บทที่ 151 ศึกตัดสินมาถึงก่อนกำหนด
บทที่ 151 ศึกตัดสินมาถึงก่อนกำหนด
บทที่ 151 ศึกตัดสินมาถึงก่อนกำหนด
รถไฟสีดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายอันทรงพลังของมันกวาดต้อนเข้าใส่พวกเขา
คาคาชิ นารูโตะ และซาสึเกะ ต่างยืนอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ที่สูงตามเส้นทางที่รถไฟจะแล่นผ่าน
"คาถาน้ำ: คาถาน้ำตกพิฆาต!"
เมื่อรถไฟเข้ามาใกล้ คาคาชิก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว และปลดปล่อยวิชานินจาคาถาน้ำอันทรงพลังออกไป
"ครืน!"
เกลียวคลื่นที่ซัดสาดไม่เพียงแต่บีบให้รถไฟต้องหยุดลง แต่ยังบังคับให้คาซาฮานะ โดโท ต้องกระโดดออกมาด้วย
"คาถาน้ำแข็ง: คาถากำแพงผลึก!"
เขาประสานอินอย่างรวดเร็ว เสกกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขึ้นมาขวางหน้าเกลียวคลื่น สกัดกั้นมวลน้ำมหาศาลและเบี่ยงทิศทางมันออกไปด้านข้างทั้งสองฝั่ง
"หึหึ เป็นการต้อนรับที่ยิ่งใหญ่จริงๆ นะ ฮาตาเกะ คาคาชิ!"
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างๆ คาซาฮานะ โดโท บนหลังคารถไฟ
รูปร่างของเขาสูงใหญ่บึกบึน ใบหน้าดูดุดันอย่างยิ่ง
แทบจะในทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ คาซาฮานะ โคยูกิ ซึ่งได้รับการคุ้มครองจากซากุระอยู่ใกล้ๆ ก็หน้าซีดเผือด
เธอเริ่มตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และแววตาแห่งความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดก็สว่างวาบขึ้นเมื่อสบตาเขา
"ส่วนหลาน โคยูกิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ? ประมาณสิบปีได้แล้วมั้ง? ยินดีต้อนรับกลับสู่ดินแดนแห่งหิมะ ตอนที่รู้ว่าหลานกำลังจะกลับมา อาคนนี้ก็แทบรอต้อนรับหลานไม่ไหวเลยล่ะ โคยูกิ! มาเถอะ กลับปราสาทคาซาฮานะด้วยกัน! สิบปีแล้วนะตั้งแต่ที่พ่อของหลานด่วนจากไป และหลานก็ไม่ได้ไปเยี่ยมหลุมศพพี่ชายของหลานเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในฐานะลูกสาวที่กตัญญู อาเชื่อว่าหลานคงทำเรื่องแค่นี้ได้ใช่ไหม โคยูกิ!"
ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก คาซาฮานะ โดโท ไดเมียวแห่งดินแดนหิมะคนปัจจุบัน ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ตัดสินใจที่จะมา 'ต้อนรับ' คาซาฮานะ โคยูกิ ด้วยตัวเอง คำพูดที่สงบนิ่งและสีหน้าที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนของเขา ขัดแย้งกับความเย็นชาอย่างรุนแรงในน้ำเสียง
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ อาการสั่นของคาซาฮานะ โคยูกิก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
เธอกอดตัวเองไว้แน่น อดไม่ได้ที่จะนึกถึงการก่อกบฏเมื่อสิบปีก่อน...เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ ภาพและเสียงสุดท้ายของท่านพ่อ
ความทรงจำอันนองเลือดผุดขึ้นมาอีกครั้ง
"กรี๊ดดดดด!"
คาซาฮานะ โคยูกิ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ เอามือกุมหัวและกรีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น
"คาซาฮานะ โดโท! ไอ้วายร้ายหน้าด้าน แกกล้าเสนอหน้ามาที่นี่ได้ยังไง! ถ้าแกยังพอมีความละอายอยู่บ้าง แกก็ควรจะฆ่าตัวตายชดใช้บาปกรรมของแกซะ!"
