172 - ถิ่นพำนักอันอ่อนละมุน

172 - ลูกพี่ลูกน้อง

จี้จื่อเยว่พูดด้วยน้ำเสียงที่ใสราวกับไข่มุกที่หยดลงในชามหยกด้วยความยั่วยวนขณะที่นางพยายามเกลี้ยกล่อมเย่ฟ่าน

“ข้ารู้วิธีปลูกฝังจันทร์เจิดจ้าเหนือท้องทะเล…….”

“ยอดฝีมือในสมัยโบราณมีทักษะที่น่าเหลือเชื่อ แต่ก็มีความลับที่พวกเขาต้องการซ่อนไว้……”

“จริงๆ แล้วมีความลับที่ยิ่งใหญ่อยู่ภายในคัมภีร์ไร้รูปร่าง…...”

“เจ็ดพื้นที่ต้องห้ามภายในดินแดนรกร้างตะวันออกมี…….”

ปากเล็กๆของจี้จื่อเยว่ยังคงพูดต่อไปขณะที่นางพยายามเกลี้ยกล่อมและล่อลวง แต่นางจะหยุดทุกครั้งที่เย่ฟ่านทำท่าเหมือนตั้งใจฟัง

หลังจากที่มองเห็นความไม่จริงใจของนาง เย่ฟ่านก็เลิกที่จะสนใจซึ่งทำให้หญิงสาวโกรธเป็นอย่างมาก

“เจ้าได้ยินทุกอย่างที่ข้าเพิ่งพูดไปหรือเปล่า?”

“เรื่องที่เจ้าพูดแม้ว่าจะน่าสนใจแต่เจ้าไม่มีความจริงใจมากเกินไป ทุกครั้งที่พูดถึงเหตุการณ์สำคัญเจ้าก็จะหยุดและเปลี่ยนเรื่องใหม่มันทำให้ข้าเบื่อแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ปล่อยข้าไปสิ”

"ไม่!" เย่ฟ่านปฏิเสธอย่างหนักแน่น

“เจ้า…… ข้าพูดมากไปแล้ว แต่นี่เป็นคำตอบเดียวที่ข้าได้รับ? ทำไมเจ้าไม่พูดก่อนหน้านี้ ให้ตายเถอะแม้แต่คอข้าก็แห้งแล้ว” จี้จื่อเยว่รู้สึกว่าปากและลิ้นของนางแห้ง

“พูดต่อเถอะ ข้าเต็มใจฟังมากกว่า”

จี้จื่อเยว่มีสีหน้าบูดบึ้งและตะคอกออกไปว่า

"ถ้าเจ้าไม่ปล่อยให้ข้าไปก่อนที่ตระกูลของข้าจะพบเจ้า เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าจะต้องเจอปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน!”

“ถูกต้อง นี่มันลำบากจริงๆ” เย่ฟ่านเอนกายพิงต้นไม้มือขวานวดคางขณะที่หยอกล้อว่า

“เอาล่ะข้าจะรับความสูญเสียนี้และแต่งงานกับเจ้าเอง เราจะอยู่ที่นี่อย่างสันโดษเป็นระยะเวลาหนึ่ง และหลังจากนั้นอีกสองสามปี เราจะพาเด็กเล็กๆกลุ่มหนึ่งกลับไปเยี่ยมครอบครัวของเจ้า”

“เด็กน้อยเย่ฟ่านถ้าเจ้ายังคงพูดเรื่องไร้สาระต่อไป ข้าจะไม่ให้อภัยเจ้า!”

“เจ้าจะทำอะไรข้าอย่างนั้นหรือ?” เย่ฟ่านหัวเราะแล้วยืนขึ้น

จี้จื่อเยว่เริ่มโวยวายทันที ในที่สุดเย่ฟ่านก็ได้รับคัมภีร์โบราณอีกส่วนหนึ่งก่อนที่เขาจะเริ่มศึกษามันอย่างจริงจัง

สองวันต่อมานกสีเขียวมรกตเข้มที่ดูเหมือนแกะสลักจากหินหยกก็ปรากฏตัวขึ้นที่ริมทะเลสาบ ดวงตาของมันเป็นสีแดงเข้ม ราวกับว่ามีถั่วแดงสองอันถูกติดไว้ที่นั่น

“เร็วเข้า จับมัน!” จี้จื่อเยว่อุทานออกมาทันที

"ทำไม?" เย่ฟ่านหยุดการฝึกฝน

ใบหน้าของจี้จื่อเยว่แสดงออกถึงความกลัวและกล่าวต่อไปว่า

“เร็วเข้า อย่าปล่อยให้มันหนีไป ไม่อย่างนั้นเราทั้งคู่จะได้ตายพร้อมกันจริงๆ” เย่ฟ่านบินขึ้นไปในอากาศการลงมือของเขารวดเร็วฝ่ามือของเขากระแทกเข้าใส่นกสีเขียวมรกต

