326 - ยังคงไปในทิศทางเดิม

326 - ยังคงไปในทิศทางเดิม

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้สุสานมังกรไฟเท่านั้นคนที่ยังรอดชีวิตทั้งสี่ก็ถอนหายใจยาว สถานที่นั้นแปลกประหลาดเกินไป และอันตรายสามารถคุกคามชีวิตของพวกเราได้ตลอดเวลา

“โชคดีที่มีสุสานมังกรไฟอยู่ไกลเท่าไหร่ไม่เช่นนั้นพวกเรายากที่จะรักษาชีวิตไว้ได้”

เย่ฟ่านและคนอื่นๆยืนอยู่บนชายฝั่งของทะเลสาบสีเลือดด้วยใบหน้าซีดขาว แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยอันตรายแต่ก็ยังดีกว่าความตายที่มาโดยไม่รู้ตัว

“สิ่งที่ถูกผนึกไว้ในต้นกำเนิดกำเนิดศักดิ์สิทธิ์นั้นจะต้องน่ากลัวอย่างแน่นอน” เย่ฟ่านวิเคราะห์กับตัวเอง “เมื่อวันใดข้าแข็งแกร่งพอข้าจะกลับมาเอาต้นกำเนิดสวรรค์นั้นอย่างแน่นอน!” เย่ฟ่านมองไปที่หมอกด้วยสายตาเครียดแค้น

ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยามพวกเขาก็เหลือกันเพียงสี่คนเท่านั้น เหมืองโบราณต้นกำเนิดแห่งนี้เป็นดินแดนแห่งความตายอย่างแท้จริง!

“พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ ข้ารู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ก็มีอันตรายไม่แพ้กับหมอกเมื่อสักครู่” หนึ่งในผู้บ่มเพาะที่รอดตายแนะนำ

เย่ฟ่านพยักหน้า แม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่เวลาโพล้เพล้แต่สุสานมังกรไฟก็เต็มไปด้วยอันตรายเสมอ

พวกเขาเดินหน้าไปหลายสิบลี้ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงดินแดนที่มีความเปลี่ยนแปลงทางภูมิทัศน์เล็กน้อย เพราะพื้นที่ที่อยู่ด้านหน้าของพวกเขาแม้ว่าจะเป็นทะเลทรายแต่ก็ไม่ได้มีสีแดงอีกต่อไป

"ทำไมข้ารู้สึกว่าพวกเรากำลังเดินเข้าสู่เหมืองโบราณต้นกำเนิดอย่างช้าๆ"

“ข้าก็มีความรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน”

นี่ไม่ใช่เพียงความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองคนเท่านั้นแต่เย่ฟ่านและใบมีดผุก็คิดเช่นเดียวกัน เย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจและกล่าวว่า

"ดูเหมือนว่าจะมีพลังแปลกๆที่คอยชักนำพวกเราให้เดินเข้าสู่ด้านใน"

ใบมีดผุพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าก็คิดเหมือนเจ้า"

พวกเขาทั้งสี่เดินมาไกลมากเกินไปแล้วไม่มีทางที่จะค้นหาเส้นทางกลับได้

“จบแล้ว ...... พวกเราจะไม่มีใครรอด!”

ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าและกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง เย่ฟ่านหันกลับไปมองและเลือดในร่างกายของเขาก็เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งในทันที

บนท้องฟ้าระยะไกลมีร่างอันงดงามสามคนซึ่งไม่ทราบว่าเป็นชายหรือหญิงปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า ร่างกายของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองอ่อนๆทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของพวกเขาได้

แม้ว่าพวกเย่ฟ่านจะมองไม่เห็นใบหน้าของเจ้าสิ่งนี้แต่ทุกคนมั่นใจว่ามันมาเพราะพวกเขาอย่างแน่นอน

"ข้าใช้ชีวิตด้วยความเสี่ยงมาตลอดชีวิตในที่สุดความหายนะก็มาเยือนข้าจนได้!" ใบมีดผุถอนหายใจ

เขาทำหน้าที่พาผู้คนเข้าไปบริเวณชายขอบของเหมืองโบราณมาหลายสิบปี แม้ว่าเขาจะรู้ว่าดินแดนแห่งนี้เต็มไปด้วยความตาย แต่ในเมื่อเขาไม่เคยพบเจออันตรายที่คุกคามถึงชีวิตอย่างแท้จริงเขาจึงไม่เคยคิดจะเลิกทำอาชีพนี้

ในตอนนี้เขาถอนหายใจออกมาด้วยความสิ้นหวัง แม้ว่าระยะทางจะยังคงไกลแสนไกลแต่กลิ่นอายที่ปรากฏออกมาจากสิ่งที่ลอยอยู่บนฟ้ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน

เย่ฟ่านส่งเสียงตะโกนขึ้นว่า

“หนี!”

