396 - พวกเขาต่อสู้กันทั้งคืน!

396 - พวกเขาต่อสู้กันทั้งคืน!

แสงอันวิจิตรระยิบระยับส่องร่างกายหยกที่อ่อนนุ่มของฉินเหยา นางเคลื่อนไหวอยู่ใต้ร่างกายของเย่ฟ่านเพื่อกระตุ้นให้เขาเกิดความต้องการอย่างถึงที่สุด นี่คือทักษะลึกลับของเผ่าพันธุ์อสูร

หลังจากที่แน่ใจว่าเย่ฟ่านเคลิบเคลิ้มอย่างหนัก ฉินเหยาก็พลิกร่างกายกลับก่อนจะจับข้อมือทั้งสองข้างของเย่ฟ่านไว้!

เย่ฟ่านตกใจเล็กน้อย ปากของทั้งคู่แยกออกจากกันแต่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็ถูกเร่งเร้าขึ้นมาอีกครั้ง

ในตอนแรกทั้งสองยังใช้ทักษะลับต่างๆในสถานที่เล็กๆแห่งนี้ แต่เนื้อที่ของเตียงไม้จันทน์สีแดงก็มีจำกัดจริงๆ ในไม่ช้าทุกสิ่งทุกอย่างก็ดำเนินไปตามธรรมชาติ

ร่างกายของฉินเหยาแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ณ จุดนี้ การต่อสู้ได้เปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิง

ฝ่ามือของเย่ฟ่านเคลื่อนไหวไปตามร่างกายที่อ่อนนุ่มในทุกซอกทุกมุม ฉินเหยามีเสน่ห์ที่ไม่สิ้นสุด ปากของนางกัดลงไปที่หน้าอกของเย่ฟ่านอย่างรัญจวนใจ

ทั้งสองแทบจะพัวพันกันอยู่ตลอดทั้งคืนโดยที่ไม่คิดจะออกห่างจากกันแม้แต่น้อย ในห้องนั้นเงียบสงัดไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้น มีเพียงเงาคนวูบไหวในบางครั้ง

ก่อนรุ่งสางเอี๋ยนหรูหยูในชุดสีขาวเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางยังคงงดงามราวกับเทพธิดาจากสรวงสวรรค์เช่นเดิม

แต่หลังจากที่นางเข้าไปในห้องนางก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติในทันที เมื่อนางกวาดสายตาลงบนเตียงใหญ่ใบหน้าของนางก็แดงก่ำด้วยความอับอาย นางรีบหันหลังและวิ่งออกจากห้องในอย่างรวดเร็ว

ฉินเหยาก้มศีรษะลงด้วยความละอายใจ นางถูกส่งมาเฝ้าเย่ฟ่านแต่สุดท้ายเหตุการณ์กับลงเอยเช่นนี้ มันทำให้นางรู้สึกผิดหวังกับตัวเองอย่างยิ่ง

“ข้าไม่ยอมเลิกรากับเจ้าแน่!”

ในตอนที่เย่ฟ่านยังไม่ทันตั้งตัวฉินเหยาก็กระแทกฝ่ามือใส่หน้าอกของเขาจนปลิวไปอัดผนังอย่างรุนแรง

ในท้ายที่สุดฉินเหยาก็โกรธจริงๆ นางลุกขึ้นจากเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่าก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าเพื่อติดตามเอี๋ยนหรูหยูไป

“เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด นี่มันเป็นเรื่องธรรมชาติ มันเป็นสิ่งที่สวยงาม!” เย่ฟ่านกล่าวอย่างดื้อด้าน

"เจ้ามันเลว!”

ฉินเหยาตะโกนด้วยความโกรธเคืองพร้อมกับกระแทกฝามือใส่เย่ฟ่านอีกครั้ง

ครั้งนี้เย่ฟ่านไม่ได้ปล่อยให้นางได้เปรียบอีกแล้ว หากจะพูดกันเรื่องพละกำลังในบุคคลรุ่นเดียวกันยากที่จะหาใครมาต่อสู้กับเขาได้

เขาจับตัวฉินเหยาไว้ไม่ให้เดินออกจากห้อง จากนั้นเขาก็อุ้มนางขึ้นไปบนเตียงและเริ่มการต่อสู้ที่วาบหวามเป็นคำรบสอง ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุขราวกับฤดูใบไม้ผลิ

“ปัง!”

