ตอนที่ 154 งดงามดั่งภูตพราย

154 - ได้รับภรรยาที่งดงาม

เหนือทิวเขาพืชพรรณเขียวขจีและอุดมสมบูรณ์มีหมอกสีเขียวหมุนวน ขณะที่พื้นที่ทั้งหมดดูเหมือนจะมีแสงเจิดจ้าราวกับถูกแกะสลักจากหินหยกทำให้ทั่วทั้งบริเวณรู้สึกราวกับอยู่นอกโลก

สามปีผ่านไปหญิงสาวลึกลับคนนี้ดูงดงามมากขึ้นกว่าเดิม นี่คือหญิงสาวที่มีชีวิตที่งดงามมากที่สุดเท่าที่เย่ฟ่านเคยพบมา ส่วนสตรีศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์นั้นไม่นับเพราะว่านางตายไปแล้ว

นางยืนอยู่ภายในศาลา ชุดสีขาวของนางและผมสีดำของนางกำลังพริ้วไหวไปกับสายลม ดวงตาของนางสดใสชวนให้ผู้คนที่มองเห็นเกิดความหลงใหล

“เป็นเจ้า”

ฉินเยาเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์ดึงดูดทางเพศ รูปร่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มที่จะทำให้ผู้ชายทุกคนงง แต่หญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าคนนี้ไม่ได้ก่อให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้นนางสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์จนไม่มีผู้ใดกล้าคิดกับนางในทางที่ไม่ดี

เย่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะยอมรับว่าหญิงสาวคนนี้สมบูรณ์แบบโดยไม่มีตำหนิใดๆเลย เขาสงสัยว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์ในตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ก็น่าจะมีลักษณะแบบนี้เช่นกัน

“ข้าเอง เราเจอกันอีกแล้ว”

ฉินเหยาและคนอื่นๆได้ยินสิ่งนี้ก็แสดงความตกใจออกมา พวกนางไม่รู้ว่าทั้งสองฝ่ายรู้จักกันและอดไม่ได้ที่จะมองเย่ฟ่านสองสามครั้งก่อนที่จะมองย้อนกลับไปที่หญิงสาวลึกลับ

“ฝ่าบาท เด็กหนุ่มคนนี้ถูกส่งมาโดยนักพรตต้วน อย่างที่เขาพูด นี่เป็นร่างกายที่ประเมินค่าพวกเราไม่สามารถปล่อยให้ความพยายามทั้งหมดสูญสลายไป”

เย่ฟ่านรู้สึกตะลึงงันจากวิธีที่พวกนางพูด หญิงสาวที่สมบูรณ์แบบคือผู้สืบเชื้อสายของจักรพรรดิอสูรอย่างแน่นอน ในเวลาเดียวกันเขารู้สึกแปลกๆที่เขาถูกนำตัวมาเหมือนกับเพื่อใช้ทำเป็นอุปกรณ์บางอย่าง

“พวกเจ้า…… เจ้าจะทำอะไร?”

“อย่ากังวล หากเจ้าได้รับเลือกเจ้าก็จะได้รับผลประโยชน์มหาศาล”

หญิงไร้ตำหนิในศาลาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เจือปนอารมณ์อะไร

“เป็นเจ้าได้อย่างไร…….”

“ข้าก็ไม่เคยคาดหวังว่าจะพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ พี่สาวช่วยบอกข้าทีว่าผังป๋ออยู่ที่ไหน? เขาเป็นยังไงบ้าง ข้าจะได้เจอเขาอีกไหม”

ใต้ทิวเขาหญิงสาวเผ่าอสูรมากมายมีสีหน้าแปลกๆและแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็น พวกนางไม่เข้าใจว่าเย่ฟ่านคุ้นเคยกับผังป๋อได้อย่างไร

“ข้าเกรงว่าข้าจะทำตามความปรารถนาของเจ้าไม่ได้” เสียงของหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบอ่อนโยนมาก

"ทำไม?"