แม้ว่าพวกเขาจะคร่ำครวญในโชคชะตาอันเลวร้ายแต่เท้าของพวกเขากลับไม่ช้าเลย

"สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนเทพเจ้า ......"

“มันเป็นสิ่งที่อาศัยอยู่ในใจกลางของเหมืองโบราณต้นกำเนิด!”

เย่ฟ่านเป็นคนแรกที่วิ่งออกไปโดยไม่หันหลังกลับแม้แต่ครั้งเดียว แม้ว่าใบมีดผุจะดูแก่ชราแต่ขาของเขาก็มั่นคงไม่น้อย ความเร็วของเขาสามารถตีคู่เป็นเย่ฟ่านอย่างไม่มีปัญหา

ชายสองคนที่อยู่ข้างหลังก็มีความเร็วไม่ชั่ว พวกเขาทั้งวิ่ง ทั้งกลิ้งและคลาน แต่ก็ยังสามารถติดตามมาอย่างกระชั้นชิด

เย่ฟ่านวิ่งออกไปหลายสิบลี้ในลมหายใจเดียว เมื่อเขาหันหลังกลับและไม่พบเทพทั้งสามที่อยู่บนท้องฟ้าอีกแล้วเขาจึงหยุดเพื่อรอคนอื่น ในไม่ช้าชายหนุ่มทั้งสองคนก็ไล่ตามเขาทัน

"เมื่อไหร่เรื่องแบบนี้จะจบลงสักที " ชายหนุ่มทั้งสองคนร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อฟันของพวกเขากระทบกันไม่หยุด

“มันไม่ได้มาฆ่าพวกเรา ทำไม?” ใบมีดผุงุนงง

ทั้งสี่คนก็งงงวยเล็กน้อย ตามตำนานของเหมืองโบราณต้นกำเนิดกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าหากพวกเขาพบกับสิ่งมีชีวิตที่รูปร่างคล้ายเทพพวกเขาจะต้องถูกฆ่าตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“รอดมาได้ก็ดีแล้ว รีบไปกันเถอะ” เย่ฟ่านเร่งเร้า

ทิศทางเมื่อสักครู่นี้ไปไม่ได้แล้ว พวกเขาปรึกษากันเล็กน้อยก่อนจะรวบรวมสติเดินหน้ามุ่งสู่ทิศทางใหม่

หลังจากเดินไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม ทุกคนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปยังเหมืองโบราณต้นกำเนิดไม่ผิดอย่างแน่นอน!” เย่ฟ่านและใบมีดผุหันกลับมามองหน้ากันด้วยใบหน้าซีดขาว

พวกเขาใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปยังด้านหน้า ประมาณร้อยลี้ตรงหน้าพวกเขามีถ้ำขนาดใหญ่สีดำที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโบราณและชั่วร้าย

มันจะต้องเป็นเหมืองโบราณต้นกำเนิดไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้!

ทั้งสี่คนมองหน้ากันอย่างสิ้นหวัง หัวใจของพวกเขาโหมกระหน่ำไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี

ตั้งแต่สมัยโบราณ ต่อให้เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เมื่อเข้าไปในนั้นก็ไม่เคยมีใครสามารถรอดชีวิตกลับมาได้!

“สิ่งมีชีวิตที่เหมือนเทพพวกนั้นแท้ที่จริงกำลังบังคับพวกเราเข้าไปในเหมืองโบราณต้นกำเนิดนี่เอง!”

เย่ฟ่านและคนอื่นๆยืนอยู่ด้วยความกลัวและความตกตะลึงไม่รู้ว่าจะเดินหน้าต่อไปดีหรือไม่ แต่พวกเขาค่อนข้างมั่นใจว่าในเวลานี้เทพพวกนั้นคงกำลังรอพวกเขาให้หันหลังกลับอย่างแน่นอน

ผู้ฝึกฝนทั้งสองชื่อหลี่เต๋อซ่งและเฉินฮวยหยวน ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาเกือบจะไม่มั่นคงและหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัว

เหมืองโบราณต้นกำเนิดคือหนึ่งในเจ็ดพื้นที่ต้องห้ามชีวิตในดินแดนรกร้างตะวันออก มันมีชื่อเสียงดุร้ายและแพร่กระจายไปทั่วโลก

ว่ากันว่าคนที่ตายในดินแดนแห่งนี้ยังมากกว่าอีกหกแห่งรวมกันซะอีก

“จะมีใครมาช่วยเราหรือไม่ ข้าไม่อยากตายจริงๆ!”

