387 - พบกันอีกครั้ง

387 - พบกันอีกครั้ง

เย่ฟ่านและสุนัขสีดำตัวใหญ่เดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่สี่แห่งซึ่งด้านในถูกสลักไว้ด้วยอักขระโบราณทำให้สุนัขสีดําตัวใหญ่เกิดความสนใจเป็นอย่างมาก

เมื่อเขาเข้าไปในห้องโถงชั้นที่หกพวกเขาก็พบทางเข้าบ่อน้ำพุเหลืองอีกครั้ง แต่โชคดีที่บ่อน้ำพุนั้นถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนาและไม่สามารถเปิดออกได้

ในห้องโถงชั้นที่เจ็ดเย่ฟ่านและสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็พบกับโลงศพที่ทำจากต้นกำเนิดสวรรค์ซึ่งมีลักษณะคล้ายสิ่งที่พวกเขามองเห็นอยู่ใต้บ่อน้ำพุเหลือง!

"ทำไมมันมาอยู่ตรงนี้ได้?"

“โลงศพในน้ำพุเหลืองก่อนหน้านี้หรือเปล่า?” เย่ฟ่านก็ตกตะลึงเช่นกัน สิ่งที่ถูกบรรจุอยู่ด้านในไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือสิ่งมีชีวิตอมตะ

ในอดีตเขารู้เพียงว่าสิ่งมีชีวิเผ่าพันธุ์อมตะบางอย่างถูกปิดผนึกอยู่ในต้นกำเนิดสวรรค์ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นมันด้วยตาของตัวเอง

“ข้าคิดว่ามันไร้สาระเกินไป มันอาจจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในสมัยโบราณแต่ถูกปิดผนึกเข้าไปในต้นกำเนิดสวรรค์ไม่กี่ปีที่ผ่านมา!” ดวงตาของสุนัขตัวใหญ่สีดำกะพริบราวกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง

หลังจากเข้าสู่วังโบราณระดับแปด เย่ฟ่านรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเพราะตั้งแต่เข้ามาที่นี่เขายังไม่เห็นอักขระเต๋าใดที่มีความเกี่ยวข้องกับทักษะการฝึกฝนเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

“ปราชญ์โบราณคนนั้นไม่ทิ้งอะไรไว้เลยจริงๆ?” เย่ฟ่านยอมรับไม่ได้อยู่บ้าง

เห็นได้ชัดว่าวังโบราณอู่จิงแห่งนี้เป็นสถานที่ที่สำคัญซึ่งไม่เคยตกลงไปด้านล่าง ปราชญ์โบราณคนนั้นเสียชีวิตอยู่ที่นี่ดังนั้นสมบัติทุกสิ่งทุกอย่างของเขาก็ควรอยู่ที่นี่เช่นกัน

“มีญาณวิเศษอันยิ่งใหญ่อยู่ที่นี่ แต่เจ้าไม่มีโอกาสได้รับมัน แม้แต่จักรพรรดิคนนี้ก็เพียงได้แค่มองเท่านั้น” สุนัขสีดําตัวใหญ่กล่าวด้วยความเสียดาย

“เจ้าพบอะไร?” เย่ฟ่านถาม

"มันเป็นความรู้แจ้งเกี่ยวกับเต๋าสวรรค์ที่มีไว้เพื่อผู้สูงสุดเท่านั้น ในอาณาจักรบ่มเพาะเช่นเจ้าไม่มีทางที่จะสัมผัสถึงความลึกลับของมันได้อย่างแน่นอน" สุนัขสีดำตัวใหญ่กล่าว

เย่ฟ่านขมวดคิ้วเป็นอย่างที่สุนัขสีดำพูด ตอนนี้เขายังถือว่าอ่อนแอมากเกินไปไม่มีคุณสมบัติที่จะศึกษาความลึกลับของเต๋าสวรรค์

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้หดหู่เพราะเขาได้รับบางสิ่งบางอย่างจากซากศพแล้ว

เหลือเพียงชั้นสุดท้ายของห้องโถงใหญ่และเย่ฟ่านรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เขากลัวว่าผังป๋อจะไม่อยู่ที่นี่หรือผังป๋ออาจกลายเป็นคนอื่นไปแล้ว

เย่ฟ่านและจักรพรรดิดำไม่กล้าประมาท พวกเขานั่งอยู่ภายในหม้อวิเศษของเย่ฟ่านและบังคับให้มันลอยเข้าไปในห้องโถงชั้นสุดท้าย

“นี่……”

ภายในห้องโถงนี้มีขนาดใหญ่มาก มากกว่าห้องโถงทั้งแปดแห่งรวมกันซะอีก ที่นี่มีพืชพรรณเขียวชอุ่ม ดอกไม้หลากสีบานอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ห้องโถงอยู่ที่ไหน นี่มันสวนขนาดใหญ่ชัดๆ?