“ตอนนี้เขาอยู่ในการทำสมาธิแบบปิด ภายในสองปีมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะปรากฏตัว”

เย่ฟ่านรู้สึกกังวลในใจขณะที่เขาถามเสียงดัง

“ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา เจ้าช่วยบอกข้าได้ไหมว่าเขายังคงเป็นผังป๋อคนเดิมอยู่หรือเปล่า”

หญิงสาวในศาลาไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของนางสงบลงก่อนจะพยักหน้าเบาๆจากนั้นก็ส่ายหน้าอีกครั้ง

“ความหมายของเจ้าคืออะไร” เย่ฟ่านไม่รู้สึกสบายใจ

ฉินเหยามีสีหน้าหนักใจเล็กน้อยจากนั้นจึงไขข้อสงสัยของเย่ฟ่านว่า

“อย่ากังวล มีบางสิ่งที่ฝ่าบาทไม่สามารถเปิดเผยแก่ท่านได้โดยตรง อย่างไรก็ตามโปรดสบายใจได้ เผ่าอสูรของเรามีจริยธรรมเป็นของตัวเองและจะไม่ทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุผล เจ้าจะสามารถพบเพื่อนของเจ้าได้อย่างแน่นอนในอนาคต”

“ลำไส้ของข้าบอกข้าว่าคำพูดของเจ้าไม่มีความซื่อสัตย์เลย” เย่ฟ่านมองไปที่ฉินเหยาและกล่าวต่อไปว่า

“บอกข้าทีว่าผังป๋อเป็นอะไรบ้าง?”

“ตอนนี้ไม่มีใครสามารถพูดได้ชัดเจน ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยเมื่อเขาออกมาจากการทำสมาธิเท่านั้น” เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้วฉินเหยาก็หันไปโค้งคำนับหญิงสาวที่ไร้ตำหนิ

“ฝ่าบาท ร่างกายนี้แข็งแกร่งอย่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ถือได้ว่าเป็นร่างกายที่ประเมินค่าไม่ได้และเหมาะมากที่จะเป็นสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์”

บนทิวเขา กลีบดอกไม้เป็นประกายระยิบระยับส่งกลิ่นหอมอบอวลในอากาศ หญิงสาวที่สมบูรณ์แบบขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า

“จะเป็นเขาได้อย่างไร……”

“เขาไม่เหมาะเหรอ?” ฉินเหยารู้สึกงงงวย

“พลังปราณในเลือดของเขาแข็งแรงและมีชีวิตชีวา อย่างไรก็ตาม หากผู้ที่อยู่ในการทำสมาธิคนนั้นรู้ว่าเขาอยู่กับเราอาจก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้”

“สิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์? เพื่อจุดประสงค์อะไร?” เย่ฟ่านเต็มไปด้วยความสับสน

หญิงสาวในศาลาเหลือบมองเย่ฟ่านและกล่าวว่า

“พาเขาออกไปก่อน”

สตรีอสูรที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจสองสามคนหัวเราะขณะที่พวกนางเข้ามาหิ้วตัวเย่ฟ่านออกจากศาลาไป ฉินเยาไม่ได้ออกไปพร้อมกับทุกคน นางมีสีหน้าสงสัยและอยู่สนทนากับหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบคนนั้น

“ฝ่าบาท คิดมากเกินไปหรือเปล่า?”

“มีบางสิ่งที่เจ้าไม่เข้าใจ หากมีอะไรผิดพลาดผลลัพธ์จะเป็นหายนะอย่างใหญ่หลวง”

“ถ้าเราไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ฝ่าบาทรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับร่างกายอันล้ำค่านี้” ฉินเหยาถาม

“สมบูรณ์แบบที่สุด” หญิงสาวที่งดงามคนนั้นหลับตาลงและกล่าวเพิ่มเติมว่า

“ผังป๋อที่อยู่ในการทำสมาธิได้กล่าวว่า เมื่อครั้งอดีตตัวเขาและเย่ฟ่านเคยรับประทานผลไม้ศักดิ์สิทธิ์เข้าไป ถ้าราชาอสูรต้องการใช้ร่างกายของเขา ก็นับว่าเหมาะสมมากที่สุดแล้ว”

……….

