บทที่ 29 สแกนคิวอาร์โค้ดรับอั่งเปา

บทที่ 29 สแกนคิวอาร์โค้ดรับอั่งเปา

เมื่อเห็นดาวมหาวิทยาลัยหลิวในชุดสวยบริสุทธิ์ผุดผ่องเดินออกจากหอพักหญิง ลู่ฟานที่อยู่ในรถก็ตาเป็นประกาย เขารีบผลักประตูรถแล้ววิ่งปรี่เข้าไปหาเธอทันที

"ที่รัก วันนี้เธอสวยมากจริงๆ!"

หลิวเมิ่งหรานหน้าแดงระเรื่อเมื่อถูกลู่ฟานกุมมือเล็กๆ ของเธอไว้ คำชมของเขาทำให้เวลาครึ่งชั่วโมงที่เธออุตส่าห์แต่งตัวมาอย่างพิถีพิถันนั้นคุ้มค่า

รูปร่างที่สูงโปร่งและเย้ายวนอยู่แล้วของเธอ เมื่อสวมชุดเดรสยาวสีขาว ก็ยิ่งทำให้เธอดูราวกับนางฟ้าที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์

ใต้ชายกระโปรง เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ตรงยาวราวกับตะเกียบ

เส้นผมยาวสลวยถึงเอวถูกมัดรวบไว้ด้วยยางรัดผมง่ายๆ ทว่ากลับกลายเป็นทรงผมที่ดูลงตัวอย่างไร้ที่ติ

เครื่องหน้าจิ้มลิ้มบวกกับการแต่งหน้าอ่อนๆ ทำให้หลิวเมิ่งหรานเปล่งประกายความอ่อนโยนออกมา ดึงดูดสายตาของทั้งชายและหญิงที่อยู่รอบข้าง

"สมกับเป็นดาวมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งแห่งมหาวิทยาลัยหลงจริงๆ ทั้งความสวย ออร่า รูปร่าง และเสน่ห์แบบนี้ จุ๊ๆ..."

ลู่ฟานใจเต้นตึกตักขณะจูงมือเล็กๆ ของหลิวเมิ่งหรานเดินไปที่รถ

ด้านหลังของพวกเขา เหมาลี่ลี่และอีกสองคนมองดูการกระทำของลู่ฟานด้วยสีหน้าเอือมระอา ในสายตาของลู่ฟาน พวกเธอคงไม่ต่างอะไรกับธาตุอากาศ

"ไอ้หมอนี่ พวกเราก็มีชีวิตจิตใจนะเว้ย! ถึงจะไม่ได้สวยเท่าเมิ่งหราน แต่อย่างน้อยนายก็หันมามองพวกเราให้เห็นหัวกันบ้างไม่ได้หรือไง?"

เหมาลี่ลี่ เหอลู่ และหลี่เชี่ยนสบตากัน พวกเธอชินชากับสถานการณ์แบบนี้เสียแล้ว

การอยู่ใกล้หลิวเมิ่งหราน ทำให้จินตนาการได้เลยว่าพวกเธอต้องเผชิญกับความกดดันแค่ไหน สายตาของทุกคนมักจะพุ่งเป้าไปที่หลิวเมิ่งหรานเสมอ ส่วนพวกเธอก็เป็นได้แค่ใบไม้เขียวที่คอยขับให้ดอกไม้ดูโดดเด่นขึ้นมาเท่านั้น

ลู่ฟานพาหลิวเมิ่งหรานไปนั่งที่เบาะหลังสุด เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดเอวบางแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แต่หลิวเมิ่งหรานหน้าแดงและยกมือขึ้นมาดันเขาไว้

"ลู่ฟาน ทำตัวดีๆ หน่อยสิ คนอื่นเขามองอยู่นะ"

ลู่ฟานเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าคนขับรถแท็กซี่กำลังจ้องมองหลิวเมิ่งหรานตาค้าง เห็นได้ชัดว่าเขาตะลึงในความงามของเธอ

"นี่ มองอะไรอยู่น่ะ?"