"นี่เป็นโลกใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในโลกใบเล็กอีกครั้งหนึ่ง!" สุนัขสีดำตัวใหญ่ประหลาดใจ

ปราชญ์โบราณสามารถเปิดโลกใบเล็กได้ และมันคงไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาที่จะเปิดโลกใบเล็กซึ่งซ้อนอยู่ในโลกใบเล็กอีกครั้ง

เย่ฟ่านเหลือบมองไปรอบๆ มองหาเงาของผังป๋อ

“ผังป๋อ!”

ดวงตาของเย่ฟ่านเบิกกว้างในขณะที่มองเข้าไปในป่าขนาดใหญ่

ด้านในสุดของป่าโบราณมีแท่นบูชาซ่อนตัวอยู่ตามต้นไม้ มีชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่นั่งอยู่บนแท่นบูชานั้น รอบๆร่างกายของเขาเต็มไปด้วยใบไม้ที่ทับถมแสดงให้เห็นว่าเขานั่งอยู่ตรงนั้นมานานมากแล้ว

รูปร่างของเขาสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปมาก ร่างกายส่วนบนของเขาเป็นสีทองแดงแวววาวแทบจะไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป แต่ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนเย่ฟ่านก็จำได้อย่างแน่นอนว่านี่เป็นเพื่อนรักของเขา ผังป๋อ

“ควับ”

ขณะนั่งอยู่บนแท่นบูชาผังป๋อก็ลืมตาขึ้นทันที ดวงตาของเขาเป็นประกายสดใสดูเฉียบคมอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นประกายตานี้หัวใจของเย่ฟ่านก็จมลง คนที่ควบคุมร่างกายนี้อยู่ไม่ใช่ผังป๋ออย่างแน่นอน

"จัดการเขาก่อน!" เย่ฟ่านตะโกนออกมา

“โฮก!”

ทันใดนั้นจักรพรรดิ์ดำก็แผดเสียงคำราม มีธงหลายร้อยผืนถูกขว้างออกไปล้อมรอบผืนป่าโดยปิดกั้นแท่นบูชาในทุกๆด้าน ไม่เปิดโอกาสให้ผังป๋อหลบหนีออกไปได้

"เฮอะ!"

ร่างที่อยู่บนแท่นบูชาแค่นเสียงหนักๆพร้อมกับมองไปที่เย่ฟ่านและกล่าวว่า

"เจ้ามาที่นี่เพื่อเอาตัวเพื่อนของเจ้าคืนหรือ?"

“เจ้าทำอะไรกับผังป๋อ?!” เย่ฟ่านตะโกน

“ข้าคือผังป๋อ ตอนนี้ข้าสบายดี” ร่างกายที่แข็งแรงบนแท่นบูชายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้ม

“เด็กน้อยเจ้าแน่ใจนะว่าที่อยู่ด้านหน้าของเราเป็นเพียงวิญญาณของคนที่ตายแล้ว ทำไมข้ารู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่ามังกรซะอีก” จักรพรรดิดำส่งเสียงอย่างกระตือรือร้น

“ข้าไม่เชื่อว่าสภาพร่างกายของเขาจะสามารถต่อสู้ได้นาน รีบจัดการเขาอย่าปล่อยให้หนีไปจากที่นี่ได้!” เย่ฟ่านปลดปล่อยกระบี่สีทองจะหว่างคิ้วของเขาให้บินเข้าหาผังป๋อ

“ที่แท้เจ้าชอบเล่นแบบนี้!”

หว่างคิ้วของผังป๋อฉายแสงศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน ทันใดนั้นกระบี่เล่มใหญ่ที่มีขนาดใหญ่โตและพลังกดดันมากมายกว่าของเย่ฟ่านก็ปรากฏออกมา

“สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าทรงพลังมาก ในช่วงสามปีที่เราไม่เจอกันเจ้ามีประสบการณ์แปลกๆอย่างไร?” ดวงตาของผังป๋อเต็มไปด้วยความสนุกสนานในขณะที่เริ่มโจมตีเย่ฟ่าน

“ตาย!”

ทันใดนั้นสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็คำรามเสียงดังกึกก้อง ที่หน้าผากของมันมีรอยแยกแนวตั้งปรากฏขึ้น แท้ที่จริงแล้วมันคือดวงตาอีกข้างหนึ่งซึ่งมีพลังสัมผัสศักดิ์สิทธิ์เปี่ยมล้น!

