บทที่ 100 การแว้งกัดของหลี่เหว่ย

"ฉันจะบอกพวกแกให้นะ รีบปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้! สิ่งที่พวกแกทำอยู่ตอนนี้คือการกักขังหน่วงเหนี่ยวอย่างผิดกฎหมาย! รอให้พ่อฉันรู้เรื่องก่อนเถอะ พวกแกทุกคนโดนถลกหนังแน่!"

เจ้าหน้าที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองหน้ากัน 'ลูกหลานข้าราชการ' ที่ถูกตามใจจนเคยตัวแบบนี้พวกเขาก็เห็นมาเยอะแล้ว ตอนเข้ามาใหม่ๆ ก็ทำสันดานแบบนี้กันทั้งนั้น

"ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย! หลี่เหว่ย แกคิดว่าที่นี่คือบ้านแกหรือไง"

หนึ่งในเจ้าหน้าที่สืบสวนหนุ่มตบโต๊ะ "พ่อแกงั้นเหรอ พ่อแกถ้ามาได้ก็คงมาตั้งนานแล้ว! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ข้างนอกกระทั่งคนมาส่งเสื้อผ้าให้แกยังไม่มีเลย แกยังมองสถานการณ์ไม่ออกอีกเหรอ"

"ไม่มีทาง!" หลี่เหว่ยเชิดหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลง "พวกแกมันจะไปรู้อะไร! พ่อฉันกำลังวิ่งเต้นอยู่ข้างนอกนู่น ไม่แน่ว่าเดี๋ยวผู้นำระดับมณฑลก็คงโทรมาด่าพวกแกแล้ว!"

"วิ่งเต้นเหรอ"

เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งดังมาจากหน้าประตู

ประตูเหล็กของห้องสอบสวนเปิดออก ฉู่เทียนเหอถือแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ เดินเนิบนาบเข้ามา

พอหลี่เหว่ยเห็นฉู่เทียนเหอ ก็ราวกับแมวถูกเหยียบหาง ทั้งร่างแทบจะกระโดดเด้งขึ้นมาจากเก้าอี้

"ฉู่เทียนเหอ! ไอ้สารเลวเอ๊ย! แกใช้อำนาจหน้าที่มาแก้แค้นส่วนตัวใช่ไหม ฝากไว้ก่อนเถอะ รอฉันออกไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะเอาแกให้ตาย!"

ฉู่เทียนเหอไม่สนใจเสียงเห่าหอนของเขา ดึงเก้าอี้ออก แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับหลี่เหว่ย

เขาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ หน้าจอดำสนิท สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของหลี่เหว่ย

"หลี่เหว่ย คุณคิดจริงๆ เหรอ ว่าพ่อคุณกำลังช่วยคุณอยู่"

เสียงของฉู่เทียนเหอไม่ดังนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่ทำให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ก็เออสิวะ! นั่นพ่อแท้ๆ ของฉันนะ!" หลี่เหว่ยถ่มน้ำลาย "เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย! เด็กกำพร้าไม่มีพ่อมีแม่อย่างแกจะไปเข้าใจความรักของพ่อได้ยังไง!"

ฉู่เทียนเหอโดนด่าแต่ก็ไม่โกรธ กระทั่งยิ้มออกมาด้วยซ้ำ

"ความรักของพ่อ! เป็นคำที่ดีนี่"

ฉู่เทียนเหอพยักหน้า ใช้นิ้วแตะเบาๆ ลงบนหน้าจอแท็บเล็ต "งั้นคุณก็ลองฟังดูสิ นี่แหละคือความรักของพ่อที่คุณเรียกร้อง"

ไฟล์เสียงที่ผ่านการปรับแต่งและตัดเสียงรบกวนออกไปเป็นส่วนใหญ่เริ่มเล่น

เสียงนั้นชัดเจนมาก ชัดเจนจนหลี่เหว่ยหุบปากฉับในพริบตา

แม้จะถูกถ่ายทอดผ่านลำโพงจนเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่เขาจะจำเสียงที่คอยดุด่าเขามาตั้งแต่เด็กจนโตเสียงนั้นไม่ได้ได้อย่างไร

นั่นคือเสียงของหลี่เจี้ยนกั๋วพ่อของเขา โทรศัพท์ที่โทรหาหัวหน้าแผนกจัดตั้งคณะกรรมการพรรคระดับมณฑลเมื่อยี่สิบนาทีก่อน

เสียงอันน่าเกรงขามที่คุ้นเคยของหลี่เจี้ยนกั๋ว ซึ่งในยามนี้กลับฟังดูเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่ง ดังกึกก้องอยู่ในห้องสอบสวนอันกว้างขวาง

"ผมยุ่งอยู่กับงาน จนละเลยการอบรมสั่งสอนคนในครอบครัวไปจริงๆ ครับ ผมนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าไอ้สารเลวหลี่เจี้ยนเย่ มันจะกล้าทำเรื่องฝ่าฝืนกฎหมายและระเบียบวินัยลับหลังผมมากมายขนาดนี้! แล้วก็ไอ้ลูกทรพีหลี่เหว่ย..."