ไกลออกไปจิตใจของเย่ฟ่านสั่นสะท้าน แม้ว่าระยะทางจะห่างไกล แต่ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ของเขาแข็งแกร่งเป็นพิเศษและสามารถได้ยินคำพูดได้ชัดเจน

“ทั้งสองคนนี้……..” ฉินเยาแสดงความประหลาดใจบนใบหน้าของนาง

“ไม่น่าแปลกใจที่นักพรตต้วนเต๋อที่ลึกลับคนนั้นจะกล่าวว่าความสามารถของเด็กคนนี้เป็นปรากฎการณ์ที่น่าอัศจรรย์และร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้” หลังจากนั้นนางก็ได้แสดงท่าทีตื่นเต้น

“ดีกว่านี้ไม่ดีกว่าหรือ? คนหนึ่งเป็นผู้ครอบครองวิญญาณของจักรพรรดิอสูร อีกคนหนึ่งก็จะได้ครอบครองหัวใจ นี่เป็นเรื่องที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง”

เย่ฟ่านที่เดินไปรอบๆหุบเขารู้สึกใจสั่น เขาเป็นห่วงผังป๋ออย่างถึงที่สุด ในขณะเดียวกันชะตากรรมของเขาก็เลวร้ายไม่แตกต่างกันมากนัก

หญิงสาวที่สมบูรณ์แบบในศาลาส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“ผู้ที่อยู่ในการทำสมาธิตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าการเข้าครอบครองร่างกายจะประสบผลสำเร็จหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วบางทีคนได้รับประโยชน์สูงสุดอาจจะเป็นเด็กน้อยที่ชื่อผังป๋อ”

"นี่……."

“สำหรับเด็กหนุ่มที่ชื่อเย่ฟ่านร่างกายของเขานั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ถ้าเขาถูกใช้เป็นสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นการยากที่จะคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผู้ที่อยู่ในการทำสมาธิกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่านี่เป็นคนที่มีชะตากล้าแข็งเหลือเกิน……”

นี่เป็นคำพูดสุดท้ายที่เย่ฟ่านได้ยินก่อนที่เขาจะถูกนำออกจากหุบเขาไปยังที่อื่น

บริเวณนี้เต็มไปด้วยดอกบ๊วยที่มีอายุนับหมื่นปี ทะเลสาบสีเขียวมรกตตั้งอยู่ใจกลางป่า และกระท่อมมุงจากหลายหลังก็ถูกสร้างขึ้นข้างๆ

………..

วันที่ห้าหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบปรากฏตัวอีกครั้ง ชื่อจริงของนางคือเอี้ยนรุ่ยหยู* ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความงดงามที่ไม่มีใครเทียบได้

[แปลว่าใบหน้าเหมือนหยก]

ถ้าคนอื่นได้รับชื่อนี้เย่ฟ่านจะรู้สึกไม่พอใจอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม หญิงสาวคนนี้ไม่มีข้อตำหนิแม้แต่เล็กน้อย นางดูไม่เหมือนคนในโลกแห่งความเป็นจริง และชื่อนี้ก็ราวกับว่าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อนางเท่านั้น

ฉินเหยาเดินตามนางมาด้วย นอกจากนี้ยังมีหญิงชราสองคนที่ค่อยๆลอยไปที่ทะเลสาบมรกต

หลังจากนั้นพวกนางก็ตรวจสอบร่างกายของเย่ฟ่านอย่างละเอียดก่อนจะพยักหน้า

“เขาสามารถใช้เป็นสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์ได้” หญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้น

ในที่สุดเมื่อทั้งสามคนจากไป ฉินเยาก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

“จะต้องมีคำถามมากมายในใจ แต่เจ้าผ่อนคลายเถอะพวกเราไม่ทำอันตรายต่อเจ้า มิหนำซ้ำเจ้ายังจะได้รับโชคชนิดที่ว่าเกิดอีกสิบครั้งก็ไม่มีทางได้ครอบครอง”

เย่ฟ่านถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เจ้ากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่?”

