276 - ทักษะลับสุดยอดในด้านการโจมตี

276 - ทักษะลับสุดยอดในด้านการโจมตี

ในช่วงหลายวันนี้เย่ฟ่านได้ฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งและรู้แจ้งอย่างเงียบๆ เขาสัมผัสได้ว่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“นี่เป็นญาณวิเศษลึกลับของตระกูลเจียงหรือไม่” เย่ฟ่านรู้สึกว่าทักษะลับแบบนี้ต้องมีต้นกำเนิดจากคัมภีร์อันยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้เย่ฟ่านไม่ได้มีโอกาสฝึกฝนวิชาโจมตีที่ทรงพลังเลย แม้ว่าเขาจะฝึกฝนทักษะการหลบหนีจากท่าเท้าของชายชราผู้บ้าคลั่ง และวิชาความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่ แต่ทักษะพวกนี้ล้วนเป็นวิชาที่ใช้ในการหลบหนีทั้งสิ้น

ยิ่งวิชาทักษะความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่เขายิ่งเรียนแบบงูๆปลาๆและไม่สามารถแสดงพลังอันแข็งแกร่งของมันออกมาได้

ในขณะที่เขาฝึกฝนญาณวิเศษชนิดนี้เขาสัมผัสได้ว่าญาณวิเศษลึกลับบางอย่างที่เขาเคยฝึกฝนได้แสดงผลของมันออกมาด้วยตัวเอง

“นี่คือ ......” เย่ฟ่านปลาบปลื้มใจ

หนึ่งในเก้าทักษะลับที่เขาได้รับจากยอดเขารกร้างในนิกายไท่ซวนซึ่งทำให้เขาสามารถแสดงความสามารถอันแข็งแกร่งได้ถึงสิบเท่าเริ่มพัฒนาขึ้นด้วยตัวของมันเอง

เขาเชื่อมโยงทันทีว่าสิ่งที่ผู้อาวุโสเจียงไท่ซูสอนเขาไม่ใช่พระคัมภีร์โบราณของตระกูลเจียงแต่เป็นหนึ่งในเก้าทักษะลับของดินแดนรกร้างตะวันออก!

ว่ากันว่าเมื่อใช้ศาสตร์ลับทั้งเก้านี้ร่วมกัน พวกมันจะส่งเสริมซึ่งกันและกันทำให้ความแข็งแกร่งของคนผู้หนึ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

“สิ่งที่เขาสอนข้าคือรูปแบบเริ่มต้น ถ้าข้าได้รับทักษะลับที่สมบูรณ์แบบ การโจมตีจะรุนแรงแค่ไหน?”

พลังของทักษะลับทั้งเก้านั้นทรงพลังมากจนมีตำนานเล่าว่าพวกมันถูกสวรรค์แยกจากกันและสูญหายไปทั่วโลกเมื่อหลายปีก่อนเพราะหากพวกมันถูกรวมเข้าด้วยกันมันจะเป็นทักษะที่ท้าทายสวรรค์มากเกินไป

“ไม่คิดว่าปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เจียงไท่ซูจะมีหนึ่งในทักษะลับการโจมตี ......” หัวใจของเย่ฟ่านตื่นเต้นเกินกว่าจะวัดได้

แม้ว่าเนื้อหาของคัมภีร์จะลึกซึ้งแต่ก็สั้นมาก เย่ฟ่านถือเมล็ดโพธิ์ไว้ในมือและนั่งอยู่ในสมาธิเจ็ดวันโดยไม่ลืมตาขึ้น

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์จะหมดกำลังแล้วและเขาไม่ได้ส่งเสียงเลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา

เมื่อเย่ฟ่านลืมตาตื่นขึ้นเขาก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ในเวลานี้พลังอันลึกลับของภูเขาสีม่วงพยายามเรียกหาเขารุนแรงมากกว่าเดิม

เย่ฟ่านเข้าใจทักษะเริ่มต้นแล้ว ยิ่งเขารู้สึกถึงความลึกลับ ความแข็งแกร่งของการโจมตีที่เขาแสดงออกมายิ่งแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า

เขารู้สึกคลุมเครือว่าหากเขาได้รับตำราฉบับสมบูรณ์มันจะทำให้เขาสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งอาณาจักรตำหนักเต๋าตอนต้นได้อย่างง่ายดาย

ในวันที่สิบเจ็ดในที่สุดปรมาจารย์เจียงไท่ซูก็ตื่นขึ้นและเปล่งเสียงที่อ่อนแอและพูดว่า

"เจ้า ...... รู้แจ้ง ......? "

“ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว” เย่ฟ่านถอนหายใจอย่างโล่งอก “ข้าฝึกส่วนแรกสมบูรณ์แล้ว”