อย่างไรก็ตามนกมรกตตัวนี้ได้รับการตระหนักรู้ทางวิญญาณมานานแล้วและเร็วมากเป็นพิเศษ มันเปลี่ยนเป็นริ้วสีเขียวหายวับไปในทันที

เย่ฟ่านส่งกระจกทองแดงไล่ตามออกไป กระจกนั้นเหมือนพระจันทร์เต็มดวงก่อนจะยิงลำแสงเจิดจ้ากล่องใส่นกสีเขียวมรกตทำให้มันกลายเป็นควันทันที

"เกิดอะไรขึ้น?เบื้องหลังนกมรกตตัวนั้นเป็นอย่างไร?”

“นั่นเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงหลายตัวที่ลูกพี่ลูกน้องของข้าเก็บไว้”

จี้จื่อเยว่ดูเป็นกังวล

“ปล่อยข้าเร็วๆไม่อย่างนั้นเราจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ”

เย่ฟ่านตกตะลึง ผู้คนในตระกูลจี้ เป็นพวกวิปริตหรือไม่? เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างรุนแรงในเรื่องนี้

“ลูกพี่ลูกน้องของเจ้ากำลังจะมา แต่เจ้าดูเหมือนจะกลัวนาง ทำไมเป็นอย่างนั้น?”

“เจ้าไม่เข้าใจ……” จี้จื่อเยว่ไม่ต้องการที่จะอธิบาย

“เร็วๆ ปล่อยข้า มิฉะนั้นนางจะไม่เพียงฆ่าข้าเท่านั้น นางยังจะฆ่าเจ้าเพื่อกำจัดพยานอีกด้วย”

“คนจากตระกูลเดียวกัน แต่นางต้องการจะฆ่าเจ้าจริงๆ……” เย่ฟ่านตกตะลึง

“อย่าเสียเวลาอีกเลย!” ใบหน้าของจี้จื่อเยว่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะที่นางตะโกนออกมาอย่างต่อเนื่อง

“ถ้าข้าปล่อยเจ้าไป ข้าอาจเสียชีวิตทันที” เย่ฟ่านอุ้มจี้จื่อเยว่อย่างรวดเร็วก่อนจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

ในขณะนี้ได้ยินเสียงหัวเราะที่อ่อนหวานดังมาจากด้านหลัง

“จื่อเยว่ ไม่คิดว่าจะพบเจ้าที่นี่”

หญิงสาวที่มีเสน่ห์สวมชุดสีเขียวบินเข้ามาอย่างนุ่มนวล นางปรากฏตัวริมทะเลสาบและขวางทางออกของเย่ฟ่าน

“จี้เซี่ยะ มันคือเจ้าพี่ใหญ่ปี่เยว่อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?” จี้จื่อเยว่ถาม

“ปี้เยว่ยังไม่มา ผู้รับใช้ต่ำต้อยคนนี้ออกเดินทางเพียงลำพัง ใครจะรู้ว่าข้าจะค้นพบร่องรอยของคุณหนูจื่อเยว่ได้”

แม้ว่าหญิงสาวในชุดสีเขียวจะเป็นคนรับใช้ในตระกูลจี้ แต่นางก็ดูหยิ่งผยองมาก

“เอ่อ คุณหนูจื่อเยว่กำลังหนีตามใครอยู่หรือ”

“จี้เซี่ยะ เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!” จี้จื่อเยว่สะกิดเย่ฟ่านเพื่อส่งสัญญาณให้เขาปลดผนึก

จี้เซี่ยะยังคงมองเย่ฟ่านต่อไปก่อนที่จะหัวเราะ

“มันเป็นแค่เด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุสิบสี่สิบห้า คุณหนูจื่อเยว่รสนิยมของเจ้าค่อนข้างแย่จริงๆ” คำพูดของนางดูไม่สุภาพอย่างยิ่ง นางเยาะเย้ยจี้จื่อเยว่โดยไม่สนใจเย่ฟ่าน

เย่ฟ่านตกใจ ผู้คนในตระกูลจี้มาถึงที่นี่เร็วเกินไป มันเกินความคาดหมายของเขามาก และเห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนี้มีเจตนาร้าย

จี้เซี่ยะดูเหมือนจะอายุประมาณยี่สิบห้า แม้ว่านางจะมีใบหน้างดงามแต่นางก็ไม่สามารถเทียบกับความงามของจี้จื่อเยว่ได้ อีกทั้งรอยยิ้มของนางยังดูจอมปลอมมากเกินไป

“คุณหนูจื่อเยว่ เจ้าป่วยเหรอ? ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเจ้าเคลื่อนไหวไม่ได้ แล้วข้ารับใช้ผู้นี้จะช่วยเจ้าได้อย่างไร”

“จี้เซี่ยะ เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว เจ้ามาที่นี่เพื่อตามหาข้าเหรอ?”

