164 - แดนศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์

164 - แดนศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์

อารมณ์ของเย่ฟ่านขุ่นเคือง หากสิ่งเหล่านี้เป็นยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆมันอาจจะเป็นไปได้ที่จะพบสมบัติล้ำค่าบนร่างกายของพวกเขา

เขารีบขจัดเมือกบางๆที่คลุมอยู่บนล่างของซากศพทันทีเมื่อร่างกายถูกเปิดเผยเขาก็ทราบว่านี่คือซากศพของผู้ฝึกตนหญิงที่งดงามเป็นอย่างมากคนหนึ่ง

อย่างไรก็ตามแก้มสีแดงอมชมพูของนางก็เหี่ยวเฉาในชั่วพริบตา หลังจากที่ชั้นของเมือกหลุดออกไป หลังจากนั้นซากศพก็ย่อยสลายหายสาบสูญไปต่อหน้าต่อตาเขา

"นี่คือ……."

“พลังแห่งกาลเวลาช่างน่ากลัวเสียจริง ถ้าใครไม่กลายเป็นผู้อมตะ ไม่มีทางที่พวกเขาจะรักษาสะสมของตัวเองไม่ได้” หญิงสาวชุดม่วงแสดงอาการตื่นตระหนก

“ศพนี้อยู่มาหลายปีแล้ว ปกคลุมไปด้วยพลังงานลึกลับ ซึ่งทำให้สามารถเก็บรักษาไว้ได้จนถึงตอนนี้ เมื่อร่างกายถูกเปิดเผยร่างกายจะไม่สามารถคงสภาพที่สมบูรณ์ได้อีกต่อไป”

เย่ฟ่านยังคงเปิดศพที่ถูกชั้นของเมือกบางๆปกคลุมหลายศพ ทุกครั้งที่เอาไขมันออก คนโบราณที่ดูเหมือนมีชีวิตจะถูกเปิดเผย อย่างไรก็ตามพวกเขาจะสลายเป็นฝุ่นในพริบตาโดยไม่ทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง

ขณะที่เขาค้นหาเขาพบเศษโลหะ สิ่งเหล่านี้น่าจะเป็นสมบัติทางจิตวิญญาณที่ทรงพลังของคนโบราณ แต่มันผุกร่อนไปตามกาลเวลาแล้วและไม่สามารถใช้งานได้

“คนเหล่านี้ไม่ทราบว่าเคยมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาใด ใครรู้ว่าพวกเขาดำรงอยู่กี่หมื่นปีแล้ว ไม่มีอะไรที่จะทนต่อการทดสอบของเวลา……”

หญิงสาวชุดม่วงตะโกนอีกครั้ง

“ปล่อยข้านะ บางทีข้าอาจหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง”

เย่ฟ่านได้ผ่านซากศพแปลกๆสิบศพด้วยผลลัพธ์แบบเดียวกัน พวกเขาจะสลายเป็นฝุ่นทันทีเมื่อถูกเปิดเผย

ในขณะนี้ เย่ฟ่านรู้สึกถึงความผันผวนอันแปลกประหลาดที่มาจากภายในวังทองแดงอันยิ่งใหญ่ เขาพูดอย่างรวดเร็วด้วยเสียงหนักอึ้ง

“อึ! เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

เขายกหญิงสาวที่สวมชุดสีม่วงขึ้นพร้อมกับพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้งขและพยายามจะหนีอย่างสุดกำลัง อย่างไรก็ตามแรงกดดันมหาศาลได้กระทำต่อพวกเขาอย่างรวดเร็ว

" วิ่งเร็ว!”

หญิงสาวชุดม่วงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

เย่ฟ่านสะดุ้งตอนนี้เวลานี้พลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในทะเลแห่งความทุกข์ของเขาไหลออกมาเองโดยไม่ฟังคำสั่ง นี่ยังไม่เพียงพอ ตอนนี้วังทองแดงพยายามดูดกลืนร่างกายของพวกเขาเข้าไปข้างใน

"ไม่!"