"เอ่อ ขอโทษทีครับ แฟนของน้องสวยเกินไปน่ะสิ!"

คนขับรถเช็ดมุมปากอย่างเก้อเขิน และเมื่อหันหน้ากลับมา ก็เห็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาสดใสอีกคนมานั่งอยู่ข้างๆ เขาแล้ว

รถคันนี้สามารถนั่งได้หกคน ไม่รวมคนขับ ลู่ฟานและกลุ่มของเขาก็เข้าไปนั่งจนเต็มพอดี เหมาลี่ลี่ผู้ตรงไปตรงมาจึงชิงไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ

คืนนี้ลู่ฟานเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ ไม่ใช่แค่หลิวเมิ่งหรานที่แต่งตัวมาอย่างพิถีพิถันเท่านั้น แต่เหมาลี่ลี่กับเพื่อนสาวอีกสองคนก็ดูสวยสดใสวัยรุ่นไม่แพ้กัน เพียงแต่ออร่าของหลิวเมิ่งหรานนั้นเจิดจ้าเกินไปจนบดบังรัศมีของพวกเธอ หากให้พวกเธอไปเดินเล่นบนถนนตามลำพัง ก็คงดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อยเช่นกัน

สายตาของคนขับอ้อยอิ่งอยู่ที่เรียวขาขาวเนียนของเหมาลี่ลี่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขับรถออกจากมหาวิทยาลัย

ตลอดทาง ลู่ฟานเอาแต่กระซิบกระซาบกับหลิวเมิ่งหราน ไถ่ถามเรื่องราวต่างๆ และล้วงเอาข้อมูลทุกอย่างของเธอ ส่วนคนอื่นๆ เอาแต่เงียบกริบ เมื่อโดนสาดอาหารหมาใส่รัวๆ ขนาดนี้ ก็ไม่มีจังหวะให้พวกเธอได้แทรกบทสนทนาเลย

หลิวเมิ่งหรานมาจากครอบครัวที่มีการศึกษา แม่ของเธอเป็นครู ส่วนพ่อเป็นเกษตรกรรายใหญ่ในชนบท สองสามีภรรยาทำงานหนักเพื่อส่งเสียหลิวเมิ่งหรานและพี่ชายของเธอให้ได้เรียนหนังสือ

"แล้วตอนนี้พี่ชายของพวกเราทำงานอะไรอยู่ล่ะ?"

"ถุย ใครเป็นพี่เขายนายกัน? พี่ชายฉันทำงานอยู่ที่โม๋ตู เป็นนักออกแบบให้บริษัทโฆษณาย่ะ"

หลิวเมิ่งหรานหน้าแดงและค้อนขวับใส่เขา ทั้งสองคนมัวแต่หยอกล้อกันไปมา จนไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้ากัดฟันกรอดของสามสาวที่นั่งอยู่เบาะหน้า

ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ฟานเป็นคนเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ และถ้าไม่ใช่เพราะโทรศัพท์มือถือผลไม้รุ่นสิบหกที่เขาให้มา พวกเธอก็คงไม่ยอมมานั่งทนกลืนอาหารหมาตลอดทางแบบนี้หรอก

ไม่นานนัก รถก็แล่นมาถึงตงเฉิง เหมาลี่ลี่แทบจะพุ่งตัวกระชากประตูรถแล้ววิ่งออกไปทันที เธอเป็นคนร่าเริงและต้องทนอึดอัดมาตลอดทาง หากไม่ใช่เพราะคำโบราณที่ว่า 'กินของเขาต้องเกรงใจ รับเงินเขาต้องอ่อนข้อ' เธอคงด่ากราดไปตั้งนานแล้ว

