140 - ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

140 - ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

หลังจากบริโภคผลไม้สีทองสี่ผล ร่างกายของเย่ฟ่านก็กลับสู่สภาวะที่สมบูรณ์ที่สุด ผิวหนังของเขาสดใสและปราศจากสิ่งสกปรกใดๆราวกับว่ามันอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์

“ภายในขุมนรกที่ไม่มีที่สิ้นสุด พลังของคำสาปแห่งความตายนั้นน่ากลัวจริงๆ แม้แต่ดินแดนศักสิทธิ์และตระกูลขุนนางโบราณก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

ในโลกนี้มีเพียงผลไม้ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่สามารถลบล้างผลกระทบของมันได้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชื่อของมันดังก้องไปทั่วดินแดนรกร้างตะวันออกตั้งแต่สมัยโบราณ มันคือยาศักดิ์สิทธิ์จริงๆ”

ก่อนเข้าสู่ดินแดนรกร้างโบราณต้องห้าม การแตกสลายของโครงกระดูกทำให้ยอดฝีมือสิบคนเสียชีวิตทีละคน ทำให้สามารถมองเห็นได้ว่าพลังแห่งความรกร้างน่ากลัวเพียงใด

สำหรับเย่ฟ่านเขาได้รับความทุกข์ทรมานจากการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวของพลังรกร้าง ร่างกายของเขาได้รับการปนเปื้อนด้วยรัศมีแห่งความรกร้างจำนวนมาก

และถ้าเขาไม่มีร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณพร้อมกับการบริโภคยาศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

“ที่อยู่อาศัยของแมลงมีพิษน่าจะมีน้ำอมฤตทางวิญญาณที่สามารถรักษาพิษได้ คำพูดเหล่านี้มีเหตุผลของมันจริงๆ”

พื้นที่ต้องห้ามนี้ลึกลับและอันตรายอย่างมาก แต่ก็สามารถให้กำเนิดยาศักดิ์สิทธิ์ได้เก้าชนิด ซึ่งทำให้ผู้คนที่เข้ามาต้องถอนหายใจด้วยความชื่นชม

“ข้าฟื้นคืนความอ่อนเยาว์อย่างเต็มที่แล้ว ตอนนี้ข้าควรมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มความแข็งแกร่งของข้า”

เย่ฟ่านรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก เขาต้องการยาศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังเพื่อช่วยให้เขาฝ่าฟันไปได้

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นภาพสะท้อนของเขาในน้ำพุ เขาก็รู้สึกตกตะลึงในทันใด ดูเหมือนว่าเขาจะตัวเล็กลงเรื่อยๆ กลายเป็นเด็กที่อายุราวๆสิบสามปีอีกครั้ง

หน้าตาที่ละเอียดอ่อนและหล่อเหลาทำให้ทุกคนที่มองเห็นความรู้สึกว่าเขาเป็นเด็กไร้เดียงสาคนหนึ่ง

เย่ฟ่านถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“บัดซบถ้าข้ากินผลไม้ศักดิ์สิทธิ์สีทองไปมากกว่านี้ข้าไม่กลับไปเป็นลูกอ๊อดเลยเหรอ?”

เมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัวนี้เส้นขนทุกเส้นของเย่ฟ่านก็ตั้งตรง แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่น่าหัวเราะแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้น

“บัดซบจริงๆ”

เย่ฟ่านครุ่นคิดเป็นเวลานานแต่ไม่สามารถคิดวิธีแก้ปัญหาใดๆ ได้

มีต้นไม้เล็กๆสิบเอ็ดต้นล้อมรอบน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ และผลศักดิ์สิทธิ์ทองคำเจ็ดผลยังคงอยู่ที่เดิม มันเป็นประกายและโปร่งแสงแม้แต่กลิ่นหอมของมันก็ยังสามารถมอมเมาเย่ฟ่านที่อยู่ในระยะไกลได้

"ใช่แล้ว!"

ทันใดนั้นเย่ฟ่านก็นึกขึ้นได้ว่าสิ่งที่บันทึกไว้ในคัมภีร์เต๋ามีบางคำที่กล่าวถึงทักษะโบราณเล็กน้อย นั่นคือการใช้สิ่งประดิษฐ์กดทับระดับบ่มเพาะไว้เพื่อให้รากฐานมีความแข็งแกร่งและใช้ขึ้นสู่อาณาจักรเซียนในอนาคต

“การใช้หม้อของข้ากดร่างกายของข้าแล้วกินผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ นั่นน่าจะแก้ปัญหาได้” อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าเสี่ยงที่นี่หากมีอะไรไม่คาดฝันเกิดขึ้น ที่นี่จะกลายเป็นที่ฝังศพของเขา

