บทที่ 80 - ปรมาจารย์กระบี่รับศิษย์ คุณยังมีอะไรให้สอนอีก

บทที่ 80 - ปรมาจารย์กระบี่รับศิษย์? คุณยังมีอะไรให้สอนอีก?

ตู้ม!

พลังออร่าของปรมาจารย์กระบี่สีขาวระเบิดออกอย่างเต็มพิกัด ภายใต้การกดทับของพลังจิตอันแข็งแกร่ง แม้แต่พื้นดินก็ยังส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ทว่าฉินมู่ที่อยู่ใจกลางพลังออร่านั้น กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

"สั่งสอนเหรอ?"

"แน่นอนว่าผมต้องสั่งสอนคุณอยู่แล้ว"

อะไรนะ?!

บรรดาศิษย์ตำหนักกระบี่สวรรค์ที่อยู่รอบๆ ต่างพากันตกตะลึง

"บ้าไปแล้วเหรอ?"

"นี่นายคิดจะสั่งสอนท่านเจ้าตำหนักของพวกเราจริงๆ เหรอเนี่ย?"

มุมปากของไป๋มิ่งกระตุกอย่างรุนแรงสองครั้ง ก่อนจะแหงนหน้าหัวเราะลั่น "ดี ดี ดี! สมแล้วที่เป็นวีรบุรุษวัยเยาว์! วันนี้ข้าล่ะอยากจะเห็นนัก ว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าจะมีอะไรมาสั่งสอนข้าได้บ้าง!"

"เมื่อกี้ท่าสว่านทะลวงอัสนีไม่ใช่หรือไงล่ะ?" ฉินมู่เลิกคิ้วถาม

พรวด ค่อกๆ!

ไป๋มิ่งสำลักอย่างกะทันหัน จนแทบจะหมดเสียง

"ไอ้เด็กบ้า ข้ากำลังพูดถึงเรื่องกฎระเบียบกับเจ้าอยู่นะ!!"

ฉินมู่พูดอย่างจริงจัง

"ที่ผมพูดถึงนี่แหละคือกฎระเบียบ!"

"สว่านทะลวงอัสนี เป็นวิชาลับที่ผมทุ่มเทศึกษาค้นคว้ามาอย่างหนัก!"

"เมื่อเทียบกับเก้ากระบี่หนึ่งเส้นแล้วเป็นยังไงล่ะ?"

ไป๋มิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตอบอย่างจริงจังว่า "สว่านทะลวงอัสนีฝึกง่าย รุกรับได้สมบูรณ์แบบ แม้พลังทำลายล้างจะด้อยกว่าเก้ากระบี่หนึ่งเส้นอยู่บ้าง แต่สำหรับผู้ใช้พลังจิตส่วนใหญ่แล้ว มันใช้งานได้ดีกว่าเก้ากระบี่หนึ่งเส้นที่มีความยากระดับมหาโหดเสียอีก..."

แม้จะโกรธ แต่ไป๋มิ่งที่ผ่านยุคภัยพิบัติครั้งใหญ่มาจนถึงปัจจุบัน ย่อมมีจิตใจที่คำนึงถึงดาวมังกรเป็นหลัก เขาจึงไม่ยอมพูดโกหกเด็ดขาด

"ในเคล็ดวิชาจิตวิถีเที่ยงแท้ของคุณ ไม่มีวิชาเก้ากระบี่หนึ่งเส้นอยู่ด้วย คุณขายตั้ง 150 ล้าน"

"ผมขายสว่านทะลวงอัสนี 300 ล้าน มันจะเกินไปตรงไหน?"

ฉินมู่ถามกลับอีกครั้ง

ไป๋มิ่งเบะปาก "300 ล้านก็สมเหตุสมผลดี แต่ข้าไม่ได้บอกว่าราคาของเจ้ามันแพงเกินไป ข้ากำลังพูดถึงเรื่องที่เจ้าแอบเรียนวิชาเก้ากระบี่หนึ่งเส้นต่างหาก!"