ลู่ฟานพาสี่สาวไปยังร้านบาร์บีคิวอาหารทะเลที่จองไว้ล่วงหน้า และจองห้องส่วนตัวไว้เป็นพิเศษเพื่อป้องกันไม่ให้พวกขี้เมามาสร้างความรำคาญจนเสียบรรยากาศ

ลู่ฟานลงทุนกับมื้อใหญ่คืนนี้ไปไม่น้อย เขาจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าเพื่อจองเซ็ตบาร์บีคิวอาหารทะเลที่หรูหราสุดขีด

แค่ปูอลาสก้าน้ำหนักสิบสองปอนด์ตัวนั้นตัวเดียว ก็ผลาญเงินเขาไปโขแล้ว

ลู่ฟานพาหญิงสาวทั้งสี่ไปที่โต๊ะ แต่เท้าของเขากลับไปเหยียบโดนกล่องกระดาษเล็กๆ ใบหนึ่ง เขาก้มลงมองและเห็นคำว่า 'สแกนรับอั่งเปา 888 หยวน' เขียนอยู่บนนั้น

ถ้าเป็นคนปกติก็คงเมินของพวกนี้ไปแล้ว ในยุคที่อินเทอร์เน็ตพัฒนาไปไกลขนาดนี้ ข่าวการหลอกลวงประเภทนี้มีให้เห็นนับครั้งไม่ถ้วน และนักศึกษามหาวิทยาลัยเหล่านี้ก็ต้องเคยผ่านตากันมาบ้างอย่างแน่นอน

แต่ลู่ฟานใช่คนปกติที่ไหนล่ะ? ดวงตาของเขาเป็นประกาย เขารีบหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมาแล้วควักโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความตื่นเต้น

"อย่าสแกนนะ!"

สีหน้าของหลิวเมิ่งหรานเปลี่ยนไป เธอรีบเอื้อมมือไปปิดกล้องโทรศัพท์ของลู่ฟานทันที

"ทำไมล่ะ?"

ลู่ฟานเงยหน้ามองดาวมหาวิทยาลัยหลิวด้วยสีหน้างุนงง หลิวเมิ่งหรานถลึงตาใส่เขาด้วยความหงุดหงิด

"ยังจะมาถามว่าทำไมอีก? นี่นายหลงกลอุบายตื้นๆ แบบนี้ได้ยังไง?"

"ถ้านายสแกนโค้ดเข้าไป สิ่งที่รอนายอยู่ก็คือการโดนหลอกให้ดึงเข้ากลุ่ม ไม่ก็ให้จ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อรับรางวัลใหญ่ พอจ่ายเงินปุ๊บ เขาก็จะบล็อกนายทิ้งทันที"

"ข่าวหลอกลวงแบบนี้ในเน็ตมีให้เห็นตั้งเยอะแยะไปไม่ใช่หรือไง? มีแต่คนโง่อย่างนายเท่านั้นแหละที่คิดว่าเป็นเรื่องจริง"

หลังจากพูดจบ หลิวเมิ่งหรานก็ทำท่าจะโยนกล่องใบนั้นทิ้ง แต่ลู่ฟานก็รีบคว้ากลับมา

"แหะๆ... เธอก็บอกเองนี่ว่าฉันเป็นคนโง่ โลกนี้มันจะมีเรื่องหลอกลวงอะไรเยอะแยะขนาดนั้น?"

ลู่ฟานถือโทรศัพท์ไว้และสแกนคิวอาร์โค้ดไปดื้อๆ โดยไม่สนใจสีหน้าไม่พอใจของหลิวเมิ่งหราน เขาต้องการพิสูจน์ความคิดบางอย่าง ถ้าวิธีนี้ได้ผล เขาไม่ไปเดินเล่นแถวๆ จุดรับส่งพัสดุเลยไม่ดีกว่าเหรอ? เรื่องเงินน่ะไม่สำคัญหรอก ประเด็นคือมันทำให้เขาสะสมแต้มได้เร็วแค่ไหนต่างหาก!

