บทที่ 80 - ค่ายกลอวิ๋นฝูแตกพ่าย

บทที่ 80 - ค่ายกลอวิ๋นฝูแตกพ่าย

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

จงสงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ได้ ถ้าเช่นนั้นก็แบ่งตามนี้ แต่สหายเฉา ตอนออกจากดินแดนลับจะต้องส่งมอบบัวโสมสุริยันต้นนี้ให้สำนักนะ เมื่อคำนวณดูแล้ว มูลค่าของบัวโสมสุริยันก็ถือว่าไม่มากเท่าไหร่ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ของชิ้นต่อไปให้สหายเฉาเลือกก่อนเลย"

เฉาหลงตอบ "ได้ ถ้าเช่นนั้นโอสถอุ่นหยางขวดนั้นมีห้าเม็ด ข้าขอสองเม็ด! ส่วนโล่วงนั้นข้าก็ขอรับไว้ ส่วนที่เหลือยกให้พวกท่านหมดเลย"

"ได้ๆ เอาตามที่สหายเฉาว่ามาเลย!"

จงสงรีบตอบรับ พวกเขาสี่คนสามารถใช้โอสถอุ่นหยางสามเม็ดที่เหลือร่วมกันได้ ถึงเวลาใครถูกศพดิบทำร้ายก็ค่อยเอามาใช้

"เหล่าหยวน เหล่าหวัง แม่หนูซ่ง ครั้งนี้ข้าเอาของชิ้นใหญ่ไปแล้ว ต่อไปถ้าหาสมุนไพรวิญญาณได้ พวกเจ้าก็แบ่งกันก่อนเลย" จงสงกล่าว

...

ณ ลานโบราณแห่งหนึ่งบนภูเขาจื่อเซี่ย

เด็กสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดปีในชุดกระโปรงยาวสีแดง รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นกำลังดูแลดอกไม้ในลานบ้าน

มีจิ้งจอกหิมะสีขาวตัวหนึ่งเดินตามอยู่ข้างกายนาง

ใต้ต้นไม้เก่าแก่ในลาน มีนักพรตชราสวมหมวกและชุดคลุมสีเขียวนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่

"ท่านบรรพบุรุษ มีข่าวของฉางเหยียนจิน เฟิงร่วนจู๋ และหวังหลิงแห่งสำนักอวิ๋นฝูแล้ว พวกเขาสามคนพาศิษย์ขั้นรวบรวมลมปราณที่เหลือรอดเพียงยี่สิบกว่าคนเดินทางกลับไปยังแคว้นเฉียนพร้อมกับผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักผานสือ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้ที่พึ่งพิงใหม่และเกาะขาใหญ่ได้แล้ว ศิษย์ลู่เยว่ขออาสาออกรบ สังหารยอดฝีมือสำนักอวิ๋นฝูให้สิ้นซาก และเหยียบย่ำภูเขาอวิ๋นฝูให้ราบคาบ"

"ศิษย์จีม่อขออาสาออกรบ"

"ศิษย์เนี่ยนเถี่ยซานขออาสาออกรบ"

เจ้าสำนักจื่อเซี่ยลืมตาขึ้น ใบหน้าเย็นชา ปรายตามองคนทั้งสามเบื้องหน้า ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานระดับกลางทั้งสามคนรู้สึกราวกับมีหินก้อนยักษ์หนักหมื่นชั่งกดทับลงบนบ่า

"ข้ายังไม่แก่จนเลอะเลือนนะ พวกเจ้าสามคนริอ่านเรียนรู้วิธีตบตาข้าแล้วหรือ คำสั่งที่ข้าให้พวกเจ้าไปคืออะไร มีใครยังจำได้บ้าง!"

ลู่เยว่ จีม่อ และเนี่ยนเถี่ยซานทั้งสามคนคุกเข่าลงดังตุบ

หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมตามไรผม เนี่ยนเถี่ยซานซึ่งมีพลังฝึกปรือต่ำที่สุดเพียงขั้นสร้างรากฐานระดับสามถึงกับตัวสั่นงันงก

ลู่เยว่มีฐานะสูงที่สุดในบรรดาสามคน เขาจึงต้องทำใจดีสู้เสือตอบไปว่า

"คำสั่งที่ท่านบรรพบุรุษมอบหมายให้พวกศิษย์คือ ขุดดินลึกสามฉื่อก็ต้องหาตัวหลิวหยวนเสวียนให้พบ!"