“เด็กน้อย จักรพรรดิคนนี้โชคร้ายจริงๆที่รู้จักกับปีศาจขี้เซาเช่นเจ้า” จักรพรรดิดำกระแทกประตูห้องของเย่ฟานเข้ามาพร้อมสาปแช่งเสียงดัง

แต่ทันใดนั้นมันก็เหลือบไปเห็นฉินเหยาซึ่งนอนอยู่ในอ้อมแขนของเย่ฟ่านด้วยความตกตะลึง

“เกิดอะไรขึ้น จะไปกันแล้วหรือ?” เย่ฟ่านถามหน้าซื่อ

“กรี๊ด!” ฉินเหยากรีดร้องเสียงดัง

นางม้วนตัวเอาผ้าห่มบนเตียงเพื่อห่อหุ้มร่างกายก่อนจะกระแทกหลังคาบ้านและบินหายไปอย่างรวดเร็ว

“ที่แท้เจ้าก็ทำสงครามครั้งใหญ่กับเทพธิดาฉินเหยาทั้งคืน?” จักรพรรดิดำพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

“รู้แล้วยังจะพูดอีก!” เย่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

ทันใดนั้นตู้เฟยก็รีบวิ่งเข้ามาที่ประตูห้องของเย่ฟ่านด้วยความตื่นเต้น และเมื่อเห็นสภาพของเย่ฟ่านตู้เฟยก็ชูนิ้วโป้งให้กับเย่ฟ่านด้วยสีหน้ายกย่อง

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด ว่าแต่นางไปไหนแล้ว!” ตู้เฟยถาม

“ก็เพราะพวกเจ้านั่นแหละ!”

เย่ฟ่านอยากจะตบสหายทั้งสองของเขาคนละฝ่ามือจริงๆ เหตุการณ์เมื่อคืนนี้เห็นได้ชัดว่าทั้งสองรู้เรื่องเป็นอย่างดี แต่เมื่อตอนเช้ามาถึงพวกเขากลับมาสร้างความวุ่นวายที่นี่ราวกับพวกไม่รู้จักกาละเทศะ!

"เร็วเข้า พวกเราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ไม่เช่นนั้นพวกเราจะไม่มีโอกาสอีกต่อไป" ตู้เฟยเร่งเร้าอย่างร้อนรน

ในตอนแรกเย่ฟ่านก็สับสนอยู่บ้าง แต่เมื่อมองดูรูที่อยู่บนหลังคาใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

เหตุการณ์ที่ฉินเหยาออกไปจากบ้านของเขาเมื่อสักครู่นี้ไม่ทราบว่ามีผู้คนมากมายเท่าไหร่ที่มองเห็น

แต่ก่อนที่พวกเขาจะมีโอกาสขยับตัวเงาสีทองเส้นหนึ่งก็บินมาที่บ้านของเย่ฟ่านอย่างรวดเร็ว

"เจ้าทำอะไรกับพี่สาวฉินเหยา"

เงาสีทองนี้คือหญิงสาวเผ่าพันธุ์อสูรจินเอี๋ยน นางยังคงสวมเสื้อคลุมขนนกสีทองเช่นเดิม

"เจ้าทำอะไรลงไป?"

เมื่อเห็นว่าเย่ฟ่านไม่ออกมาจากบ้านนางก็ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

โดยธรรมชาติแล้วเย่ฟ่านไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับนาง หลังจากที่เขาสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินออกมาจากบ้านและกล่าวว่า

"ไม่มีอะไร พวกเราอยู่ที่นี่นานแล้วดังนั้นพี่สาวฉินจึงมาที่นี่เพื่อไล่ข้าให้ออกไป”

“เจ้าพูดจริงเหรอ?” จินเอี๋ยนมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้นมาทันที หลังจากนั้นนางก็ตะคอกออกมาว่า "ถ้าจะไปก็รีบไปอย่ามาทำตัวเกียจคร้านที่นี่!”

"ไม่ ยังไปไม่ได้!”