“ข้าจะหนีจากที่นี่ได้อย่างไร เจ้ามีทางไหมใบมีดผุ น้องชายนักพรตเจ้ามีหนทางหรือไม่?”

เสียงของชายทั้งสองสั่นเทาแทบจะสิ้นหวัง ใบหน้าของพวกเขาซีดราวกับกระดาษ

ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากเหมืองโบราณต้นกำเนิดไม่กี่ลี้เท่านั้นต่อให้พวกเขาได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับเป็นเส้นตรงก็ยังต้องใช้เวลายาวนานอย่างยิ่งกว่าจะออกจากเขตอันตรายได้

“จะตกใจอะไรนักหนา เราไม่ได้เข้าไปในเหมืองศักดิ์สิทธิ์ซะหน่อย ตอนนี้ยังอยู่ห่างจากมันอีกหลายลี้ พวกเราต้องหันหลังกลับตอนนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” ใบมีดผุตักเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พวกเราพบกับเทพพวกนั้นแล้ว มันเป็นไปได้ยังไงที่พวกเราจะรอดชีวิต?” ชายทั้งสองเต็มไปด้วยความกังวล

“จะยังไงก็ช่างข้าไม่คิดจะยอมตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน!” ใบมีดผุหันหลังกลับและวิ่งอย่างรวดเร็ว เย่ฟ่านก็ไม่รอช้าเขารีบวิ่งตามใบมีดผุไปเช่นกัน

หลี่เต๋อซ่งและเฉินฮวยหยวนหน้าซีดไล่ตามหลัง ทั้งสองสูญเสียความคิดไปหมดแล้วและฝากชะตากรรมของตัวเองไว้กับเย่ฟ่านและใบมีดผุอย่างสมบูรณ์

ในครั้งนี้พวกเขาวิ่งออกไปห้าสิบลี้ในลมหายใจเดียว แต่หลังจากพักผ่อนอยู่ชั่วครู่ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนสีอีกครั้ง

“มันไม่ถูกต้อง ทำไมข้ารู้สึกเหมือนกับเหมืองโบราณต้นกำเนิดอยู่ใกล้เรามากกว่าเดิม!” ใบมีดผุกระซิบด้วยความตื่นตระหนก

เย่ฟ่านปลดปล่อยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปและสิ่งที่เขาเห็นก็ชัดเจนว่าเหมืองโบราณต้นกำเนิดอยู่ใกล้เข้ามาเล็กน้อยจริงๆ!

“เป็นไปได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าเราหนีออกไปได้ห้าสิบลี้แล้ว ทำไมระยะทางถึงยังไกล้มากกว่าเดิม”

ใบหน้าของหลี่เต๋อซ่งและเฉินฮวยหยวนเป็นสีเขียว ทั่วร่างกายของพวกเขาสั่นเทาไม่เว้นแม้แต่ดวงตา

"เราอยู่ที่นี่ไม่ได้เราต้องหนีอีกครั้ง!" ใบมีดผุอัดควันยาสูบเข้าไปคำใหญ่และหันหลังกลับก่อนจะวิ่งอีกครั้ง

ตอนนี้หลี่เต๋อซ่งและเฉินฮวยหยวนคลานกลับไปที่ด้านหลังจริงๆ ขาของพวกเขาอ่อนแรงจะหมดแล้วแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นมือของพวกเขายังคงเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว

เรื่องนี้ไม่สามารถตำหนิความขี้ขลาดของพวกเขาได้ เพราะในโลกนี้ตั้งแต่สมัยโบราณยังไม่เคยมีแม้แต่คนเดียวที่สามารถรอดชีวิตออกมาจากเหมืองโบราณต้นกำเนิด

หลังจากที่พวกเขาวิ่งกลับหลังไปได้ประมาณห้าสิบลี้พวกเขาก็มองเห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขายังคงเข้าใกล้เหมืองโบราณต้นกำเนิดมากกว่าเดิมเล็กน้อย