274 - ปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เจียง

274 - ปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เจียง

เย่ฟ่านแปลกใจที่พบว่าขณะที่เขาก้าวเข้าไป ทางเดินที่เปิดออกด้านหลังเขาก็ปิดลงอย่างรวดเร็วและดูเหมือนภูเขาสีม่วงดูมีความสดใสมากขึ้น ดินแดนที่เก่าแก่แห่งนี้ก็กลับกลายเป็นมีชีวิตชีวา

เย่ฟ่านรู้สึกไม่ดีดังนั้นเขาจึงทิ้งตราประทับมากมายไว้บริเวณทางเข้าเพื่อให้สามารถเดินทางออกจากดินแดนนี้โดยไม่หลงได้

"ไม่เลวอย่างที่คิด."

"ปัง"

เมื่อหมอกควันที่ด้านหน้ากระจัดกระจายออกอาคารอันงดงามก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับหยกสีเขียวที่ถูกสร้างเป็นขั้นบันไดและที่ปลายสุดของบันไดนั้นเป็นประตูที่ถูกสร้างขึ้นจากหินอ่อนสีขาวขนาดใหญ่

ในที่สุดเขาก็มาถึงที่หมายและเข้าไปในภายในของภูเขาสีม่วง

เย่ฟ่านไม่ได้แสดงท่าทางเฉยเมย สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขากวาดออกไปทุกที่เพื่อจะมองหาว่าดินแดนนี้มีสิ่งมีชีวิตหรือไม่ หลังจากที่มั่นใจว่าไม่มีความผิดปกติเขาก็ก้าวขึ้นบันได

“มีเส้นเลือดมังกรทั้งหมดเก้าเส้น ซึ่งหมายความว่าควรมีทางเข้าเก้าทางที่นำไปสู่ด้านในของภูเขาสีม่วง”

“นอกจากนี้ สิ่งมีชีวิตอยู่ภายในต้นกำเนิดสวรรค์ที่บันทึกไว้ในแผนภาพในเหมืองโบราณควรอยู่ที่นี่”

เย่ฟ่านรำพึงในใจ สิ่งมีชีวิตเมื่อกว่าแสนปีก่อนนั้นน่ากลัวและทรงพลังเกินไปนอกจากจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีใครสามารถปราบปรามมันได้

เย่ฟานก้าวไปข้างหน้า และที่ด้านหน้าประตูนั้นเขาเห็นอักขระบรรทัดหนึ่งบนกำแพงหินสีม่วง

“ราชาศักดิ์สิทธิ์เจียงไท่ซูลงมือสะกดมารร้ายอยู่ที่นี่!”

เย่ฟ่านตกใจเป็นอย่างมาก นี่เป็นชื่อของปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดของดินแดนรกร้างตะวันออก!

“เขาแซ่เจียง เขาเป็นปรามาจารของตระกูลเจียงตระกูลขุนนางโบราณหรือเปล่า”

ตัวอักษรเหล่านี้ถูกเขียนอย่างทรงพลัง มันสำแดงให้เห็นถึงเต๋าอันลึกล้ำที่พวกเขาฝึกฝน

“นี่อาจจะเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของราชาศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนรกร้างตะวันออก!” ในหัวใจของเย่ฟานสั่นสะท้าน

“ไม่เช่นนั้นจะไม่มีทางเขียนตัวหนังสือที่ทรงพลังขนาดนี้ขึ้นมาได้อย่างแน่นอน”

เย่ฟ่านลูบลายมือเหล่านี้และรู้สึกว่ามันจะต้องถูกสลักลงไปบนก้อนหินประมาณสี่พันปีเป็นอย่างน้อย

เขาเดินต่อไปหลายก้าวและมีจารึกที่ถูกสลักลงไปในก้อนหินเขียนไว้ว่า ‘ผู้ฝึกตนพเนจรหลี่มู่ค้นหาปีศาจที่ภูเขาแห่งนี้’

เย่ฟานประหลาดใจมาก ตัวอักษรสลักเส้นนี้น่าจะเก่าแก่มากกว่าตัวอักษรเมื่อสักครู่ อย่างน้อยที่สุดก็ดำรงอยู่มานานกว่าหมื่นปี

“นี่เป็นผู้ฝึกตนที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง!”

ที่อยู่ใกล้กันต่อจากนั้นเป็นตัวหนังสือที่ถูกเขียนขึ้นมาอย่างอ่อนช้อยเห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของสตรี

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยก(เหยาฉือ)หยางยี่ตามหาจางหลินในภูเขาปีศาจแห่งนี้”

เย่ฟานสะดุ้งสตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกก็อยู่ที่นี่ด้วย

“จางหลิน… ตระกูลจาง ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์แห่งตระกูลจางหรือไม่?” เย่ฟานพูดอะไรไม่ออก ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์เข้ามาที่นี่และสตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกก็เข้ามาตามหาเขา

“อย่าบอกนะว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกหายสาบสูญไปในตอนนั้น?”

เย่ฟานถอนหายใจสตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกติดอยู่ในภูเขาปีศาจแห่งนี้โดยไม่มีวันได้กลับออกไป

“นางมีความชอบต่อปรมาจารย์ตระกูลจางอย่างเห็นได้ชัด น่าเสียดายที่เขาไม่ตอบรับความรักของนาง”

เย่ฟ่านไม่รู้จักราชาศักดิ์สิทธิ์เจียงไท่ซูและระดับการฝึกฝนของเขา แต่สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ต้องตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนไม่เช่นนั้นคงไม่มีข่าวว่านางหายสาบสูญไปเมื่อพันปีก่อน

เมื่อเดินไปข้างหน้า 40-50 ก้าว เย่ฟานเห็นอักขระสามสิบประโยคอย่างต่อเนื่อง บางอันก็โบราณ หายสาบสูญไปในดินแดนรกร้างตะวันออกเป็นเวลาหลายหมื่นปี

อักขระบรรที่เก่าแก่ที่สุดที่ถูกเขียนไว้น่าจะมีอายุมากกว่าเจ็ดหมื่นปีแล้ว

ในที่สุดเย่ฟานก็เห็นรอยขีดเส้นหนึ่งไม่ใช่ลายมือลึก เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเขาตื้นเขินไม่สามารถเทียบกับคนอื่นได้

“รอยขีดข่วนนี้คงเกิดขึ้นไม่นาน”

เย่ฟ่านเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วและเห็นตัวอักษรที่เขียนว่า ‘จางจี้เย่เข้าสู่ภูเขาจักรพรรดิ’

เหตุไฉนเขาถึงเรียกว่าภูเขาจักรพรรดิในขณะที่คนอื่นเรียกภูเขาปีศาจ แล้วเหตุไฉนเขาไม่ได้ชื่อจางหลิน

“ใช่เขาหรือเปล่า!”

เย่ฟ่านไม่สามารถยืนยันได้ว่าเขาเป็นบรรพบุรุษของปู่ห้าเมื่อเกือบพันปีก่อนหรือไม่

“ฐานการฝึกฝนของเขาไม่ลึกนัก หวังว่าเขาคงไม่ได้เดินลึกเข้าไปมากนักไม่เช่นนั้นข้าคงได้แต่ต้องถอยหลังกลับ”

เห็นลายมือทั้งสามสิบคนนี้ทิ้งไว้เย่ฟ่านก็รู้ว่าดินแดนแห่งนี้น่ากลัวกว่าที่เขาคิด ผู้คนทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งมากกว่าเขาทั้งสิ้น

หลังจากที่เย่ฟ่านเปรียบเทียบอย่างจริงจัง คิดว่าชื่อที่ถูกสลักไว้เมื่อเจ็ดหมื่นปีที่แล้วซึ่งมีชื่อว่าประมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์กู่น่าจะมีฝีมือมากที่สุด

คนต่อมาก็คงเป็นปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เจียงที่สลักชื่อไว้เมื่อสี่พันปีก่อน

“ลายมือของปรมาจารย์ศักสิทธิ์กู่ที่ทิ้งไว้เบื้องหลังกว่าเจ็ดหมื่นปีที่แล้วเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเต๋าอันยิ่งใหญ่ ไม่รู้ว่าคนคนนี้แข็งแกร่งมากแค่ไหนแต่อย่างน้อยก็น่าจะแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงอย่างแน่นอน”

อย่างไรก็ตามการที่เขาจะเสียชีวิตอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร ปีศาจที่ถูกจองจำอยู่ในภูเขานี้แข็งแกร่งมากมีเพียงจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยโบราณเท่านั้นที่สามารถปราบปรามได้

ในขณะที่สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยกนั้นมีความสามารถระดับกลางของบุคคลทั้งหมดเท่านั้น

คนที่อ่อนแอที่สุดโดยธรรมชาติคือจางจี้เย่ เขาเป็นปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ก็จริง แต่คนอื่นเข้ามาที่นี่ด้วยความแข็งแกร่งของตัวเองในขณะที่เขาพึ่งพาชุดที่ทำจากหิน

“สหายจางจี้เย่ ความแข็งแกร่งของพวกเราไม่แตกต่างกันมากนัก หวังว่าเจ้าคงไม่เดินทางเข้าไปไกลมากเกินไป”

ในใจของเย่ฟานกระซิบ ผู้แข็งแกร่งหลายคนเรียกที่นี่ว่าภูเขาปีศาจ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เรียกมันว่าภูเขาจักรพรรดิ เย่ฟ่านไม่คิดว่าตัวเองจะเทียบกับผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นได้

“สิ่งเดียวที่ทำให้ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจก็คือข้าแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์จางคนนั้น”

เย่ฟานเดินผ่านเหมืองร้างหลายแห่ง แต่ยิ่งเข้าไปข้างในเขายิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆคล้ายกับว่าในส่วนลึกของภูเขาสีม่วงกำลังเรียกหาเขา

“มีตัวอะไรอยู่ในภูเขานี้กันแน่?”