“คุณหนูจื่อเยว่เจ้าหายตัวไปเป็นเวลานาน ผู้อาวุโสในตระกูลเป็นห่วงมาก พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าตกไปอยู่ในมือของเผ่าอสูร ดังนั้นพวกเขาจึงบุกทำลายถ้ำอสูรอย่างต่อเนื่อง ใครจะรู้ว่าเจ้าจะมาใช้ชีวิตคู่ชนิดที่เทพเซียนอิจฉาอยู่ที่นี่”

จี้เซี่ยะเริ่มกล่าววาจาน่ารังเกียจมากยิ่งขึ้น นางเพียงไม่ปฏิบัติต่อจี้จื่อเยว่ในฐานะคุณหนูของตระกูลแต่เยาะเย้ยออกมาทุกคำพูด

จี้จื่อเยว่ไม่ได้โกรธแต่ตอบอย่างใจเย็น

“จี้เซี่ยะ เจ้าได้รับคำสั่งจากปี้เยว่พี่สาวของข้าให้มองหาข้าแล้วฆ่าข้าใช่ไหม”

จี้เซี่ยะหัวเราะออกมาราวกับระฆัง

“คุณหนูปี้เยว่ใจดีและเห็นอกเห็นใจนางจะไม่ทำอย่างนั้นอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามคนรับใช้นี้ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก ข้ากำลังคิดที่จะส่งเจ้าไปตามทางจริงๆ”

“ถ้าอยากจะฆ่าข้า ก็ทำไปเถอะ” จี้จื่อเยว่เดินไปข้างหน้าอย่างว่องไว

จี้เซี่ยะตื่นตระหนกขณะที่นางถอยกลับไปสองก้าวก่อนที่จะมองไปทางเย่ฟ่าน

“เด็กน้อยไม่เลว ใครจะรู้ว่าเจ้าใช้วิธีการใดในการปราบคุณหนูจื่อเยว่……” นางระมัดระวังอย่างยิ่งและต้องการทราบว่าจี้จื่อเยว่ถูกปิดผนึกหรือไม่

“จีเซี่ย เจ้าติดตามพี่สาวปี่เยว่มาหลายปีแล้วและป่วยด้วยโรคระมัดระวังตัวเกินไป จนถึงตอนนี้เจ้ายังไม่กล้าทำอะไรเลยหรือ?” จี้จื่อเยว่มีรอยยิ้มจาง ๆ

จี้จื่อเยว่ผ่อนคลายมากขึ้นเพราะตอนนี้จี้เซี่ยะเต็มไปด้วยความสงสัยและบินขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อหลบเลี่ยงจากนาง

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

ทันใดนั้นจี้เซี่ยะก็หัวเราะเบาๆแล้วกล่าวว่า

“ดูเหมือนว่าข้าจะระมัดระวังมากเกินไป” เมื่อพูดเช่นนี้นางโบกมือเและส่งสายฟ้าสีแดงพุ่งตรงไปที่จี้จื่อเยว่

“ชู่วว”

เย่ฟ่านรีบดึงจี้จื่อเยว่ไปหลบหลังต้นไม้ ซึ่งทำให้ต้นไม้ต้นนั้นถูกสายฟ้าเผาไหม้จนกลายเป็นต่อสีดำทันที

“คุณหนูจื่อเยว่ เจ้าถูกจับไปจริงๆ แต่เด็กคนนี้ดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ เขาทำได้ยังไง”

นางโยนทรายสีทองออกมาคลุมท้องฟ้าด้วยแสงระยิบระยับ และในไม่ช้ามันก็ก่อตัวเป็นค่ายกลสังหารหอพวกเขาไว้

“ออกไปเร็ว เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง” จี้จื่อเยว่กระซิบเบา ๆ กับ เย่ฟ่าน

เย่ฟ่านอุ้มจี้จื่อเยว่ขึ้นก่อนจะกระโดดลงไปในทะเลสาบ เขาไม่กล้าที่จะบินออกไปข้างนอก ถ้าเขาถูกเปิดเผยเขาจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตแน่นอน