"ก็ที่ผมพูดอยู่เนี่ย มันก็เรื่องนี้แหละ!"

ฉินมู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"นี่ คุณเพิ่งดูสว่านทะลวงอัสนีของผมไปเมื่อกี้ ด้วยความสามารถของคุณ คุณต้องเรียนรู้มันไปแล้วแน่ๆ"

"การที่คุณเรียนรู้เคล็ดวิชาของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณจะรับผิดชอบยังไง?"

หา?

ศิษย์ตำหนักกระบี่สวรรค์ทุกคนถึงกับอึ้งไปเลย

"นี่... นี่นายกำลังหาเรื่องชัดๆ"

"นายเป็นคนแสดงให้ดูเองนี่นา พวกเราไม่ได้ขอให้แสดงสักหน่อย"

"ใช่ๆ!"

"ท่านพันธมิตรก็บอกแล้วนี่ ว่าจะปิดผนึกวิดีโอไว้ ถ้าใครอยากใช้ก็ค่อยมาซื้อกับนายไง?"

ทุกคนพากันโวยวาย

"ดี!"

"งั้นผมขอซื้อเคล็ดวิชาของคุณตอนนี้เลย ส่วนเงินน่ะให้เธอเป็นคนจ่าย" ฉินมู่ชี้ไปที่ไป๋ชิงเหยียนทันที

พรวด!

ศิษย์ตำหนักกระบี่สวรรค์ทุกคนรู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตาย

ไป๋มิ่งถูกต้อนให้จนมุมจนพูดไม่ออก ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงได้ดึงสติกลับมาได้ "บังอาจ! วิชาลับเก้ากระบี่หนึ่งเส้นของข้า ใช่ว่าใครมีเงินก็ซื้อได้งั้นรึ?!"

ฉินมู่เผยรอยยิ้มออกมา "ทำไมล่ะ?"

"วิชาลับของปรมาจารย์กระบี่สีขาว เหนือกว่าวิชาลับของท่านพันธมิตรอีกงั้นเหรอ?"

"วิชาลับของท่านพันธมิตรยังขายได้เลย แล้วทำไมของคุณถึงขายไม่ได้ล่ะ?"

"หรือว่า คุณคิดว่าท่านพันธมิตรหวงวิชา เลยเอาวิชาลับปลอมๆ ออกมาหลอกขายให้คนอื่นงั้นสิ!?"

นี่...

ไป๋มิ่งถึงกับชะงัก "ข้า... ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย"

"งั้นก็แปลว่ากฎของตำหนักกระบี่สวรรค์ของคุณมันยิ่งใหญ่กว่ากฎของสมาพันธ์งั้นสิ?" ฉินมู่ถามยั่วเย้าด้วยความสงสัย "ถ้ามีการแอบเรียนวิชาลับของท่านพันธมิตร ก็ต้องจัดการตามกฎของสมาพันธ์ เมื่อกี้เขาบอกว่ายังไงนะ?"

"ถ้าทำตามขั้นตอนปกติ ก็ต้องให้สมาพันธ์ยื่นฟ้อง"

ฉินมู่ไม่ได้กังวลเรื่องถูกฟ้องเลยแม้แต่น้อย

กว่าจะถึงตอนนั้น เขาคงบินไปไกลจนไม่เห็นฝุ่นแล้ว จะไปสนใจใครหน้าไหนอีกล่ะ?

"เอาเป็นว่า ถ้ามีปัญหาข้อกฎหมายอะไร ก็ไปติดต่อทนายของผมได้เลย ตอนนี้ผมมีธุระ ขอตัวก่อนนะ"

ณ ลานกว้างตำหนักเทพสงคราม

บรรดาศิษย์ตำหนักกระบี่สวรรค์ต่างมองดูฉินมู่ที่หันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม โดยที่ไม่มีใครสามารถปริปากพูดอะไรออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว

"เดี๋ยวก่อน!"

ไป๋มิ่งเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเรื่องมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้

"คุณยังมีอะไรจะสอนผมอีกงั้นเหรอ?" ฉินมู่ถามโดยไม่หันกลับไปมอง

"ไอ้หนู กฎของสมาพันธ์ก็คือกฎ แต่กฎของข้า ก็คือกฎเหมือนกัน!"

"อะแฮ่ม"

ไป๋มิ่งแสร้งกระแอมไอสองสามครั้ง แล้วปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึม "ฉินมู่ ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนมีความสามารถ และยังไม่รู้กฎระเบียบ เรื่องนี้ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตไปถึงสมาพันธ์หรอก"

"ของรางวัลจากงานประลองยุทธ์ เจ้าก็ได้รับไปแล้ว"

"สี่ปรมาจารย์ขั้นสูง สามารถเลือกใครก็ได้มาเป็นอาจารย์"

ในตอนแรก

หลังจากไป๋มิ่งสอบถามหลานสาวของตัวเองจบ เขาก็ตั้งใจจะมาเพื่อรับฉินมู่เป็นศิษย์อยู่แล้ว

แต่ด้วยศักดิ์ศรีของเขาที่เป็นถึงปรมาจารย์กระบี่ หากถูกปฏิเสธเข้ามันจะดูไม่ดีเอาได้

และอีกอย่าง

พวกอัจฉริยะมักจะเย่อหยิ่ง

การจะรับเป็นศิษย์ ก็ต้องดัดนิสัยของฉินมู่เสียก่อน ภายหน้าจะได้สั่งสอนได้ง่ายขึ้น

เขากะจะยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวแท้ๆ

คิดว่าแผนการนี้ไร้ที่ติแล้วเชียว แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้ายิ่งกว่าเดิม

"ตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้า บังคมกราบข้าเป็นอาจารย์ แล้วเข้ามาเป็นศิษย์ตำหนักกระบี่สวรรค์ แล้วเรื่องแอบเรียนวิชาลับนี้ ข้าจะถือว่าเลิกรากันไป"

"เขาให้รางวัลมา แล้วผมจำเป็นต้องรับด้วยเหรอ?"

ฉินมู่ปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ฟ่อ...

คราวนี้

ไม่เพียงแต่ศิษย์ตำหนักกระบี่สวรรค์เท่านั้น แม้แต่นักสู้ที่ยืนดูอยู่รอบๆ ก็ยังทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฉินมู่ นั่นมันปรมาจารย์กระบี่เลยนะ!"

"ผู้ใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งที่สุดบนดาวมังกร!"

"คนที่อยากเป็นศิษย์ของเขาน่ะ ต่อแถวเรียงกันได้รอบดาวมังกรตั้งสามสิบรอบเลยนะ"

"นี่เขาไม่เอาความเรื่องที่นายแอบเรียนวิชาลับ แถมยังจะรับนายเป็นศิษย์อีก เรื่องดีๆ แบบนี้ ต่อให้เปิดไฟสูงหาก็ยังหาไม่เจอเลยนะ"

เหอะ

เรื่องการกราบอาจารย์น่ะ ถ้าบอกเร็วกว่านี้ ฉินมู่อาจจะยังพอมีความสนใจอยู่บ้าง

"ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นหรอก ผมขอถามแค่คำถามเดียว"

"ตำหนักกระบี่สวรรค์ หรือท่านปรมาจารย์กระบี่ มีเคล็ดวิชาผู้ใช้พลังจิตระดับปรมาจารย์ขั้นสูงหรือเปล่า?"

กึก!

ไป๋มิ่งรู้สึกใจหายวาบขึ้นมาทันที "ไอ้หนู เจ้าหมายความว่ายังไง?"

ฉินมู่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ความหมายของผมก็ง่ายนิดเดียว"

"เคล็ดวิชาจิตวิถีเที่ยงแท้ของผม ฝึกมาจนถึงขั้นที่เก้าซึ่งเป็นขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว ในเรื่องของเคล็ดวิชา ผมไม่มีอะไรให้ต้องเรียนรู้จากคุณอีกแล้ว"

"คุณบอกจะรับผมเป็นศิษย์ แล้วคุณมีอะไรจะสอนผมล่ะ?"

