287 - ความยิ่งใหญ่ของเมืองศักดิ์สิทธิ์

287 - ความยิ่งใหญ่ของเมืองศักดิ์สิทธิ์

หวังซู่เดินไปด้วยรอยยิ้มและกล่าวกับคุณชายหลิวนิกายชิงเซี่ยว่า "ขออภัย เราชนะแล้ว ต้นกำเนิดสิบจินมอบมันมา"

ต้นกำเนิดสิบจินเป็นปริมาณที่มากมายอย่างยิ่ง แต่ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากไม่มีทางที่เขาจะบิดพลิ้วได้ดังนั้นเขาจึงโยนถุงต้นกำเนิดลงไปบนพื้นด้วยความโกรธเกรี้ยว

เอ้อหรงจื่อหยิบถุงต้นกำเนิดขึ้นมาก่อนจะหัวเราะคิกคักไม่หยุด

"เจ้ายังให้มาไม่ครบมันยังขาดอยู่อีกครึ่งจิน" หวังซู่ขมวดคิ้ว

คุณชายหลิวมีใบหน้าบูดบึ้งมาก นั่นเป็นต้นกำเนิดทั้งหมดที่เขาพกมาในวันนี้และเมื่อฝ่ายตรงข้ามบอกว่ามันไม่ครบเขาก็ไม่รู้จะไปหาจากที่ไหนอีก และเขาก็รู้สึกอับอายขายหน้าอย่างถึงที่สุด

“พอได้แล้วถือว่าลดราคาให้พวกเขาครึ่งจินก็แล้วกัน” เย่ฟ่านกล่าวขึ้นด้วยความรำคาญ ในเวลานี้เขานั่งลงสำรวจรอยแยกของต้นกำเนิดที่ถูกผ่าออกเมื่อสักครู่นี้

รอยแตกเหล่านั้นดูเหมือนจะมีรอยฟันอยู่ด้วย และสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจมากที่สุดก็คือเขาเห็นผมของใครบางคนอยู่ในชั้นหินนี้

“จะมีสิ่งที่เรียกว่า 'ผีต้นกำเนิดโบราณ' จริงหรือไม่?” เขาคิดในใจ

“เรายังจะเล่นอีกหรือไม่” หวังซู่มองไปที่ชายหนุ่มทั้งสองคนจากนิกายชิงเซี่ยด้วยรอยยิ้ม

คุณชายหลิวมีใบหน้าบูดบึ้ง เขาเหวี่ยงแขนเสื้อไปด้านหลังจากนั้นก็หันไปหาคนรู้จักพร้อมกับขอยืมต้นกำเนิดจำนวนหนึ่งเพื่อมาเดิมพันต่อ

“น้องชายเจ้าสนใจจะเดิมพันกับข้าหรือไม่!” คนที่อยู่ข้างๆล้วนมีดวงตาที่เปล่งประกาย

ตามความเห็นของพวกเขาเย่ฟ่านคือแพะอ้วนตัวใหญ่ ผู้คนมากมายจึงคิดจะเดิมพันกับเขา ฝูงชนคิดว่าเย่ฟ่านไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับหินต้นกำเนิดเลย

ในตอนที่เขาเลือกหินครั้งแรกเป็นหินขาวแดง ครั้งที่สองเป็นหินผี นี่เป็นแมวตาบอดที่วิ่งชนหนูตายชัดๆ มีหรือที่นักเลงเก่าเหล่านี้จะปล่อยเด็กน้อยเช่นเย่ฟ่านให้หลุดมือไป

“พวกเจ้าควรใจเย็นๆก่อน ธุรกิจนี้อาศัยดวงเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยทั้งสามมีดวงที่ไม่ธรรมดาในวันนี้พวกเราควรปล่อยให้คนอื่นทดสอบไปอีกสักพัก”

ชายชราคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ตัวตนของเขาคงยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดา เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

คุณชายหลิวเดินออกจากห้องไปชั่วครู่ในที่สุดเขาก็หยิบยืมต้นกำเนิดได้สี่หรือห้าจินกลับมา และพร้อมที่จะเล่นพนันกับเย่ฟ่านอีกครั้ง

เมื่อเห็นอย่างนี้ทุกคนก็ถอยออกไปเพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้มีโอกาสแก้ตัว

“ไปที่ลานชั้นเก้ากันเถอะ หินต้นกำเนิดที่นั่นล้วนมาจากขอบของเหมืองโบราณ เจ้ากล้าเดิมพันครั้งเดียวกับข้าด้วยต้นกำเนิดร้อยจินหรือไม่”

“ไปสิ!”