อาซามะ ซันดายู ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็คำรามใส่คาซาฮานะ โดโท ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวเช่นกัน
คำพูดของซันดายูทำให้ใบหน้าของคาซาฮานะ โดโท มืดครึ้มลงทันที
"หึ!"
เสียงแค่นจมูกที่เย็นชา เต็มไปด้วยจิตสังหาร
เขาตวัดมือเบาๆ
"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!"
ที่ด้านหน้าของรถไฟ
ทันใดนั้น
แผงด้านนอกก็เลื่อนเปิดออก
เผยให้เห็นช่องยิงอาวุธ
"หืม!?"
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
อาวุธนินจาหลากหลายชนิดก็ถูกระดมยิงออกมาอย่างรวดเร็ว
กราดยิงอย่างไม่เลือกหน้า
จากทั้งสองด้าน
นารูโตะและซาสึเกะตอบสนองอย่างรวดเร็ว
"คาถาลม: คาถาลมทะลวง!"
"คาถาไฟ: ลูกบอลเพลิงยักษ์!"
ร่างของพวกเขากระโจนขึ้นไปในอากาศ
ประสานอินอย่างรวดเร็ว
พายุเฮอริเคนอันรุนแรงปะทุขึ้น
และลูกไฟขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
พวกเขาโจมตีจากทั้งสองด้าน
ปัดเป่าและกลืนกินคุไนกับชูริเคนส่วนใหญ่ไปจนหมด
คาคาชิที่ถอยร่นไปเล็กน้อย ก็ประสานอินทันที
"คาถาดิน: กำแพงพสุธา!"
เขาเพิ่มปริมาณการปล่อยจักระโดยตรง
และกำแพงดินขนาดยักษ์หลายบานก็ก่อตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว
"เคร้ง เคร้ง เคร้ง!"
"เคร้ง เคร้ง เคร้ง!"
สกัดกั้นคุไนและชูริเคนที่เหลืออยู่เกือบทั้งหมด
มีเพียงไม่กี่คนที่โชคร้ายได้รับรอยขีดข่วนเล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของคาซาฮานะ โดโท ก็เย็นชาขึ้น และใบหน้าของเขาก็ทวีความชั่วร้ายยิ่งขึ้น
"ไป! ฆ่าพวกมันให้หมด! ข้าต้องการแค่ผลึกหกเหลี่ยม เข้าใจไหม!?"
คาซาฮานะ โดโท คำราม สีหน้าของเขาดุร้ายอย่างที่สุด
"ครับ!"
บนพื้นดิน
ไม่ใช่แค่คาซาฮานะ โดโท เท่านั้น
พร้อมกับเสียงตอบรับต่ำๆ
"ฟุ่บ"
"ฟุ่บ"
"ฟุ่บ"
"ฟุ่บ"
ทันใดนั้น
ร่างหลายร้อยร่างก็กระโจนออกมา
สำหรับการโจมตีครั้งนี้
คาซาฮานะ โดโท ได้นำกองกำลังต่อสู้ทั้งหมดที่เขาสามารถรวบรวมได้มาด้วย
แม้ว่าหมู่บ้านนินจาหิมะจะมีนินจาหลายร้อยคน
แต่ก็ต้องหักลบฝ่ายข่าวกรอง ฝ่ายสอบสวน ยามรักษาการณ์ และเจ้าหน้าที่สนับสนุนอื่นๆ ออกไป
รวมถึงเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังและลาดตระเวนชายแดน
กองทหารรักษาการณ์ของหมู่บ้านนินจาหิมะเอง
และบุคลากรสำคัญที่เหลืออยู่ในปราสาทคาซาฮานะ
นินจาหิมะที่คาซาฮานะ โดโท สามารถรวบรวมได้ในเวลาที่สั้นที่สุดคือนินจาร้อยกว่าคนที่ประจำการอยู่ใกล้ปราสาทคาซาฮานะมากที่สุด
ซึ่งรวมถึง 'โจนิน' อีกสี่คน
จูนินกว่ายี่สิบคน
และที่เหลือคือเกะนิน
คาซาฮานะ โดโท ได้พิจารณาถึงความแข็งแกร่งที่คาคาชิ นารูโตะ และกลุ่มของพวกเขาแสดงออกมาแล้ว และนี่คือกองกำลังที่เขาสามารถระดมมาได้ในเวลาสั้นที่สุด
ด้วยจำนวนนินจาหิมะระดับนี้ ประกอบกับชุดเกราะจักระ คาซาฮานะ โดโท มั่นใจว่าเขาสามารถกวาดล้างพวกกบฏ จับตัวคาซาฮานะ โคยูกิ และชิงเอาผลึกหกเหลี่ยมที่เขาปรารถนาอย่างยิ่งมาได้แน่นอน!