แม้ว่าสุนัขดำจะทำตัวเฉยชาอยู่ตลอดเวลา แต่ในช่วงแห่งความเป็นความตายและความสำคัญของคัมภีร์จักรพรรดิอสูร มันก็ไม่ลังเลที่จะแสดงร่างกายที่แท้จริงออกมา

หน้าผากของมันเปิดดวงตาในแนวตั้ง แสงสีดำระยิบระยับถูกปลดปล่อยออกมาเหมือนหอกปีศาจที่พุ่งเข้าหาผังป๋อ

“ไม่ธรรมดาจริงๆ!”

ผังป๋อนั่งไขว่ห้างในขณะที่กระบี่เล่มใหญ่ของเขาโจมตีกระบี่เล่มเล็กของเย่ฟ่านก่อนจะบินเข้าหาหอกสีดำของจักรพรรดิดำ

วิญญาณที่อยู่ในร่างกายผังป๋อนั้นต้องสงสัยว่าอาจจะเป็นจักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่ หากพูดกันในเรื่อพลังศักดิ์สิทธิ์ไม่แน่ว่าเขาจะต่อต้านพวกเย่ฟ่านได้เพราะอย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่ร่างกายที่แท้จริงของเขา

แต่หากพูดกันเรื่องสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ล้วนๆนั้น ไม่มีทางที่เย่ฟ่านและสุนัขสีดำตัวใหญ่จะมีความได้เปรียบอย่างแน่นอน

“เจ้าบอกว่าปีศาจตัวนี้อ่อนแอมากไม่ใช่หรือ นี่คืออ่อนแอมากของเจ้า!” จักรพรรดิดำคำรามออกมาด้วยความโกรธ

"เขาไม่สามารถทนได้นาน ไม่ว่าจะอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ร่างกายเขา พลังศักดิ์สิทธิ์ของผังป๋อที่ฝึกฝนมาไม่กี่ปีจะมีมากมายเท่าไหร่กัน!” เย่ฟ่านยังคงไม่ย่อท้อ

“พวกเจ้าช่วยเขาไม่ได้หรอก!” ผังป๋อที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนแท่นบูชากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ปล่อยผังป๋อเดี๋ยวนี้!” เย่ฟ่านคำราม

“ชิ้ง!”

ตรงกลางหว่างคิ้วของเขามีทะเลสาบสีทองขนาดใหญ่ทะลักออกมาโดยที่ผังป๋อก็คาดไม่ถึง

“บูม!”

ผังป๋อยืนขึ้นบนแท่นบูชาแล้ว ในขณะเดียวกันตรงหว่างคิ้วของเขาก็ปลดปล่อยดวงจันทร์เสี้ยวขนาดเล็กออกมาต่อต้านทะเลสีทองที่อยู่ตรงหน้า

แม้ว่าเย่ฟ่านจะรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อสู้กับผังป๋อในด้านพลังศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่การต่อสู้ในด้านพลังศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นวิธีเดียวที่จะขับไล่ปีศาจที่สิงอยู่ในร่างของผังป๋อให้จากไปโดยที่ร่างกายของเขาไม่ได้รับอันตราย

แต่ยอดฝีมือที่สิงอยู่ในร่างกายผังป๋อนั้น ในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่เขามีความแข็งแกร่งชนิดที่ไม่มีอสูรตนใดเทียบได้ ตอนนี้แม้ว่าเขาจะมีเพียงวิญญาณ พวกเย่ฟ่านก็ดูเหมือนจะไม่มีความได้เปรียบแต่อย่างใด

“เจ้าฝึกฝนมาไม่กี่ปีเท่านั้นแต่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเจ้ายังสามารถควบแน่นเป็นกระบี่ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้ พรสวรรค์ของเจ้าไม่เป็นรองข้าเลย หากเจ้ามีโอกาสเติบโตรับรองว่าจะต้องเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย”

ผังป๋อที่กำลังสู้รบกล่าวชื่นชมเย่ฟ่านด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

“นับเป็นยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ แต่จักรพรรดิคนนี้ไม่มีเวลาเล่นกับเจ้า!”

ทันใดนั้นดาบโค้งสีดำเล่มใหญ่ก็บินออกมาจากดวงตาที่สามของจักรพรรดิดำ ดาบเล่มนั้นบินขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะขยายตัวจนมีขนาดหลายร้อยวาพร้อมกับฟันเข้าหาผังป๋ออย่างรุนแรง