เย่ฟ่านต้องการเห็นความแตกต่างของหินที่บริเวณขอบของเหมืองโบราณที่เป็นเหมืองซึ่งถูกขุดขึ้นตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของภาคเหนือ

บนชั้นเก้าของบริเวณนั้นมีหินต้นกำเนิดไม่มากนัก มีเพียงห้าสิบหรือหกสิบชิ้นเท่านั้น ที่เล็กที่สุดก็มีประมาณไข่ห่าน ที่ใหญ่ที่สุดก็ไม่เกินหนึ่งพันจิน

ในที่นี้ต้นกำเนิดหนึ่งหรือสองจินสามารถซื้อหินที่มีน้ำหนักเพียงสิบจินเท่านั้น มันมีราคาแพงมากและผู้คนส่วนมากไม่เต็มใจที่จะซื้อมัน

“นี่มันเป็นการโกงชัดๆ ก้อนหินหลายสิบจินหรือหลายร้อยจินก็ไม่ใช่ว่าจะมีต้นกำเนิดเสมอไป” หวังซู่พูดออกมาอย่างไม่พอใจ

“เจ้าจะรู้อะไรลิงโคลน หินต้นกำเนิดที่ขนส่งมาจากขอบเหมืองโบราณล้วนเป็น 'วัตถุศักดิ์สิทธิ์' หากพวกมันมีต้นกำเนิดแม้เพียงเล็กน้อยก็จะเป็นโชคลาภที่ไม่สามารถประเมินได้”

"ช่างเป็นคนบ้านนอกที่ไม่รู้จักโลกเสียจริง" คุณชายหลิวของนิกายชิงเซี่ยประชดประชัน

ถึงตอนนี้เย่ฟ่านรู้จักชื่อของคุณชายหลิวแล้ว เขาชื่อว่าหลิวเฉิงเอิน

หลิวเฉิงเอินยิ้มเยาะที่มุมปากของเขาและมองเย่ฟ่านอย่างเย้ยหยัน

เอ้อหรงจื่อเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจและกล่าวว่า "เจ้าเสียจนหมดตัวจนต้องไปหายืมคนอื่นยังกล้าดูหมิ่นพวกเรา ข้าไม่รู้จะพูดกับเจ้ายังไงดี!"

"เจ้า ......"

ใบหน้าของหลิวเฉิงเอินเขียวคล้ำด้วยความโกรธ

เย่ฟ่านขมวดคิ้วระหว่างการเลือกหิน ผู้คนจากโรงพนันหรงเซียงคดโกงมากเกินไป เขาพบว่าหินที่อยู่ที่นี่ล้วนถูกควักต้นกำเนิดออกไปจนแทบจะหมดแล้ว

หินที่นี่ทำให้เขารู้สึกพิเศษ บางก้อนไม่สามารถบีบได้ ผิวของมันก็มีพลังศักดิ์สิทธิ์แฝงอยู่ด้วย

เย่ฟ่านสูดลมหายใจเข้าไปอย่างตื่นเต้น หากเขาสามารถค้นหาต้นกำเนิดที่อยู่ในหินพวกนี้ออกมาได้นั่นจะเป็นของที่มีมูลค่ามากมายมหาศาลอย่างแท้จริง!

ผู้คนในลานกำลังพูดถึงเรื่องอื่นๆขณะชมหินไปด้วย และมีบางคนกำลังชักชวนคนอื่นๆไปที่โรงพนันทะเลสาบหยก

"ทำไม?"

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกมาที่เมืองผิงเอี๋ยนและจะปรากฏตัวในตอนบ่ายอย่างแน่นอน”

“นั่นเป็นข้อมูลตื้นเขินเท่านั้น ข้าได้ยินว่าตอนนี้นางกำลังเดินท่องเที่ยวรอบๆเมืองของเรา ไม่แน่ว่าตอนนี้นางอาจจะอยู่ในโรงพนันหรงเซี่ยงแล้วก็ได้”

ลานชั้นเก้าทำให้เย่ฟ่านรู้สึกแปลกๆ และหินก็ทำให้หัวใจของเขากระสับกระส่าย

“นี่คือรัศมีของเหมืองโบราณในสมัยก่อนหรือไม่?”

คัมภีร์ต้นกำเนิดสวรรค์มีวิธีการสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสิ่งแปลกๆและเย่ฟ่านได้ขลุกอยู่ในญาณวิเศษขั้นสูงสุดนี้มาเป็นเวลานาน ต่อให้เข้าใจไม่มากก็ต้องได้รับอะไรบางอย่างมาไม่น้อย

เขารู้สึกว่ากลิ่นอายพิเศษที่ควบแน่นนี้ยังคงมีอยู่อย่างชัดเจน มันไม่ได้กระจัดกระจายไปไหนแม้จะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม

ในดินแดนทางเหนือนี้ สถานที่ที่น่ากลัวที่สุดคือเหมืองศักดิ์สิทธิ์โบราณ และไม่มีใครรู้ว่ามันถูกขุดครั้งแรกตั้งแต่เมื่อไหร่