"รีบถอยไปที่ปลอดภัยเร็วเข้า ซากุระ! คุ้มครองเจ้าหญิงโคยูกิด้วย!"
เมื่อเห็นฝูงนินจาหิมะกระโจนออกมาจากรถไฟ สีหน้าของคาคาชิก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกับซากุระและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านล่าง
แม้ว่าจากการรับรู้ทางประสาทสัมผัสของเขา
นินจาหิมะฝั่งศัตรูส่วนใหญ่จะเป็นเกะนินและจูนิน
มีเพียง 'โจนิน' และจูนินไม่กี่คนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอจะสวมชุดเกราะจักระ (สาเหตุหลักเป็นเพราะการผลิตมีราคาแพงและไม่สามารถผลิตจำนวนมากสำหรับทุกคนได้)
ถึงอย่างนั้น
นินจาศัตรูเป็นร้อยคน
ก็ยังคงสร้างแรงกดดันทางสายตาได้อย่างมหาศาลอยู่ดี
ท้ายที่สุดแล้ว ฝั่งพวกเขาก็มีนินจาแค่สี่คนเท่านั้น
"รับทราบค่ะ อาจารย์คาคาชิ!"
ซากุระตอบรับทันที
จากนั้นเธอก็หันหลังกลับ
"เจ้าหญิงโคยูกิ โปรดอยู่ใกล้ๆ ฉันไว้นะคะ อย่าออกห่าง! เราถอยไปด้านหลังกันก่อนเถอะค่ะ!"
การโจมตีทั้งหมดถูกสกัดกั้นไว้ได้
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ
การปกป้องจากคาคาชิ นารูโตะ และคนอื่นๆ ได้นำมาซึ่งความรู้สึกปลอดภัยในระดับหนึ่ง
แม้ว่าคาซาฮานะ โคยูกิ จะได้รับผลกระทบทางจิตใจจากการปรากฏตัวในตอนแรกของคาซาฮานะ โดโท แต่ต่างจากครั้งก่อน ครั้งนี้เธอสามารถดึงสติกลับมาได้แล้ว
เธอพยักหน้าเบาๆ ร่างกายยังคงสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เธออยู่ใกล้ชิดกับซากุระ
สิ่งนี้ทำให้ซันดายูรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
'ต้องฆ่าคาซาฮานะ โดโท! เราต้องฆ่าไอ้กบฏนี่ที่นี่ให้ได้! มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะลบเงามืดในส่วนลึกของหัวใจเจ้าหญิงโคยูกิออกไปได้!'
นี่คือความคิดเดียวของซันดายูในเวลานี้
เขาวางแผนที่จะล่าถอยชั่วคราวพร้อมกับคาซาฮานะ โคยูกิ ไปยังสถานที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย
จากนั้นจะรีบกลับไปรวบรวมกองกำลังติดอาวุธของสมาคมกู้คืนมาสนับสนุนทันที!
พวกเขาจะบดขยี้กองกำลังของคาซาฮานะ โดโท ที่นี่ให้สิ้นซาก!
เพื่อการนี้
พวกเขาได้เตรียมการมาถึงสิบปีเต็ม!
ในที่สุดครั้งนี้ พวกเขาก็รอจนเจ้าหญิงโคยูกิกลับมา และคาซาฮานะ โดโท ก็โง่พอที่จะออกจากปราสาทคาซาฮานะมาด้วยตัวเอง!
นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดของพวกเขาในการกำจัดคาซาฮานะ โดโท!
สมาคมกู้คืนที่นำโดยซันดายู จะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้อย่างเด็ดขาด!