ในช่วงเวลานี้ร่างศักดิ์สิทธิ์รกร้างโบราณของเย่ฟานได้แสดงความไม่ธรรมดาออกมา ดอกบัวสีฟ้าปรากฏอยู่ด้านบนศีรษะของเขาพลังสีทองที่มันปลดปล่อยออกมาปกคลุมร่างกายของเย่ฟ่านทั้งหมด

ในขณะเดียวกันชุดหินก็แสดงความสามารถที่แท้จริงของมัน พลังที่พยายามชักนำให้เย่ฟ่านเดินเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาถูกสกัดกั้นอย่างรวดเร็ว

“ข้าแค่ต้องการตำราต้นกำเนิดสวรรค์เท่านั้น”

เย่ฟ่านรู้สึกไม่ดีเป็นอย่างมาก จิตใจของเขากระสับกระส่ายอย่างรุนแรง

“พลังเรียกหานั้นมาจากปีศาจที่ถูกผนึกอยู่ในต้นกำเนิดสวรรค์หรือเปล่า?”

แต่เขาได้เข้าไปในภูเขาสีม่วงแล้วและยังไม่ได้รับตำราต้นกำเนิดสวรรค์ ดังนั้นเย่ฟ่านไม่มีทางเลือกอื่นจึงได้แต่กัดฟันและเดินต่อไป

เย่ฟ่านมองดูดอกบัวสีฟ้าที่ล่องลอยอยู่บนศีรษะของเขา เดิมทีมันเป็นสีทองไม่รู้ว่าเหตุไฉนมันจึงกลายเป็นสีฟ้า และตอนนี้มันไม่ได้กลับเข้าไปในทะเลแห่งความทุกข์ของเขาแต่ล่องลอยอยู่ตรงนั้น

“ดูเหมือนว่าดินแดนแห่งนี้จะเป็นดินแดนที่ชั่วร้ายเป็นอย่างมาก และมันทำให้ร่างกายของข้ามีปฏิกิริยาตอบสนองโดยตัวของมันเอง”

ไม่นานเย่ฟานได้ค้นพบโครงกระดูกสีขาวเจ็ดชิ้นอย่างต่อเนื่อง โครงกระดูกเหล่านี้ตัวนี้สีสันแวววาวราวกับหยก นั่นแสดงให้เห็นว่าพวกมันมาจากยอดฝีมือระดับสูง

ที่หน้าผากของพวกเขามีหลุมขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่าทะเลจิตสำนึกของพวกเขาถูกบดขยี้โดยตรงและทุกข์ซากศพก็มีการตายที่เหมือนกันหมด

“นี่มัน...”

เย่ฟ่านถอยหลังด้วยความกลัว เขามาที่นี่เพื่อไขว่คว้าโอกาสให้ตัวเองไม่คิดจะรนหาความตายที่นี่

“ฐานการฝึกฝนของจางจี้เย่นั้นต่ำมาก ไม่ว่าจะอย่างไรโครงกระดูกพวกนี้ก็ไม่น่าจะเป็นเขาไปได้”

ทันใดนั้นพลังเรียกหาจากส่วนลึกของภูเขานั้นรุนแรงมากขึ้น

“อย่าวิ่ง…..ข้าไม่ใช่ศัตรูของเจ้า” เสียงที่แก่ชราดังขึ้นในหูของเย่ฟ่าน

“ท่าน... เป็นใคร?”

เสียงนั้นมาจากอีกทิศทางหนึ่ง ไม่ใช่พลังธรรมชาติของปีศาจในภูเขาสีม่วง มันอ่อนแอมากราวกับว่าคนคนนั้นพร้อมที่จะตายได้ทุกเมื่อ

“พูดสิว่าท่านเป็นใครไม่เช่นนั้นข้าจะวิ่งหนีเดี๋ยวนี้” เย่ฟ่านรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

“ราชาศักดิ์สิทธิ์…เจียงไท่ซู” เสียงนั้นเบามากดูเหมือนว่าเขาจะใช้ความพยายามไม่น้อยในการเปล่งเสียงออกมา

อย่างไรก็ตามเมื่อชื่อนี้ถูกเกิดขึ้นมันก็เหมือนสายฟ้าที่ฟาดเข้าใส่ศีรษะของเย่ฟ่าน

ปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เจียง เขายังมีชีวิตอยู่!