คนทั้งสองล้มลงกับพื้นอย่างหนัก ในเวลานี้พวกเขาติดอยู่ในวังทองแดงที่กว้างใหญ่ว่างเปล่า เงียบสงัด น่าขนลุก สายตาของพวกเขาแทบจะไม่สามารถใช้งานได้ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรคอยโจมตีพวกเขาอยู่ที่นี่

พวกเขาหาประตูวังไม่พบราวกับว่าพวกเขามาถึงทะเลทรายที่ไร้ชีวิตชีวา เวลาดูเหมือนจะหยุดลงที่นี่และไม่มีทางที่พวกเราจะออกไปได้

“ข้าไม่ต้องการที่จะตายใครจะรู้ว่าหญิงงามอันดับหนึ่งของแผ่นดินอย่างจี้จื่อเยว่จะต้องมาตายก่อนที่จะได้เป็นผู้อมตะ……”

“อย่ามองโลกในแง่ร้ายอย่างนั้นได้ไหม” เย่ฟ่านพูดไม่ออกจริงๆ

หมอกจางๆหมุนวนทำให้ยากต่อการมองไปข้างหน้าอย่างชัดเจน

"แคร่ก!"

เสียงแตกดังก้องกังวานหญิงสาวชุดม่วงกรีดร้องด้วยความตกใจ

“ข้าเหยียบอะไร?”

ซากโครงกระดูกสีขาวเหมือนหิมะสามารถเห็นได้บนพื้น โครงกระดูกนั้นแตกในหลายพื้นที่ พวกเขานอนราบกับพื้นอย่างเงียบๆราวกับว่าเพียงแค่สัมผัสจะทำให้มันสลายตัว

“คนพวกนี้คงเป็นยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้ กระดูกของเขาทนทานต่อกาลเวลา แม้ว่าจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากพลังงานลึกลับใดๆก็ตาม”

เย่ฟ่านตกใจอย่างมากในขณะที่เขาหมอบลงเพื่อตรวจสอบอย่างรอบคอบ

มีอักษรที่เต็มไปด้วยเลือดถูกเขียนไว้บนพื้น แม้ว่ามันจะผ่านไปนานแล้วแต่เห็นได้ชัดว่าเลือดนี้ยังคงมีกลิ่นอายอันทรงพลังอยู่

“ในโลกนี้มีผู้อมตะจริงๆหรือ?”

คำพูดไม่กี่คำนี้ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเสียใจและความขุ่นเคืองของบุคคลผู้นี้ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต

กระดูกที่สามารถทนต่อการทดสอบของเวลาแน่นอนว่าจะต้องเป็นยอดฝีมือในระดับสูงสุดที่แทบจะเป็นผู้อมตะแล้ว

อย่างไรก็ตามเราสามารถสัมผัสได้ถึงความเสียใจและความขุ่นเคืองที่เขาเคยรู้สึกมาก่อนที่เขาจะตาย

ดวงตะวันฉายแสงแห่งขุนเขา สายน้ำ และดอกไม้

นี่เป็นบุคคลที่ไม่มีใครเทียบได้ในอดีต น่าเสียดายที่กระดูกของเขาถูกฝังที่นี่และถูกลืมไปพร้อมกับกาลเวลา

ในสมัยโบราณผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนมีความเศร้าโศกในใจแม่จะฝึกฝนมาอย่างยาวนานแต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องมาตายโดยไม่ประสบผลสำเร็จในการเป็นผู้อมตะ

เย่ฟ่านหาทางออกไม่ได้ เขาทำได้เพียงตัดสินใจเดินไปข้างหน้าตามที่ทางของโครงกระดูก ไม่นานหลังจากนั้นเขาค้นพบโครงกระดูกอีกชุดหนึ่งที่มีความโดดเด่นนอนอยู่บนพื้น โครงกระดูกนี้ยังมีอักษรโลหิตที่ถูกเขียนไว้อยู่ใกล้ๆอีกด้วย

“การเป็นผู้อมตะ……ยาก! ยาก! ยาก!” คำพูดเหล่านี้เต็มไปด้วยความรู้สึกขมขื่นราวกับว่าบุคคลนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังในความตายของเขา

“ยังมีบางคำอยู่ที่นี่!”

หญิงสาวที่สวมชุดสีม่วงมองไปยังบริเวณใต้วงแขนของโครงกระดูก

เย่ฟ่านผลักแขนออกไปเบาๆและทำให้มันกลายเป็นผลทันที มีคำไม่กี่คำที่แทบจะมองไม่เห็น

หยกพลิกสวรรค์หยางอี้เจิน

“สวรรค์!”