เย่ฟ่านดึงกล่องหยกหลายกล่องออกจากอกของเขาในขณะที่เขาดึงผลไม้ศักดิ์สิทธิ์สีทองอย่างระมัดระวังและวางไว้ภายใน

เขารู้สึกราวกับว่าเขากำลังแบกห้องสมบัติเจ็ดห้องไว้กับตัวเองดังนั้นทุกความเคลื่อนไหวของเขาจึงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

นี่เป็นยาจากสวรรค์ที่จะช่วยเขาในการฝึกฝนร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณดั้งเดิม เขาไม่สามารถทำผิดพลาดใดๆได้!

“ในที่สุดก็ได้พวกมันมา”

เย่ฟ่านถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากการต่อสู้เพื่อชีวิตและความตายในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จ เมื่อคิดถึงวิธีที่ผู้คนในตระกูลเจียง ตระกูลจี้และดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงพบกับความสูญเสียมันทำให้เย่ฟ่านรู้สึกมีความสุขจริงๆ

เย่ฟ่านยืนขึ้นในขณะที่เขาจ้องมองไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์อีกเจ็ดแห่งและพึมพำ

“ยังมียาศักดิ์สิทธิ์อีกเจ็ดประเภท……”

เขาต้องการได้มันมาทั้งหมด ด้วยวิธีนี้เขาจะไม่กลัวสิ่งกีดขวางใดๆอีกต่อไปเนื่องจากร่างกายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาเขาน่าจะสามารถปีนขึ้นไปบนจุดสูงสุดได้

อย่างไรก็ตามนี่ดูเหมือนเป็นงานยากที่จะบรรลุ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่งได้รับการคุ้มกันโดยข้ารับใช้รกร้างและพวกมันมีร่างกายจริงๆ

จากท่าทางของทุกคนแล้วดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอ่อนแอไปกว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์เลย

เย่ฟ่านไม่ได้รู้สึกว่าก้อนทองเหลืองจะปกป้องเขาได้ เรื่องบังเอิญเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง และหากข้ารับใช้รกร้างไม่ล้วงเข้าไปในท้องของเขาโดยตรง ก็จะมีเพียงความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่

“ข้าอยากรู้จริงๆว่ายาศักดิ์สิทธิ์อื่นๆเป็นอย่างไร?” เย่ฟ่านพึมพำ

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่งมียาศักดิ์สิทธิ์ประเภทหนึ่งและสิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกงงงวย มันถูกปลูกขึ้นจากมนุษย์หรือไม่?

เป็นที่แน่ชัดว่าต้นไม้เล็กๆเหล่านั้นดำรงอยู่มานานหลายปีไม่รู้จบ และในอดีตอันไกลโพ้นนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และมันเกิดขึ้นได้อย่างไร?

เย่ฟ่านรู้สึกว่าบริเวณต้องห้ามนี้เป็นเหมือนพื้นดินบริสุทธิ์ในอดีต ไม่เช่นนั้นจะมีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์และต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร มันควรจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่เปลี่ยนสถานที่แห่งนี้ไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากนั้นเขานึกถึงคำพูดของชายชราบ้าคลั่งคนนั้นที่กล่าวก่อนหน้านี้ว่า 'มันมาอีกแล้ว' เขาหมายถึงอะไรกันแน่?”

เย่ฟ่านจ้องมองไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในระยะไกล โครงกระดูกที่รวมตัวกันนั้นมีจำนวนมากที่สุดมากกว่ายอดเขาอื่นๆ และโครงยังคงปีนออกมาจากขุมนรกสีดำอยู่ตลอดเวลา

“โลงศพทองแดงขนาดใหญ่จมลงโดยโครงกระดูก เกิดอะไรขึ้น โลงศพโบราณชกลับมาอยู่บนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร? นี่อาจเป็นการกระทำของข้ารับใช้รกร้างหรือไม่? พวกเขากลัวและไม่ต้องการให้มันอยู่ในใจกลางดินแดนของพวกเขา?” หัวใจของเย่ฟ่านเต็มไปด้วยคำถาม

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาไม่ควรจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป เมื่อหยิบขวดหยกบริสุทธิ์ขึ้นมาขวดหยกก็เปลี่ยนกลับไปเป็นขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น

นี่คือสมบัติของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงที่สวีเต้าหลิงมอบให้เขาเพื่อเก็บน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ พื้นที่ภายในของมันสามารถใส่ภูเขาขนาดใหญ่ไว้ได้เลยทีเดียว

ในขณะนี้ขวดหยกบริสุทธิ์ได้หรี่ลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อแสศักดิ์สิทธิ์ลดลงจารึกเต๋าที่แกะสลักไว้นั้นก็พร่ามัวอย่างมากและดูเหมือนว่าพวกมันจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“สมบัติล้ำค่านี้จะถูกทำลายโดยพลังปีศาจของดินแดนรกร้างโบราณต้องห้ามหรือไม่?”

เย่ฟ่านนำขวดหยกบริสุทธิ์มาไว้หน้าน้ำพุในขณะที่เขาเริ่มเติมน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงในขวด

"สาด! สาด!"

ขวดหยกขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติไม่ได้ถูกเติมอย่างรวดเร็ว เย่ฟ่านคาดว่าเขาได้เติมน้ำเข้าไปเจ็ดถึงแปดจินแล้ว และสิ่งนี้ทำให้เขามีความสุข แม้ว่ามันจะไม่ได้มีค่าเท่ากับยาศักดิ์สิทธิ์ แต่น้ำนี้ก็ยังมีความศักดิ์สิทธิ์อยู่ไม่น้อย

“ปู่ของเจ้า เจ้าคนแซ่สวีนั้นบอกว่าขวดนี้สามารถบรรจุแม้กระทั่งภูเขา นี่อะไรมันเพิ่งเติมน้ำเข้าไปได้เพียงไม่กี่จินก็จะเต็มแล้วหรือ”

เย่ฟ่านไม่มีทางได้รับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มากกว่านี้ เขาทำได้เพียงยืนขึ้นและเดินไปที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก่อนที่จะเด็ดใบของพวกมันมาเคี้ยวเล่น

“ข้าจะถอนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ออกไปจริงๆ”

เย่ฟ่านไม่ต้องการที่จะเสียทรัพยากรธรรมชาติโดยประมาท ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นี้สามารถเติบโตได้โดยอาศัยน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นและเขาไม่ต้องการที่จะทำให้มันสูญพันธุ์

ใครจะรู้ว่าในอนาคตเขาอาจจะได้กลับมาเก็บผลไม้ศักดิ์สิทธิ์พวกนี้อีกครั้ง เขาเพียงแค่หักกิ่งเรียวบางๆออกมาแล้ววางมันลงในขวดหยกบริสุทธิ์ก่อนที่จะก้าวลงจากภูเขา

ไม่ไกลจากยอดเขา เย่ฟ่านเห็นกระจกทองแดงนี่คืออาวุธของผู้อาวุโสเจียงฮั่นจง และตอนนี้ก็มืดมนโดยไม่มีเงาใดๆขณะที่มันวางอยู่ภายในซากปรักหักพัง

“สิ่งประดิษฐ์ที่หลอมโดยผู้ฝึกตนที่ไปถึงดินแดนอีกฝั่งนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน”

ไม่นานมานี้เองเขาได้สัมผัสถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของกระจกทองแดง มันสามารถทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ดูหม่นหมองพร้อมกับสั่นสะเทือนด้วยพลังมหาศาล

เย่ฟ่านหยิบกระจกทองแดงแปดแฉกขึ้นมาและพูด

“มันเหมือนกับขวดหยกบริสุทธิ์ แสงศักดิ์สิทธิ์ของมันลดลงและจารึกเต๋าบางส่วนก็หายไป หากออกจากดินแดนโบราณแล้วไม่ทราบว่ามันจะกลับมาใช้งานได้หรือไม่……”

ไม่ไกลนักมีของลักษณะคล้ายกับร่ม มันคืออาวุธของผู้อาวุโสจี้หยุนเฟิง หลังจากถูกเจาะด้วยนิ้วจากสตรีศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์ ตอนนี้มันได้รับความเสียหาย แต่เย่ฟ่านยังคงเก็บไว้

หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่งก็ไม่ได้รับอะไรเพิ่มเติมดังนั้นเย่ฟ่านจึงวิ่งลงเขาโดยไม่หยุดพัก เขาไม่ปรารถนาให้ความพยายามในการฟื้นคืนความเยาว์วัยของเขาต้องเสียเปล่า

“ข้ากลับไปทางเดิมไม่ได้แล้ว”

มีรถม้าศักดิ์สิทธิ์ตามแต่ละตระกูลที่เข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามยังคงอยู่ภายนอก แน่นอนว่าภายในรถม้านั้นจะต้องมีบุคคลระดับอีกฝั่งหนึ่งอยู่อย่างแน่นอน

เย่ฟ่านเลือกอีกทิศทางและพร้อมกับวิ่งออกจากดินแดนโบราณต้องห้ามโดยไม่มีความลังเลเหลืออยู่