บทที่ 17 - หัวหน้าฟาง

บทที่ 17 - หัวหน้าฟาง

อุ้งเท้าที่เงื้อขึ้นอาบไปด้วยแสงสีขาวเช่นกัน แต่คราวนี้ไม่ได้มีเพียงแค่การเสริมกำลังให้กับอุ้งเท้าเท่านั้น

ฟุ่บ—

ฟุ่บ—

พลังงานควบแน่น เกิดเป็นกรงเล็บพลังงานรูปร่างคล้ายกับชั้นพลังงานภายนอกที่เกิดจากทักษะพุ่งชนงอกเงยออกมาปกคลุมอุ้งเท้าเนื้ออย่างรวดเร็ว

ฉีกกระชากอากาศ คมกริบถึงขีดสุด!

โก่วอวิ๋นส่งกระแสจิต ชั้นพลังงานภายนอกที่เสริมความแข็งแกร่งจากการพุ่งชนก็ไหลมารวมกัน ผสานเข้ากับกรงเล็บพลังงาน

เพียงชั่วพริบตา กรงเล็บพลังงานขนาดเกือบเท่าหัวของโก่วอวิ๋นก็ก่อตัวขึ้น รูปร่างคล้ายกรงเล็บหมี ทั้งหนาและคมกริบ!

ความเร็วและพละกำลังของ [พุ่งชน] lv.5 ผสานเข้ากับความคมกริบของ [กรงเล็บตะปบ] lv.5 อย่างลงตัว!

อาศัยแรงส่งจากการพุ่งชน ตวัดกรงเล็บฟาดลงไปอย่างแรง!

การโจมตีอันทรงพลังนี้ หลังจากที่โก่วอวิ๋นทะลวงผ่านคลื่นกระแทกจากทักษะ [กระทืบปฐพี] ของสัตว์อสูรศิลาหนักมาได้ ก็ฟาดเข้าที่ลำตัวของมันอย่างจัง!

ทันทีที่สัมผัส เกราะพลังงานที่เกิดจาก [เกราะเกล็ดดิน] บนผิวชั้นนอกก็ถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เกล็ดหินชั้นล่างยังไม่ทันได้รับการซ่อมแซมด้วยพลังงานธาตุดิน ก็ถูกกรงเล็บอันทรงพลังฉีกกระชากตามไปติดๆ ทันที!

แคว่ก!

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาพร้อมกับเศษเกล็ดที่แตกกระจาย!

สัตว์อสูรศิลาหนักถูกกรงเล็บตบกระเด็นลอยละลิ่วไปตามแรงปะทะ ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เลือดและเกล็ดร่วงหล่นเป็นทางยาว

“เชี่ย!”

“โคตรเจ๋ง!”

“เชี่ย โคตรเจ๋งเลย!”

การพลิกผันของชัยชนะเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ผู้ชมหลายคนบนอัฒจันทร์ยังไม่ทันมองเห็นชัดเจนด้วยซ้ำ สัตว์อสูรศิลาหนักก็เลือดสาดกระเซ็นเต็มสนามประลอง และถูกตบกระเด็นไปแล้ว

ชั่วขณะนั้น เสียงอุทาน “เชี่ย” ดังระงมไปทั่ว เพื่อแสดงถึงความตื่นเต้นในใจของทุกคน

แม้จะมีคนดูไม่มากนัก แต่บรรยากาศในสนามประลองกลับเต็มไปด้วยความคึกคักยินดี

รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ปรากฏบนใบหน้าของไอ้หนุ่มแว่นในวินาทีที่เห็นเจ้าสุนัขพุ่งชน [กระทืบปฐพี] แข็งค้างไปทันที

เขามองดูสัตว์อสูรศิลาหนักที่นอนล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้น และถูกสุนัขเมฆาล่องที่ตามไปไล่ต้อนเหยียบไว้ใต้เท้า สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยว

“เป็นไปได้ยังไง? สุนัขตัวนั้นจะฉีกการป้องกันของสัตว์อสูรศิลาหนักได้ยังไง? สัตว์อสูรศิลาหนักที่ฉันอุตส่าห์ทุ่มเทเลี้ยงดูมาอย่างดี จะแพ้ให้กับสุนัขเมฆาล่องตัวหนึ่งได้ยังไง?!”

มาแล้ว! มาแล้ว!

ช่วงเวลาสุนัขขี้แพ้ที่ฉันโปรดปรานที่สุด!