หญิงสาวที่สวมชุดสีม่วงตกใจ ริมฝีปากสีแดงที่น่ารักของนางเปิดกว้างขณะที่นางอุทาน

“หยางอี้เจินแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์ ซึ่งเป็นยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาได้รับการกล่าวขานว่าเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเผ่ามนุษย์เมื่อหมื่นปีก่อน……”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เย่ฟ่านก็ตกตะลึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์ไม่มีอีกต่อไป มีเพียงชายชราที่บ้าคลั่งเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตอยู่

วังขนาดมหึมานี้เต็มไปด้วยซากศพของยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้ พวกเขามาที่นี่เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟเพื่อแสวงหาโอกาสที่จะกลายเป็นผู้อมตะ

ซากโครงกระดูกชุดที่สามทำให้หญิงสาวกรีดร้อง นางตื่นเต้นมาก แม้ว่าคำพูดที่เปื้อนเลือดจะพร่ามัว แต่ก็ยังสามารถแยกแยะได้ ศพนั้นเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในตระกูลจี้

“เขาเป็นบรรพบุรุษของตระกูลจี้ของเราเมื่อกว่าเก้าพันปีที่แล้ว เขาไม่เพียงแต่ถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารของตระกูลจี้ของเราเท่านั้น แม้แต่ทั่วแดนรกร้างตะวันออกเขาก็นับได้ว่าเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งสูงสุด…….”

เย่ฟ่านยังคงเดินหน้าต่อไป เขาได้เห็นศพมากกว่าสามสิบศพ พวกเขาจำนวนหนึ่งทิ้งชื่อไว้และพวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้ที่จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์

ภายในวังทองแดงที่ว่างเปล่ากว้างใหญ่ไม่สิ้นสุด ไม่มีทางที่จะหาทางออกได้เลย น้ำจากทะเลสาบไม่ไหลเข้าสู่วัง นี่คือพื้นที่ที่ถูกปิดผนึกไว้

“การเป็นผู้อมตะนั้นยากมาก……”

เย่ฟ่านรู้สึกประทับใจกับคำนี้ ตั้งแต่สมัยโบราณมียอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้หลายคนในดินแดนตะวันออกที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแต่ล้มเหลวในการบรรลุความเป็นอมตะ

“คนเหล่านี้ตายที่นี่ได้อย่างไร? หากพวกเราต้องตายที่นี่แม้แต่ซากของพวกเราก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน” หญิงสาวรู้สึกหดหู่ใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของนางจะจบลงง่ายๆแบบนี้

“เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้แบบนี้……”

เย่ฟ่านครุ่นคิดอย่างเงียบๆ แต่ไม่สามารถคิดหาวิธีการได้ ยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้มากมายล้วนต้องตายอยู่ที่นี่ คนตัวเล็กๆแบบเขาจะรอดชีวิตได้ยังไง

ทันใดนั้นวังทองแดงเริ่มสั่นสะท้าน แรงกดดันมหาศาลเหมือนจักรวาลเริ่มลดระดับลงมาพร้อมกับบดขยี้เข้าใส่ร่างกายของพวกเขา

นี่คือพลังงานจากแหล่งกำเนิด คล้ายกับพลังงานในระหว่างการสร้างจักรวาล สร้างโลกนับไม่ถ้วนและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

พลังปฐมแห่งความโกลาหลเคลื่อนไปข้างหน้าไม่สามารถเบี่ยงเบนได้ หากทั้งสองสัมผัสเข้ากับพลังชะนีพวกเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

“ข้าไม่อยากตาย…….” หญิงสาวคร่ำครวญพลางท่องชื่อบุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคนในสมัยโบราณ

เย่ฟ่านตกตะลึงอย่างมาก เขาไม่มีวิธีใดที่จะป้องกันพลังแห่งความโกลาหล

ทันใดนั้นกงล้อแห่งทะเลของเย่ฟ่านเริ่มสั่นสะท้าน ก้อนทองเหลืองที่เงียบงันเริ่มสั่นไหวก่อนจะบดขยี้เข้าหาพลังปฐมแห่งความโกลาหล

หลังจากนั้นน้ำพุแห่งชีวิตของเขาก็ปะทุขึ้นและก้อนทองเหลืองก็ออกมาจากทะเลแห่งความทุกข์ของเขาพร้อมกับล่องลอยอยู่กลางอากาศ

"นั่นคืออะไร?"

หญิงสาวเบิกตากว้างขณะจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น