"แสดง......ให้ข้าดู" เจียงไท่ซูกล่าวอย่างยากลำบาก

เย่ฟ่านไม่ได้เก็บออมพลังไว้ เขาแสดงทักษะออกมาอย่างเต็มที่เพื่อให้ผู้อาวุโสคนนี้เห็นว่าเขามีคุณค่าให้คาดหวังและจะได้ส่งต่อมรดกออกมามากยิ่งขึ้น

ทุกการเคลื่อนไหวของเขาทรงพลังและสง่างาม เพียงต่อยเบาๆก็สามารถบดขยี้หินสีม่วงที่อยู่บนกำแพงได้อย่างง่ายดาย

“ดีมาก ...... ดี ......” เจียงไท่ซูดูเหมือนจะมีความพึงพอใจเป็นอย่างมาก แต่หลังจากผู้ประโยคนั้นเขาก็เงียบหายไปอีกนาน

“ผู้อาวุโส ข้าจะช่วยท่านได้อย่างไร” เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องขออะไรบางอย่างจึงสอนทักษะลับให้เขา

เจียงไท่ซูดูเหมือนจะเสียใจและพูดว่า

"เจ้า ...... อ่อนแอเกินไป ...... "

เย่ฟ่านไม่ได้พูดอะไรอีกและรอให้อีกฝ่ายพูดอย่างเงียบๆ

"ปัง"

กำแพงหินขรุขระปรากฏร่างแห้งอีกครั้ง ขาของเขามีเพียงกระดูกและไม่มีเนื้อหนังแม้แต่น้อย

ร่างกายของเขาก่อตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องในอิริยาบถต่างๆ ในขณะเดียวกันก็มีคำพูดที่ส่งผ่านเข้ามาในหัวใจของเย่ฟ่านในขณะที่การเคลื่อนไหวของร่างที่เหี่ยวแห้งนั้นก็เร่งความเร็วขึ้น

แม้จะไม่มีความผันผวนของพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่เย่ฟ่านรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวของเจียงไท่ซู นี่เป็นเหมือนเทพเจ้าในสายตาของเขาเพียงแค่จินตนาการถึงความแข็งแกร่งในอดีตของผู้อาวุโสคนนี้ เย่ฟ่านก็อดไม่ได้ที่จะหนังศีรษะชาด้าน

เงาของเจียงไท่ซูที่สะท้อนบนกำแพงหิน และไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีก มีเพียงไอสังหารที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาเท่านั้นที่กระจัดกระจายครอบงำทุกสิ่ง

เย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจเป็นครั้งแรก เขาตกตะลึงอย่างยิ่งกับทักษะลับนี้ หากไม่ใช่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งพอและเขาถือเมล็ดโพธิ์ไว้ในมือ มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเรียนรู้ทักษะนี้

ทักษะลับสุดยอดนี้ซับซ้อนอย่างยิ่ง ด้วยทักษะการโจมตีที่หลากหลายไม่รู้จบ และทุกตารางนิ้วของเนื้อและเลือดในร่างกายสามารถใช้เป็นอาวุธสังหาร มันจึงไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกฝนอาณาจักรปารมิตาจะเรียนรู้ได้

ในที่สุด ร่างของเจียงไท่ซูก็หายไป การเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนก็หายไปด้วย แต่เสียงของเขายังคงดังอยู่ในหูของเย่ฟ่าน เขากำลังบรรยายถึงการเปลี่ยนแปลงหนึ่งพันครั้งซึ่งซ่อนอยู่ในกระบวนท่าเดียว!

"การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเป็นวิธีการ ในที่สุดก็กลับมาเป็นหนึ่งเดียวคือต้นกำเนิด!"

เย่ฟ่านจมอยู่กับทักษะการเคลื่อนไหวที่เขาเห็นเมื่อสักครู่ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

“นี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน แม้ว่าพลังศักดิ์สิทธิ์จะถูกทำลายไปทั้งหมดแต่อาศัยเพียงความแข็งแกร่งทางร่างกายก็สามารถครองโลกได้!

นี่เป็นวิชาลับที่สุดยอดจริงๆ แท้ที่จริงแล้วมันมีเพียงกระบวนท่าเดียวแต่สามารถเปลี่ยนแปลงได้หมื่นวิธี ...... " เย่ฟ่านถือเมล็ดโพธิ์ไว้ในมือในขณะที่เขาตระหนักรู้

"ปัง"

ปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เจียงดูเหมือนจะได้ยินเสียงของเย่ฟ่าน กำแพงหินที่หยาบกร้านสั่นไหวนั้นและเขาพอใจกับพรสวรรค์ของเย่ฟ่านมาก

เย่ฟ่านท่องทักษะลับในใจอย่างเงียบๆ แต่มันยากมากที่เขาจะทำความเข้าใจทั้งหมด ทุกการเคลื่อนไหวของเจียงไท่ซูเล่นซ้ำอยู่ในจิตใจของเขา

“ศิลปะลับสุดยอดในการโจมตี ......”