สีหน้าของหลี่เหว่ยแข็งค้าง

ปากที่เดิมทีกำลังเตรียมจะด่าทอยังคงอ้าค้างอยู่ ราวกับถูกใครบีบคอไว้กะทันหัน

"ผม...ผมแค้นจนอยากจะยิงมันให้ตายด้วยมือผมเองเลยครับ!"

"พวกมันถึงกับกล้าเอาชื่อผมไปแอบอ้างหลอกลวงต้มตุ๋นและกอบโกยผลประโยชน์ส่วนตัวอยู่ข้างนอก! ผมในฐานะที่เป็นพี่ชาย เป็นพ่อ ผมมีความรับผิดชอบในฐานะผู้นำที่ไม่อาจปัดปัดความผิดได้เลยครับ!"

"ไม่ว่าจะพัวพันไปถึงใคร ต่อให้เป็นลูกชายแท้ๆ ของผม ผมก็จะไม่ละเว้นเด็ดขาด! ผมขอให้องค์กรลงโทษผม ต่อให้ปลดผมออกจากตำแหน่งผมก็ยอมรับครับ! แต่หัวใจที่ผมมีต่อพรรคนั้น ฟ้าดินเป็นพยานได้เลยนะครับ!"

คลิปเสียงเล่นจบแล้ว

ภายในห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

มีเพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของหลี่เหว่ย ที่ดังหอบถี่ราวกับเครื่องสูบลม

สีหน้าของเขาจากที่แดงก่ำเมื่อครู่นี้ ค่อยๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย จนสุดท้ายก็กลายเป็นสีเทาดั่งเถ้าถ่าน

"นี่มันไม่จริง..." เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาหวิวราวกับเสียงยุงร้อง "นี่มันเสียงสังเคราะห์ชัดๆ! ฉู่เทียนเหอ ไอ้คนขี้ขลาด แกทำคลิปเสียงปลอมมาหลอกฉัน!"

"จริงหรือไม่จริง ในใจคุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ"

ฉู่เทียนเหอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สองแขนกอดอก "การเลือกใช้คำพวกนั้น น้ำเสียงพวกนั้น แล้วก็จังหวะการหยุดพักเวลาที่เขาแสดงความจงรักภักดีต่อผู้นำตามความเคยชิน นอกจากพ่อของคุณแล้ว ใครจะเลียนแบบได้เหมือนขนาดนี้"

"ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้!"

หลี่เหว่ยส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาและน้ำมูกไหลทะลักออกมาพร้อมกัน

"เมื่อวานเขายังบอกอยู่เลย ว่าขอแค่ฉันไม่พูดจาซี้ซั้ว เขาจะต้องปกป้องฉันได้แน่ๆ...เขาบอกว่าที่บ้านยังมีเงิน ยังส่งฉันออกนอกประเทศได้..."

"เมื่อวานก็คือเมื่อวาน วันนี้ก็คือวันนี้"

ฉู่เทียนเหอขัดจังหวะความเพ้อฝันของเขาอย่างเย็นชา "สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว หลี่เหว่ย ทางฝั่งอาเจี้ยนเย่ของคุณต้านทานไม่ไหวแล้ว บัญชีทั้งหมดถูกสืบสาวจนกระจ่าง พ่อของคุณเป็นคนฉลาด และก็เป็นคนเหี้ยมด้วย!"

"เรือใหญ่กำลังจะจม ยังไงก็ต้องมีคนถูกโยนทิ้งลงทะเลเพื่อลดน้ำหนัก! เมื่อเทียบกับการต้องมาตายตกไปตามกันกับพวกคุณ แน่นอนว่าเขาย่อมเลือกให้คุณกับอาของคุณไปเป็นแพะรับบาป แลกกับความผิดฐานกำกับดูแลไม่ทั่วถึงของเขาเอง เพื่อรักษาชีวิตบั้นปลายของเขาไว้"

"นี่แหละคือตระกูลหลี่ที่คุณภาคภูมิใจนักหนา นี่แหละคือพ่อผู้สูงส่งเหนือใครของคุณ"

ฉู่เทียนเหอโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องมองหลี่เหว่ย ก่อนจะเอ่ยทีละคำ "ในสายตาเขา คุณไม่ใช่ลูกชาย คุณเป็นแค่ของใช้แล้วทิ้งที่พร้อมจะสละทิ้งได้ทุกเมื่อ เพื่อหมวกข้าราชการใบนั้น เขาไม่แคร์เลยที่จะส่งคุณเข้าคุก ให้คุณไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในนั้นไปตลอดชีวิต"

"ของใช้แล้วทิ้ง...ฉันเป็นของใช้แล้วทิ้ง..."