เมื่อแน่ใจว่าสัตว์อสูรศิลาหนักหมดสภาพจะสู้ต่อแล้ว โก่วอวิ๋นก็หันขวับไปมองไอ้หนุ่มแว่นที่ยืนอยู่ตรงจุดของผู้ใช้สัตว์อสูรทันที แล้วก็ได้เห็นภาพที่เขาอยากเห็นที่สุดจริงๆ ด้วย

ตอนที่ยังเป็นผู้เล่นในชาติก่อน เขาเห็นสีหน้าแบบนี้จากคู่ต่อสู้มานักต่อนักแล้ว

หลากอารมณ์ หลายรูปแบบ

ดูทีไรก็รู้สึกบันเทิงทุกที~

ไม่คิดเลยว่าทะลุมิติมาแล้ว จะยังมีโอกาสได้เห็นในมุมมองของสัตว์อสูรอีก

น่าคิดถึงจังน้า~

สายตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกของเจ้าสุนัขสบเข้ากับไอ้หนุ่มแว่น ทำเอาหมอนั่นแทบจะสติแตกเป็นรอบที่สอง

ความจริงแล้วหมอนี่ก็ไม่ได้แพ้ไม่เป็นหรอกนะ

แต่มันบ้าตรงที่ ตอนที่กำลังคิดว่าจะชนะอยู่รอมร่อ จู่ๆ สถานการณ์กลับพลิกผัน ต้องมาแพ้ให้กับสุนัขตัวหนึ่ง นี่มันรับไม่ได้จริงๆ!

นั่นมันช่องว่างระดับเผ่าพันธุ์ระหว่างระดับขุนพลขั้นสูงกับระดับทหารขั้นต่ำเลยนะโว้ย!

นี่ก็ยังจะพลิกชนะได้อีกเหรอ?!

ไอ้นี่มันใช้โปรแกรมโกงชัดๆ!

ถ้าไม่ติดว่าการประลองแบบสุ่มนี้มีแค่กฎกติกาพื้นฐานและไม่ได้เข้มงวดอะไรนัก เขาคงอยากจะขอให้ตรวจสารกระตุ้นซะด้วยซ้ำ!

แต่เมื่อดูจากการแสดงออกถึงความแข็งแกร่งของสุนัขเมฆาล่องที่ปกติดีมาตั้งแต่ต้นจนจบ ต่อให้ทักษะจะเลื่อนระดับหน้างานก็ยังถือว่าสมเหตุสมผลอยู่ ถ้าเขาขอให้ตรวจสารกระตุ้นจริงๆ คนที่หน้าแตกก็คงเป็นเขาเองนั่นแหละ

ขืนข่าวแพร่ออกไป มีหวังโดนคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะหาว่าแพ้แล้วพาลแหงๆ!

เขาไม่อยากโดนรุมหัวเราะเยาะ ก็เลยต้องจำใจกลืนเลือด

“การประลองสิ้นสุดลง!”

“ผู้ชนะในการประลองครั้งนี้คือ ถังเยว่เซวียน และสุนัขเมฆาล่องของเธอ!”

กรรมการประกาศเสียงดังลั่น น้ำเสียงปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

ถึงจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอเห็นสุนัขเมฆาล่องทะลวงฝ่า [กระทืบปฐพี] ของสัตว์อสูรศิลาหนักเข้าไปคว่ำมันได้ในหมัดเดียว เขาก็ยังควบคุมความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่ดี

นี่คือการประลองระดับสามัญที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิตการเป็นกรรมการเลยก็ว่าได้!

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งสนามประลองก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องยินดี

ผู้คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ต่างก็ร่วมกันส่งเสียงเชียร์และเฉลิมฉลองชัยชนะให้กับสุนัขเมฆาล่องในวินาทีนี้!

ถึงจะมีแค่สิบกว่าคน แต่เมื่อเสียงโห่ร้องของพวกเขารวมกัน ก็สร้างคลื่นเสียงดังกระหึ่ม จนเรียกความสนใจและความอยากรู้อยากเห็นจากคนอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้ไม่น้อย

แม้ในโลกใบนี้ที่ทุกเผ่าพันธุ์สามารถวิวัฒนาการไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้หากค้นพบวิธีที่ถูกต้องและเปี่ยมไปด้วยความหวังอันไร้ขีดจำกัด แต่ปาฏิหาริย์ที่ผู้ด้อยกว่าสามารถพลิกชนะผู้แข็งแกร่งกว่าได้ ก็ยังคงเป็นเรื่องที่จับใจผู้คนอยู่ดี!

หลังจากเสียงโห่ร้องซาลง ผู้คนต่างมองดูสุนัขเมฆาล่องบนสนามประลองพลางตั้งตารอการวิวัฒนาการของมันโดยไม่รู้ตัว

แค่เป็นสุนัขเมฆาล่องยังเก่งขนาดนี้ ถ้าวิวัฒนาการเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่า จะสง่างามขนาดไหนกันนะ?

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นถังเยว่เซวียนวิ่งเหยาะๆ เข้ามา โก่วอวิ๋นก็กระโดดลงจากตัวสัตว์อสูรศิลาหนัก แล้วเดินกะเผลกๆ ไปรับเด็กสาว

ถังเยว่เซวียนย่อตัวลงสวมกอดเจ้าสุนัขแน่นโดยไม่สนว่ามันจะดิ้น เธอจับมันพลิกซ้ายพลิกขวาตรวจดูทั่วทั้งตัวก่อนเป็นอันดับแรก

เมื่อแน่ใจว่านอกจากอุ้งเท้าที่ใช้โจมตีเมื่อกี้จะเคล็ดเพราะแรงสะท้อนกลับแล้วก็ไม่มีบาดแผลร้ายแรงอื่นใด ขอบตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอขยี้หัวเจ้าสุนัขอย่างแรงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“ฉันก็แค่บอกให้แกลองดูอีกครั้ง ทำไมแกถึงกล้าพุ่งชนทักษะกระทืบปฐพีของสัตว์อสูรศิลาหนักตรงๆ ล่ะ!”

“ฮือๆ... ตัวแกแค่นี้! ถ้าโดนเหยียบเข้าจะทำยังไง! ไม่รักชีวิตแล้วหรือไง!”

โก่วอวิ๋นทำหน้าซื่อตาใส รู้สึกน้อยใจนิดๆ “ก็ฉันมั่นใจนี่นา...”

เขาอยากจะเห่าเถียงอีกสักสองสามคำ แต่พอเห็นหน้าเด็กสาวที่น้ำตาคลอเบ้า เขาก็ยอมเงียบเสียงลงอย่างว่าง่าย ไม่กล้าเห่าต่อ

ไม่ว่าเขาจะเต็มใจยอมรับสถานะสัตว์อสูรในตอนนี้หรือไม่ก็ตาม แต่อย่างน้อยความจริงใจที่เด็กสาวมีให้ เขาก็ไม่อาจต้านทานได้

“ไป! เราไปห้องพยาบาลทำแผลที่เท้าแกกัน แล้วค่อยกลับบ้าน!”

เด็กสาวปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา แล้วผุดลุกขึ้นยืน เธอปรายตามองหนุ่มแว่นที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวหลังจากการตรวจดูอาการบาดเจ็บของสัตว์อสูรศิลาหนัก แล้วเก็บเจ้าสุนัขเข้ามิติสัตว์อสูร หันหลังเดินจากไปทันที

...

“ในที่สุดก็เปิดเทอมสักทีนะ...”

ถังเหวินฮว๋ามองส่งลูกสาวที่หน้าประตูโรงเรียน พลางถอนหายใจยาว

“ทำไมคะ?”

ถังเยว่เซวียนเลิกคิ้ว “ทำไม พ่อรำคาญที่หนูอยู่บ้านกวนใจพ่อทุกวันเหรอคะ?”

“เปล่าซะหน่อย! รีบเข้าไปเลยลูก!” เฒ่าถังส่ายหน้ารัวๆ “ตั้งใจทำผลงานให้ดี พยายามเข้าทีมตัวแทนโรงเรียนให้ได้ล่ะ... ถึงพ่อจะมองว่าฝีมือเสี่ยวอวิ๋นตอนนี้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรก็เถอะ!”

“ตอนนี้ลูกเก่งกว่าพ่อสมัยนั้นเยอะเลยนะ!”

ถังเหวินฮว๋าเอ่ยจากใจจริง

ต่อให้เป็นเขาเอง ก็คิดไม่ถึงว่าลูกสาวจะปั้นสุนัขเมฆาล่องให้เก่งถึงขั้นงัดกับสัตว์อสูรศิลาหนักได้สูสี ตอนที่รู้เรื่องเมื่อวาน เขาเองก็ตกใจไม่น้อย

“หนูก็แค่ดวงดีเท่านั้นแหละค่ะ~”

เด็กสาวบอกลาคุณพ่อ กลมกลืนไปกับฝูงชนของนักเรียน แล้วเดินเข้าโรงเรียนไป

“ถังเยว่เซวียนใช่ไหม?”

เพิ่งเข้าประตูโรงเรียนมา ยังอยู่ตรงลานกว้าง ก็มีเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลังของเด็กสาว

“สวัสดีค่ะ หัวหน้าฟาง!”

เด็กสาวหันไปมอง เห็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดกีฬาลำลองกำลังก้าวสาวยาวๆ เข้ามาหา จึงรีบทักทายทันที

หัวหน้าฟางคนนี้คือหัวหน้าฝ่ายประลองของโรงเรียนฝึกสอนผู้ใช้สัตว์อสูรเซินหลัวที่เธอเรียนอยู่ รับผิดชอบดูแลเรื่องการประลองสัตว์อสูรทั้งในและนอกโรงเรียนโดยเฉพาะ

สำหรับนักเรียนหลายคน เขาคือตัวตนที่ทั้งรักทั้งกลัว

“สวัสดี...”

หัวหน้าฟางพยักหน้ายิ้มๆ แล้วพูดเข้าประเด็นทันที “ครูได้ดูวิดีโอการประลองของเธอเมื่อวานแล้ว สุนัขเมฆาล่องตัวนั้นเป็นตัวที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ครูเคยเห็นมาในชีวิตเลย...”

“ว่าไง? สนใจจะเข้าร่วมการคัดเลือกเป็นตัวแทนโรงเรียนไหม?”

[จบแล้ว]