เย่ฟ่านประสานอินและเคลื่อนไหวหลายพันรูปแบบ ตอนแรกเขาเลียนแบบเจียงไท่ซูแต่เมื่อเขาจับทางได้การเคลื่อนไหวของเขาก็แตกต่างกันออกไปและเขาสามารถแสดงความเปลี่ยนแปลงได้เป็นล้านรูปแบบ

เย่ฟ่านอยู่ในสภาพที่ยอดเยี่ยม เขาฝึกฝนผ่านไปสิบวันเต็มและจมอยู่ในสมาธิอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวราวกับตกอยู่ในความฝัน

ในท้ายที่สุดหัวใจของเย่ฟ่านก็สั่นไหว ร่างกายที่เคลื่อนไหวของเขาก็กลับมานิ่งสงบ ความเปลี่ยนแปลงนับล้านที่เขาประสบหลอมรวมกลับมาเป็นหนึ่ง!

ตอนนั้นเองที่เย่ฟ่านตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์และเขาเข้าใจในทันทีว่าทักษะลับนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อการฆ่าโดยเฉพาะ เพียงแค่การโจมตีโดยไม่ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ก็น่ากลัวอย่างถึงที่สุดแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาเชี่ยวชาญทักษะลับนี้อย่างสมบูรณ์ แต่เขาเข้าใจแก่นแท้ของมันและรู้วิธีฝึกฝนและวิธีการปรับแต่งให้เป็นรูปแบบการโจมตีที่หลากหลาย

ในไม่ช้าเย่ฟ่านจะสามารถฝึกฝนและควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์พร้อมกับเปลี่ยนให้มันเป็นวิธีการโจมตีของเขาเอง

เก้าทักษะลับนั้นลึกล้ำและทรงพลังจนแม้แต่เทพเจ้าก็ยังเกรงกลัว ทักษะลับที่ได้รับจากยอดเขารกร้างสามารถซ้อนทับพลังการต่อสู้หลายๆครั้งจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้นถึงสิบเท่า

และเมื่อมันถูกผสานทักษะการโจมตีที่เขาได้รับมาใหม่เย่ฟ่านก็สามารถจินตนาการได้ถึงใบหน้าของศัตรูเขาได้เลย

เย่ฟ่านฝึกฝนในเหมืองโบราณมาหลายวันแล้ว และเขาไม่เห็นเจียงไท่ซูตื่นขึ้นอีก หัวใจของเขาหนาวเย็นลงและเขารู้ว่าผู้อาวุโสคนนี้ไม่สามารถตื่นขึ้นมาสั่งสอนเขาได้อีก

หลังจากทนทุกข์มาสี่พันปีมันคงเป็นเรื่องยากที่เขาจะสามารถรักษาความแข็งแกร่งได้จนถึงระดับนี้ แม้ว่าสี่พันปีจะพูดออกมาได้ง่าย แต่ประเทศจีนก็ก่อตั้งขึ้นมาเพียงสองพันกว่าปีเท่านั้นในช่วงระยะเวลานี้ไม่รู้ว่าผลัดเปลี่ยนไปกี่ราชวงศ์แล้ว

เย่ฟ่านรออยู่อีกหลายวัน ในเวลานี้ปรมาจารย์ศักสิทธิ์ย์ศักดิ์สิทธิ์เจียงไม่เคยตื่นขึ้นมากล่าววาจาอีกเลย เขาไม่มีทางเลือกอื่นจึงได้แต่โค้งคำนับอย่างจริงใจไปที่บริเวณกำแพงหินนั้น

เย่ฟ่านไม่มีเวลาให้สูญเสียได้ ภูเขาสีม่วงนี้เต็มไปด้วยอันตรายและไม่ใช่สถานที่จะสามารถอาศัยอยู่ได้นาน

เย่ฟ่านออกจากเหมืองโบราณและมาที่ถ้ำกว้างใหญ่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเดินทางออกไปเลยหรือไม่? มีความลังเลอยู่บ้างที่เขาต้องการมากที่สุดคือ "ตำราต้นกำเนิดสวรรค์" และเขายังไม่ได้พบมัน

แต่ในขณะเดียวกันส่วนลึกของภูเขาสีม่วง พลังแห่งความชั่วร้ายที่เรียกร้องให้เขาเข้าไปนั้นก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอยู่ตลอดเวลา เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเป็นอย่างมาก