเท้าหน้าเป็นเชิงรำคาญ

ต้วนเต๋อโกรธแค้นอย่างยิ่ง แต่ก่อนที่เขาจะมีโอกาสพูดอะไรเย่ฟ่านก็ตะโกนขึ้นว่า

“เจ้าอ้วน เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” เขาจงใจมองดูต้วนเต๋อด้วยสายตาโกรธแค้นแล้วกล่าวต่อไปว่า “ถึงแม้เราจะเป็นเพื่อนกันแต่เจ้าทำเช่นนี้ไม่แตกต่างจากโจรคนหนึ่ง”

“น้องชายเจ้าเข้าใจผิดแล้ว นักพรตผู้น่าสงสารคนนี้กลัวว่าน้องชายเย่จะต้องทนทุกข์ทรมานจากการไล่ล่าของผู้คนมากมาย ดังนั้นข้าจึงคิดจะรักษาม้วนคัมภีร์นี้แทนเจ้า”

“เจ้าอ้วนฟ้าดินจะต้องลงโทษเจ้าอย่างแน่นอน” เย่ฟ่านตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวัง แต่แท้ที่จริงแล้วในหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสุข

ต้วนเต๋อสามารถเข้าออกจากสนามพลังที่เกิดจากศิลาแห่งความโกลาหลได้อย่างอิสระ ชามสีดำใบนี้มีความสามารถในการสร้างอาณาเขตของตัวเองขึ้นมาซ้อนทับกับอาณาเขตของพลังชนิดอื่น ทำให้ไม่มีพลังอะไรสามารถปิดผนึกต้วนเต๋อได้

จักรพรรดิดำมีท่าทางไม่พอใจอยู่เล็กน้อย เขาส่งสัญญาณเสียงมาหาเย่ฟ่านว่า

“ชามที่หักนี้ดูเหมือนจะถูกใช้เพื่อปิดผนึกบางอย่างที่มีความมหัศจรรย์ หากมีโอกาสพวกเราต้องแย่งมาศึกษาให้ได้”

เย่ฟ่านพยักหน้าเห็นด้วย เจ้าอ้วนที่น่าตายคนนี้ชั่วช้ามากเกินไป หากมีโอกาสเขาจะต้องทำให้เจ้าอ้วนคนนี้ได้รับความทุกข์ทรมานอีกครั้ง

เมื่อแสงสว่างวาบ ต้วนเต๋อก็ถอนตัวจากศิลาแห่งความโกลาหลและลงมายืนบนพื้นด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนจ้องมองไปที่เขาด้วยความปรารถนา แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกล้าโจมตีเข้าไปอย่างแน่นอน

นักพรตอ้วนคนนี้มีชื่อเสียงมาอย่างยาวนาน แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยลงมาทำร้ายผู้ใดถึงชีวิต แต่การที่เขากลายเป็นศัตรูของดินแดนศักดิ์สิทธิ์และหาอำนาจมากมายและยังคงใช้ชีวิตอย่างปกติสุข ก็เพียงพอจะยืนยันความแข็งแกร่งของเขาแล้ว

“นักพรตต้วนคิดจะไปแล้ว?” เอี๋ยนหรูหยูมีสีหน้าเย็นชาในขณะที่นางเดินมาขวางทางต้วนเต๋อ

เมื่อเผชิญหน้ากับองค์หญิงแห่งเผ่าพันธุ์อสูรผู้ครอบครองอาวุธเต๋าสุดขั้ว ต้วนเต๋อก็ไม่ได้มีความมั่นใจว่าตัวเองจะหนีไปอย่างปลอดภัย

ในขณะที่เขากำลังจะต่อรองบางอย่างเสียงระเบิดก็ดังขึ้น

“บูม!”

บนศิลาแห่งความโกลาหล เตาเทพอัคคีสั่นสะเทือน ยอดฝีมือทั้งสามคนที่ถูกผนึกอยู่ข้างในไม่ต้องการนั่งรอความตาย ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามดิ้นรนอีกครั้ง

"จักรพรรดิดำช่วยข้าหน่อย” เย่ฟ่านเริ่มมีสีหน้าร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว

หลังจากที่สำรวจเตาเทพอัคคีจักรพรรดิดำก็ขมวดคิ้วและกล่าวว่า

"เตาวิเศษของเจ้ามีคุณสมบัติในการคืนรูปของตัวเอง มันไม่สามารถแกะสลักอักขระเต๋าลงไปได้ ต่อให้อักขระเต๋าแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”

“หาวิธีหน่อย หากพวกเขาออกมาได้พวกเราจะซวยกันหมด” เย่ฟ่านอัดพลังศักดิ์สิทธิ์ลงไปในเตาเทพอัคคีอีกครั้ง

"การแกะสลักอักขระเต๋าต้องใช้วัสดุล้ำค่ามากมาย ในเวลาอันสั้นเช่นนี้เราจะไปหาพวกมันมาจากไหน" จักรพรรดิดำส่ายหัว

"ต้องการวัสดุ ... " ทันใดนั้นหัวใจของเย่ฟ่านก็ขยับ เขานึกถึงความลับใน "คัมภีร์เต๋า"

ตัวอักขระที่อยู่ในนั้นไม่ว่าจะแกะสลักลงไปในวัตถุชนิดใดมันก็จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ดังนั้นเขาจึงต้องการจะทดลองดู

"อักขระโบราณลึกลับเก้าตัว ไม่จำเป็นต้องใช้วัสดุล้ำค่าอื่นใด เพียงแค่แกะสลักบนวัตถุเท่านั้น"

เมื่อคิดได้ดังนั้นเย่ฟ่านก็ลงมือทันที ครั้งนี้ไม่ใช่การปราบปรามตัวเองแต่เป็นการปิดผนึกยอดฝีมือทั้งสามที่อยู่ในเตาเทพอัคคี

“ปัง!”

ทันใดนั้นก็มีการสั่นสะเทือนรุนแรงนอกห้องโถง มีคนทำลายค่ายกลของเย่ฟ่านและกำลังจะบุกเข้ามาด้านใน

“แย่แล้ว.”

เย่ฟ่านรีบสงบสติอารมณ์และแกะสลักอักขระลงบนเตาเทพอัคคีด้วยความมุ่งมั่น

การแสดงออกของเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง โดยใช้ความคิดของเขาเป็นพู่กันเพื่อแกะสลักตัวอักษรโบราณที่ไม่รู้จักบนฝาเตา เขามีสมาธิจดจ่อมาก และลืมทุกอย่างภายนอกไปชั่วขณะ

“ชัว”

แสงสีทองสว่างวาบ ตัวอักขระแรกเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เย่ฟ่านไม่กล้าผ่อนคลาย เตาเทพอัคคีนิมีพลังการฟื้นตัวที่ผิดปกติ เขาไม่รู้ว่าตัวอักษรของเขาจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน