บทที่ 46 การจัดการอารมณ์

พวกเรานั้นไม่ต้องไปคิดอะไรมาก ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ เพื่อที่จะได้รับส่วนที่เป็นของเราอย่างสงบสุข อย่าได้มีความคิดอิจฉาริษยาขึ้นมาเด็ดขาด

เอาล่ะ คืนนี้ฉันจะไม่อยู่กับเขา เธอไปหากับเขาเองเถอะ ฉันจะเข้านอนแล้ว

เช้าวันถัดมา ผ่านไปเพียงห้านาที ทั้งสามคนก็นั่งอยู่ในร้านอาหารพร้อมรับประทานอาหารเช้า

“คิดได้หรือยังว่าจะเปิดร้านชานมที่ไหน?” คุณน้าถามขึ้นพลางเงยหน้ามอง สำหรับงานของตัวเองนั้นดูเหมือนเธอจะใส่ใจเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะนี่คือสิ่งที่ทำให้เธอแตกต่างจากเสี่ยวจิ้ง

“ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยครับ น้าคิดว่าไงบ้าง?” เย่ฟาน พูดขึ้นอย่างจนปัญญา เพราะเขาไม่ถนัดเรื่องการเปิดร้านเลยจริง ๆ เรื่องแบบนี้จึงต้องพึ่งคุณน้าจะดีกว่า

คุณน้าวางตะเกียบลง คิดอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนตอบกลับว่า “เธอเตรียมเงินไว้เท่าไหร่ล่ะ ฉันจะได้วางแผนตามงบประมาณที่เธอมี” “ถ้าพูดถึงเงิน...” เย่ฟานมองโทรศัพท์ในมือ เขายังมีเงินเหลืออยู่เกือบเก้าล้านหยวน เดิมทีตั้งใจจะเอาไปซื้อรถ แต่ดูเหมือนตอนนี้จะยังไม่ได้ซื้อ

“ผมคิดว่าจะใช้เจ็ดล้านหยวนเปิดร้าน น้าคิดว่าไงบ้างครับ?” เย่ฟานคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจที่จะใช้เงินส่วนใหญ่ แม้ว่าเขาต้องการอัปเกรดระบบซึ่งต้องใช้เงินอยู่แล้ว เขาก็ไม่กังวล หากเสียไปก็ถือว่าเป็นการลงทุนเพื่อระบบ

“เจ็ดล้าน?” คุณน้าชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดว่ามีงบแค่สองล้านก็คงเพียงพอ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะใจกล้าขนาดนี้ เริ่มต้นทีเดียวด้วยเจ็ดล้าน นี่คือไม่กลัวจะขาดทุนเลยสินะ

เสี่ยวจิ้ง  ก้มหน้ากินอาหารเช้าเงียบ ๆ แต่เมื่อเธอได้ยินคำว่า "เจ็ดล้าน" ดวงตาก็แทบถลนออกมา เธอเงยหน้ามองเย่ฟาน  ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เพิ่งรู้จักกันได้แค่วันเดียว เขาก็ยอมเอาเงินเจ็ดล้านให้คุณน้าไปแล้ว ไม่กลัวหรือไงว่าคุณน้าจะหนีหายไป?

(จบบท)###