ตู้ม!!

นักสู้ทั้งสนามต่างตกตะลึงจนยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

"เคล็ดวิชาขั้นสมบูรณ์แบบ?"

"ระดับเก้า!?"

"นี่ล้อเล่นกันใช่ไหมเนี่ย?"

"ผมเรียนอยู่ที่ตำหนักกระบี่สวรรค์มาตั้งสองปี จนถึงตอนนี้เพิ่งจะอยู่แค่ระดับสามเองนะ!!!"

"ระดับเก้า? ผมกะจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อฝึกมันเลยนะ..."

สูด...

ไป๋มิ่งถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาของเขาฉายแววว่า 'เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด'

ตั้งแต่งานประลองยุทธ์เริ่ม เขาก็เดาได้แล้วว่าฉินมู่ต้องเรียนรู้เคล็ดวิชานี้มาแน่ๆ และระดับความเข้าใจในเคล็ดวิชาก็ต้องสูงมากด้วย เพียงแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะไปถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้เร็วขนาดนี้!!

"วิชาเก้ากระบี่หนึ่งเส้น ซ่อนอยู่ในช่วงท้ายของเคล็ดวิชา ขอเพียงฝึกเคล็ดวิชาจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ วิชาเก้ากระบี่หนึ่งเส้นก็ย่อมสำเร็จได้ด้วยตัวเอง!!"

รู้ก็ส่วนรู้ ยืนยันได้ก็ส่วนยืนยันได้

แต่มันก็ยังเหลือเชื่ออยู่ดี!

"ฉินมู่! นายเพิ่งจะเรียนเคล็ดวิชามาได้กี่วันเอง? นี่... นี่นายฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบแล้วเหรอ!?"

ไป๋ชิงเหยียนตกใจจนหน้าซีดเผือด

ตอนที่เดิมพันกันไว้ ถ้าเขาสามารถฝึกเคล็ดวิชาจนถึงขั้นเชี่ยวชาญได้ภายในหนึ่งเดือน ก็จะยกเคล็ดวิชาให้ฟรีๆ

นี่เพิ่งจะผ่านไปได้ไม่กี่วัน เขากลับฝึกไปจนถึงขั้นที่เก้าซึ่งเป็นขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว...งั้นเหรอ?

นี่มันจะบ้าไปแล้ว?

นี่มันความเข้าใจระดับเทพอะไรกันเนี่ย?

หรือว่านี่คือพรสวรรค์ที่มีมาแต่เกิด? หรือมีความทรงจำจากชาติที่แล้ว?

"ก็แค่เคล็ดวิชาระดับ B มันจะยากอะไรนักหนา?" ฉินมู่มองไปที่ทุกคนด้วยสายตาเรียบเฉย

ยาก...มาก...ไหม...!?

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงันทันที

"อึดอัดชะมัด..."

"หัวใจดวงน้อยๆ ของผม เหมือนโดนดาเมจโจมตีคริติคอลเข้าไปตั้งหมื่นครั้ง"

"เคล็ดวิชาระดับ B ของผู้ใช้พลังจิต มันยากไหมน่ะเหรอ?"

"ผมก็แค่ใช้เวลาหนึ่งปีเพื่อทำความเข้าใจ ใช้เวลาสามปีเพื่อฝึกจนเข้าขั้น และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของขั้นเชี่ยวชาญเลยด้วยซ้ำ มันยากไหมน่ะเหรอ? ก็แค่นั้นแหละมั้ง แค่คงต้องฝึกไปจนวันตายก็แค่นั้นเอง~"

"โอย ผมล่ะอิจฉา อิจฉาจนฟันแทบจะร่วงหมดปากอยู่แล้ว"

พอถูกขัดจังหวะแบบนี้ ฉินมู่ก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเขายังกลับไม่ได้

"อ้อ จริงด้วย"

"ปรมาจารย์กระบี่สีขาว เงินเดิมพันที่ตกลงกันไว้เมื่อกี้ เอามาให้ผมด้วยสิ"