คิวอาร์โค้ดที่ลู่ฟานสแกนไม่ได้เด้งไปหน้าเว็บอื่นใด ทว่ากลับมีอั่งเปาซองโตมูลค่า 888 หยวนถูกโอนเข้าบัญชีของเขาโดยตรง แถมยังเป็นการโอนเข้าวีแชตแบบทันทีทันใดอีกด้วย

"จริงด้วย!"

ลู่ฟานใจพองโตด้วยความดีใจ เขายื่นโทรศัพท์ให้หลิวเมิ่งหรานดู เธอถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ จ้องมองอั่งเปาก้อนโตที่ถูกโอนเข้ามาด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ รู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของเธอกำลังพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว

"เป็นไปไม่ได้ จะเป็นไปได้ยังไงกัน?"

"ได้อั่งเปา 888 หยวนจริงๆ เหรอ? ขอฉันดูหน่อย!"

เหมาลี่ลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ คว้าโทรศัพท์ของลู่ฟานไปดู และยอดเงินที่โอนเข้ามาก็ทำเอาเธออึ้งค้างจนหน้าเหวอไปในทันที

หลี่เชี่ยนกับเหอลู่ก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูโทรศัพท์ด้วย บรรยากาศในห้องส่วนตัวตอนนี้นั้นแปลกประหลาดสุดๆ สีหน้าของหญิงสาวทั้งสี่แข็งค้าง แต่ละคนเบิกตากว้างใสซื่อราวกับเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ

"ฉันไม่เชื่อหรอก!"

เหมาลี่ลี่หยิบโทรศัพท์มือถือผลไม้รุ่นสิบหกเครื่องใหม่ของเธอออกมา เปิดกล้อง แล้วสแกนคิวอาร์โค้ด

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับเหนือความคาดหมายของเธออย่างสิ้นเชิง เธอไม่เห็นอั่งเปาเลขแปดสามตัว แต่กลับมีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาว่า:

"ขอแสดงความยินดีด้วย! คุณได้รับรางวัลพิเศษมูลค่า 200,000 หยวน กรุณาคลิกเพิ่มเพื่อนวีแชตของพนักงานด้านล่างเพื่อติดต่อรับรางวัล"

"นี่มัน..."

มีหรือที่เหมาลี่ลี่จะไม่เข้าใจขั้นตอนต่อไป? หลังจากแอดอีกฝ่ายไปแล้ว พวกเขาก็จะหลอกล่อให้คุณจ่ายสิ่งที่เรียกว่าค่าธรรมเนียมล่วงหน้าบางส่วนก่อน ถึงจะสามารถรับเงินรางวัลสองแสนหยวนได้

แต่พอคุณจ่ายค่าธรรมเนียมไปสักสองสามพัน พวกเขาก็จะบล็อกคุณทิ้งและหายเข้ากลีบเมฆไปเลย นี่แหละคือกระบวนการทำงานตามปกติของพวกมัน

หญิงสาวทั้งสี่มองหน้ากัน เลิ่กลั่กไปมา แล้วหันกลับไปมองอั่งเปา 888 หยวนที่ถูกโอนเข้าโทรศัพท์ของลู่ฟานด้วยสีหน้างุนงง

มีเพียงหลิวเมิ่งหรานที่ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเคยเห็นลู่ฟาน 'หั่นราคา' จนได้เงินสดมากว่าแสนหยวนกับตาตัวเอง แถมยัง 'หั่นราคา' ด้วยเงินแค่ร้อยหยวนเพื่อซื้อโทรศัพท์มือถือผลไม้รุ่นสิบหกได้ตั้งสิบเครื่อง

แล้วตอนนี้ ลู่ฟานก็เพิ่งจะสแกนโค้ดต่อหน้าเธอและได้รับอั่งเปา 888 หยวนมาหมาดๆ ทั้งหมดนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญ โชคดี หรือว่ามีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่กันแน่?