ในตอนนี้ฉินเหยาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วได้ตะโกนมาจากระยะไกล

"ทำไม?" จินเอี๋ยนงุนงง

"ข้ารู้แล้วว่าทำไม?" ตู้เฟยที่มีฉายาปากใหญ่ก็รีบกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

"เทพธิดาฉินและน้องชายเย่ได้เกิดการต่อสู้กันเล็กน้อย เรื่องนี้ทำให้เทพธิดาฉินสูญเสียอะไรบางอย่าง ดังนั้นนางจึงต้องการชำระบัญชีกับเขาโดยตรง "

“ต่อให้เจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเจ้าเป็นใบ้หรอกนะ!” เย่ฟ่านอยากจะบีบคอตู้เฟยให้ตายๆไปซะเดี๋ยวนี้เลย

ตอนนี้ใบหน้าที่งดงามของฉินเหยาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ ฟันซี่เล็กๆของนางขบกันแน่น มิหนำซ้ำยังปลดปล่อยไอสังหารออกมาเล็กน้อย

จินเอี๋ยนที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกว่าคำพูดของตู้เฟยเชื่อถือไม่ได้ นางจึงตะคอกออกไปทันที

"เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร พี่สาวฉินเหยาเป็นผู้บ่มเพาะอาณาจักรลึกลับที่ห้าแล้ว นางจะไม่สามารถจะเอาชนะเด็กน้อยแบบเขาได้อย่างไร"

“เรื่องนี้ข้าเห็นมากับตา หากเจ้าไม่เชื่อเจ้าจะเดินเข้าไปดูในบ้านก็ได้ ที่นั่นยังมีร่องรอยการต่อสู้มากมาย!” ตู้เฟยตอบ

“จริงเหรอ? หรือว่าเย่ฟ่านร่วมมือกับสุนัขสีดำตัวใหญ่? พี่สาวฉินเหยานี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่? เจ้าไม่สามารถเอาชนะผู้บ่มเพาะอาณาจักรลึกลับที่สองได้จริงๆหรือ?” จินเอี๋ยนรู้สึกงงงวยและมีสีหน้าเหลือเชื่อ

“พวกเขาทำสงครามครั้งใหญ่ตลอดทั้งคืน และในที่สุดร่างเซียนโบราณอีกคนก็จะถือกำเนิดขึ้นในไม่ช้า”

ตู้เฟยที่มีฉายาปากใหญ่ไม่เคยเลือกปฏิบัติ ถ้าเขารู้ความลับบางอย่างและไม่ได้พูดออกมามันก็เหมือนกับการฆ่าเขาทั้งเป็น

“พี่สาวฉินเหยาเจ้าต้องต่อสู้กับเขาอีกครั้ง ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะเอาชนะเขาไม่ได้” จินเอี๋ยนมีสีหน้าร้อนรน

“เย่น้อยเจ้าก็ยอมให้เทพธิดาฉินทุบตีเจ้าสักครั้งเถอะ ในฐานะผู้ชายเจ้าจะทำตัวไร้น้ำใจแบบนี้ไม่ได้” ตู้เฟยมีรอยยิ้มจอมปลอมปรากฏขึ้นบนใบหน้า

จากนั้นเขาก็หันไปหาฉินเหยาและกระซิบเบาๆว่า

"เทพธิดาฉินเจ้าก็เป็นพี่สาวใจดีคนหนึ่งอย่าถือสาน้องชายเย่เลยนะ ครั้งต่อไปข้าจะบอกให้เขาอ่อนโยนมากกว่านี้!" ตู้เฟยพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะพูดอย่างไรข้าก็ไม่อนุญาตให้พวกเจ้าไปจากที่นี่!” ฉินเหยาปลดปล่อยไอสังหารออกมา

“ใช่ พวกเจ้าไปไม่ได้ หากพวกเจ้าคิดจะไปก็ต้องต่อสู้กันอีกครั้ง” จินเอี๋ยนต้องการเห็นเย่ฟ่านได้รับความอับอายนางจึงรีบสนับสนุนการต่อสู้ครั้งนี้ในทันที

"พี่สาวฉินครั้งต่อไปพวกเราค่อยปรับความเข้าใจกันใหม่จะดีกว่า” เย่ฟ่านกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ครั้งต่อไป... ไม่มีครั้งต่อไป!"

ในที่สุดฉินเหยาก็ทนไม่ไหว แสงหลากสีปรากฏขึ้นที่มือของนางก่อนจะยิงไปทางเย่ฟ่าน

"เทพธิดาฉิน เจ้าเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!" ตู้เฟยมีสีหน้างุนงงอย่างยิ่ง

"ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องไร้สาระของเจ้านางจะคุ้มคลั่งถึงขนาดนี้ได้อย่างไร?!” เย่ฟ่านผลักตู้เฟยออกและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า