“เจ้าเคยเห็นหัวใจของจักรพรรดิอสูรแล้ว รู้สึกว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง?”

“น่ากลัวมาก”

“ดีที่เจ้ารู้” ฉินเหยาชำเลืองมองเย่ฟ่านขณะที่นางหัวเราะเบาๆ

“โอกาสอันยิ่งใหญ่จะตกอยู่บนตักของเจ้า หากเจ้าทำสำเร็จ อย่าลืมพี่สาวคนนี้”

"เจ้าหมายถึงอะไร?"

“การใช้ร่างกายของเจ้าเป็นสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจของจักรพรรดิอสูร ปล่อยให้มันรักษาความมีชีวิตชีวาของมัน ในเวลาเดียวกันมันจะหล่อเลี้ยงร่างกายเจ้า นี่ไม่ใช่โอกาสที่สวรรค์ส่งมาให้หรือ?”

"นี้……."

เย่ฟ่านตกใจมากเขาไม่เคยคิดเลยว่าอสูรพวกนี้จะใช้ร่างกายของเขาเป็นสิ่งประดิษฐ์เพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจของจักรพรรดิอสูร

“เจ้าไม่ต้องวิตกกังวล หัวใจของจักรพรรดิอสูรถูกผนึกแล้ว ไม่เช่นนั้นเจ้าจะทนไม่ไหว”

“ตอนนี้หัวใจนั้นจะมีประโยชน์ต่อร่างกายของเจ้าโดยไม่มีความเสียหายแม้แต่น้อย” เมื่อพูดเช่นนี้ฉินเหยาก็เป่าลมไปที่หูของเย่ฟ่านพร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“หากเจ้าสามารถเลี้ยงดูหัวใจอันศักดิ์สิทธิ์นี้ได้จริงๆฝ่าบาทของเราจะแต่งงานกับเจ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นี่คือความฝันของผู้ชายนับไม่ถ้วนทั่วดินแดนรกร้างตะวันออก!”

“ข้าไม่อยากเป็นสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์!” เย่ฟ่านไม่มีทางต้องการเรื่องนี้

“หัวใจศักดิ์สิทธิ์จะช่วยให้เจ้าผ่าตัดเปลี่ยนเนื้อหนังและกระดูก ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าคนที่มีร่างกายเช่นนี้หายากมาก เจ้าเชื่อว่าโอกาสดังกล่าวจะตกมาอยู่ที่เจ้าหรือ?

ในอนาคตฝ่าบาทจะใช้หัวใจศักดิ์สิทธิ์ฝึกฝนวิชาอสูรที่ไม่มีใครเทียบได้ นางจะแต่งงานกับเจ้าและเป็นภรรยาของเจ้า ด้วยความงามที่ไม่มีใครเทียบได้เจ้ายังไม่พอใจเรื่องนี้อีก?”

“การที่มีภรรยาที่งดงามขนาดนี้เป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันจริงๆ เรื่องนี้ข้าสามารถยอมรับไว้ด้วยความเต็มใจ สำหรับหัวใจดวงนั้นต้องขอขอบคุณในความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของพวกเจ้า แต่โปรดไปหาคนอื่น!”

“โชคมาเคาะประตูบ้านเจ้า แต่เจ้าเลือกที่จะปฏิเสธมันข้าไม่รู้จะพูดอะไรกับเจ้าจริงๆ”