หลี่เหว่ยทวนคำสองคำนี้ซ้ำๆ จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"หึๆ...ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะนั้นดังกึกก้องและบ้าคลั่ง สะท้อนกังวานอยู่ในห้องแคบๆ ฟังแล้วชวนให้ขนลุกซู่! เขาหัวเราะจนน้ำตาไหลอาบหน้า หัวเราะไปพลางก็ใช้หัวโขกกับแผงกั้นด้านหน้าไปพลาง!

"ฉันไปเป็นหมานำทางให้เขา! ไพรเวทคลับนั่นเขาเป็นคนสั่งให้ฉันเปิดเอง! เงินสกปรกพวกนั้น มียอดไหนบ้างที่ไม่ได้ไหลเข้าคลังเงินลับของเขา ตอนนี้พอเกิดเรื่องขึ้นมา ฉันกลายเป็นลูกทรพีงั้นเหรอ ฉันกลายเป็นพวกแอบอ้างหลอกลวงต้มตุ๋นงั้นเหรอ"

ความสิ้นหวังจากการถูกสายเลือดเดียวกันหักหลัง ในวินาทีนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นชิงชังอันเปี่ยมล้น

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองเห็นแก่ตัว แต่เขาไม่เคยคิดเลย ว่าพ่อจะเห็นแก่ตัวได้ถึงขั้นนี้ ถึงขั้นไม่ยอมเหลือทางรอดสุดท้ายไว้ให้เขาเลยแม้แต่น้อย

"เขาอยากให้ฉันตายงั้นเหรอ อยากจะเอาชีวิตฉันไปแลกกับตำแหน่งของเขางั้นเหรอ"

หลี่เหว่ยเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือด จ้องมองฉู่เทียนเหอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไม่มีทาง! ในเมื่อเขาไร้ความปรานี ก็อย่ามาโทษว่าฉันอกตัญญู! ตายก็ต้องตายด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ!"

เขาหอบหายใจอย่างรุนแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับเครื่องสูบลม

"ฉู่เทียนเหอ! ฉันจะแจ้งเบาะแส! ฉันจะทำความดีความชอบ! ฉันรู้เรื่องมากกว่าที่คุณคิดซะอีก!"

"ไพรเวทคลับนั่น ไม่ได้มีแค่เรื่องฟอกเงิน! ในนั้นยังมีสมุดบัญชีลับอีกเล่ม จดรายชื่อผู้นำทุกคนที่เคยไปใช้บริการที่นั่นตลอดหลายปีที่ผ่านมา! สมุดบัญชีเล่มนั้น ซ่อนอยู่ใต้ฐานลูกโลกในห้องหนังสือของเขา!"

เจ้าหน้าที่สืบสวนที่รับผิดชอบจดบันทึกถึงกับมือสั่น ปากกาแทบจะหล่นลงพื้น

นี่มันข่าวใหญ่ระดับสะเทือนฟ้าดินชัดๆ!

"ยังมีอีก!" ตอนนี้หลี่เหว่ยราวกับคนบ้าที่พร้อมจะคายสมบัติทุกอย่างที่มีในบ้านออกมา "โครงการตึกร้างของเมืองเมื่อปีก่อนนั่น บริษัทพัฒนาอสังหาฯ เจ้านั้นให้เงินเขามาหกสิบล้าน! เงินไม่ได้เข้าบัญชีฉัน แต่โอนตรงเข้าบัญชีชื่อปลอมของเขาที่ฮ่องกงเลย! รหัสผ่านบัญชีนั้นก็คือวันเกิดเขาเขียนกลับหลัง!"

ฉู่เทียนเหอยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะก็อดไม่ได้ที่จะกำแน่นขึ้นมา

เขาเดิมพันถูกแล้ว!

เด็กโข่งที่ถูกตามใจจนเคยตัวอย่างหลี่เหว่ย สิ่งที่รับไม่ได้มากที่สุดก็คือการถูกทอดทิ้ง

เมื่อใดที่ความศรัทธาพังทลายลงมา การแว้งกัดก็จะรุนแรงยิ่งกว่าใครๆ

หลี่เจี้ยนกั๋วคงนึกไม่ถึงแม้แต่ในฝัน ว่าโทรศัพท์สายที่โทรไปแสร้งทำเป็น 'ตัดญาติเพื่อผดุงธรรม' สายนั้น จะเป็นการส่งมอบมีดเล่มสุดท้ายที่จะแทงทะลุหัวใจของเขา ให้ไปอยู่ในมือของลูกชายตัวเอง