"ชิ้นนี้!" หลิวเฉิงเอินได้เลือกแล้วและตบชิ้นหินต้นกำเนิดชิ้นหนึ่ง

หินก้อนนี้มีขนาดใหญ่เท่ากับศีรษะของมนุษย์ มันมีน้ำหนักมากกว่าสิบจินและมีรูปร่างเหมือนวัวตัวผู้ เย่ฟ่านสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่พิเศษจากมัน

“หินก้อนนี้ดูเหมือนจะมีต้นกำเนิดอย่างแน่นอน แต่จะมากน้อยเพียงใด” อาจารย์หยวนพยักหน้า

“เจ้าเลือกมันแล้วเหรอ?” หลิวเฉิงเอินเหลือบมองเย่ฟ่าน

"เจ้าจะรีบไปไหน"

เขารู้สึกว่าหินต้นกำเนิดที่อยู่ในห้องนี้ปนเปื้อนด้วยกลิ่นอายปีศาจทำให้มันเป็นเรื่องยากที่จะค้นหาหินที่มีต้นกำเนิดได้จริงๆ

"มีหินน้อยเกินไปในชั้นนี้" เอ้อหรงจื่อไม่พอใจและบ่นด้วยเสียงต่ำ

“นี่คือหินที่ขุดจากขอบของเหมืองโบราณในสมัยก่อน ส่วนใหญ่มันถูกนำไปที่เมืองศักดิ์สิทธิ์หมดแล้ว ที่โรงพนันของเราโชคดีอยู่บ้างแต่ก็ได้รับมาเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น”

“เมืองศักดิ์สิทธิ์นั้นยิ่งใหญ่กว่าดินแดนแห่งนี้หลายเท่า ที่นั่นมีโรงพนันจากมหาอำนาจดินแดนรกร้างตะวันออกทุกแห่ง

ในขณะเดียวกันก็มีแม้กระทั่งราชวงศ์ของอาณาจักรภาคกลาง ยักษ์ใหญ่แห่งภาคเหนือ แม้แต่ของวิเศษจากทะเลทรายตะวันตกก็ยังสามารถหามาได้”

"นั่นเป็นของที่มีราคาแพงมากพวกเราไม่มีปัญญาซื้อมันอย่างแน่นอน" บางคนถอนหายใจ

ใครบางคนในโรงพนันหรงเซียงส่ายหัวและกล่าวว่า

“หินต้นกำเนิดที่ถูกส่งไปยังเมืองศักดิ์สิทธิ์นั้นมีราคาสูงเทียมฟ้า ต่อให้เอาต้นกำเนิดที่บริสุทธิ์ไปแลกก็ไม่มีทางที่จะได้รับมาสักก้อน”

“ไม่มีทางจะมีราคาแพงขนาดนั้นได้ยังไง”

“เจ้าจะรู้อะไร สิ่งที่พวกเขาต้องการในหินต้นกำเนิดนั้นไม่ใช่ต้นกำเนิดแต่เป็นของวิเศษบางอย่าง”

ใครบางคนที่อยู่ข้างๆเขาพยักหน้าเห็นด้วยและกล่าวว่า

“หินต้นกำเนิดมีความลับมากเกินไป ต้นกำเนิดนั้นไม่ได้มีค่ามากที่สุด ภายในหินที่ดูเหมือนไม่มีนัยสำคัญเหล่านี้ อาจมีสมบัติล้ำค่ามากมาย”

ในที่สุดเย่ฟ่านก็เลือกหินซึ่งเป็นหินสีเขียวมีแถบสีเหลืองอ่อนอยู่บนนั้น วัสดุนี้มีขนาดไม่ใหญ่มาก มีน้ำหนักประมาณสิบจิน

ฝูงชนต่างพูดไม่ออกและรู้สึกว่าเขาเลือกหินโดยไม่รู้เรื่องเกินไป

“น้องชายคนนี้แปลกจริงๆเจ้าถึงกับเลือก 'หินแตงโม' ที่มีชื่อเสียงออกมาได้”

“ใช่แล้ว นี่คือ 'หินแตงโม' อย่างมากที่สุดก็มีต้นกำเนิดที่ใหญ่ไม่เกินเมล็ดแตงโม หินก้อนนี้มีน้ำหนักมากกว่าสิบจิน ซึ่งหมายความว่าเจ้าจะต้องจ่ายด้วยต้นกำเนิดหนึ่งจิน”

"น้องชายเจ้าควรจะเปลี่ยนดีกว่า"

ในบรรดาผู้เห็นเหตุการณ์ คนชราสองสามคนเตือนด้วยความกรุณา

“เด็กน้อยคนนี้ตาต่ำเหลือเกิน หากไม่พึ่งพาโชครับรองว่าเขาจะต้องหมดตัวในเวลาอันรวดเร็ว”

"นี่มันแมวตาบอดวิ่งชนหนูตายอยู่แล้วพวกเจ้าจะคิดอะไรมาก"