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหาตัวหลิวหยวนเสวียนไม่พบ จึงพากันโห่ร้องจะไปโจมตีสำนักอวิ๋นฝู แท้จริงแล้วก็เพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่หาคนไม่พบเพราะกลัวบรรพบุรุษลงโทษนั่นเอง

"แล้วพวกเจ้าหาพบหรือไม่"

ลู่เยว่รู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่อย่างหนักหน่วงจนหายใจติดขัด

"ยะ ยังหาไม่พบ..." จีม่อตอบ "ทว่า หากพวกเราบุกโจมตีภูเขาอวิ๋นฝู หลิวหยวนเสวียนในฐานะเจ้าสำนักอวิ๋นฝูก็ต้องปรากฏตัวออกมาไม่ใช่หรือ"

การทำศึกระหว่างสำนักเป็นเรื่องใหญ่ หากสามารถกวาดล้างสำนักฝ่ายตรงข้ามและถอนรากถอนโคนได้จนหมดจดก็จะถือว่าดีที่สุด

หากทำไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องสังหารยอดฝีมือของฝ่ายตรงข้ามให้ได้ ส่วนพวกปลายแถวที่เหลือก็ไม่ต้องใส่ใจนัก

ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้ว่าหลิวหยวนเสวียนหายตัวไปไหน หากสำนักอวิ๋นฝูล่มสลายไป แต่เจ้าสำนักอย่างหลิวหยวนเสวียนกลับทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำได้ล่ะ

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะกลายเป็นคนตัวเปล่า ไร้ศิษย์ ไร้ภาระผูกพัน เขาจะกลับมาแก้แค้นอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดด้วยวิธีการโหดเหี้ยมต่างๆ นานา รวมถึงการลอบสังหารศิษย์รุ่นเยาว์ขั้นรวบรวมลมปราณและขั้นสร้างรากฐานของสำนักจื่อเซี่ยเพื่อตัดรากถอนโคนสำนักจื่อเซี่ยให้สิ้นซาก นี่จะต้องกลายเป็นเรื่องยุ่งยากมากอย่างแน่นอน

เหวินเสวี่ยที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นหายใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่เหรินหนาน เจ้าสำนักจื่อเซี่ยก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

"ศึกกวาดล้างสำนักไม่เคยเกิดขึ้นในแคว้นเฉียนมานับพันปีแล้ว ตราบใดที่สุนัขเฒ่าหลิวหยวนเสวียนยังไม่ตาย ก็ห้ามก่อศึกระหว่างสำนักโดยพลการ จงไปตามหาสุนัขเฒ่านั่นต่อไป"

"รับทราบ!" ลู่เยว่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

...

เชิงเขาอวิ๋นฝู ข้างกายฟางเจิ้นหย่วนมีชายสวมหน้ากากในชุดคลุมสีเทายืนอยู่

ฟางเจิ้นหย่วนจ้องมองภูเขาอวิ๋นฝูที่สูงตระหง่านกว่าพันจั้งด้วยดวงตาที่เป็นประกายวาววับ

...ตั้งแต่ข้าเริ่มบำเพ็ญเพียร ข้าจำไม่ได้แล้วว่าเคยดักปล้นสังหารผู้บำเพ็ญเพียรมามากเท่าใด แต่การดักปล้นทั้งสำนักแบบวันนี้ ข้ายังไม่เคยทำมาก่อนเลย

'หลังจากทำภารกิจนี้สำเร็จ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว ชื่อของฟางเจิ้นหย่วน มารศพซาทมิฬผู้นี้ จะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์การบำเพ็ญเพียรของแคว้นเฉียนอย่างแน่นอน'

เขากำลังรอให้ 'สายลับ' เข้าไปทำลายค่ายกลพิทักษ์สำนักอวิ๋นฝู สายลับเหล่านั้นก็คือศิษย์รับใช้สายนอกที่รอดชีวิตจากการฆ่าฟันกันเองหลังจากที่เขาจับตัวมาได้ก่อนหน้านี้นั่นเอง

และหมากตัวเล็กๆ ที่ไร้พิษสงเหล่านี้แหละ ที่จะช่วยให้แผนการที่เขาวางไว้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

ในเวลานี้ บนภูเขาอวิ๋นฝู หลินสือซานและเด็กน้อยหลายคนกำลังวิ่งเล่นไปทั่วภูเขาราวกับฝูงลิง

ตูม!

จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้อง แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

บนยอดเขาอวิ๋นฝู ตำหนักอวิ๋นฝูพังทลายลงมาอย่างกะทันหัน คลื่นกระแทกขนาดมหึมาพัดกระจายออกจากตำหนักอวิ๋นฝูไปทุกทิศทางราวกับหิมะถล่ม

พลังทำลายล้างอันรุนแรงนี้กระแทกต้นไม้ใหญ่หลายต้นจนหักโค่นลงมาทันที

เด็กน้อยหลายคนที่กำลังวิ่งซนอยู่ในป่าถูกคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นอัดร่างจนแบนแต๊ดแต๋สิ้นใจตายคาที่

ฟิ้ว... ฟิ้ว...

ทั่วทั้งภูเขามีลำแสงพุ่งทะยานราวกับปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว ทะลวงก้อนหินและเหล็กกล้า ส่งเสียงกึกก้องดั่งมังกรคำรามบนชั้นฟ้า แหวกอากาศพุ่งทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆ

แกนกลางของค่ายกลพิทักษ์สำนักถูกทำลายแล้ว จุดรวมค่ายกลตามจุดต่างๆ กำลังปลดปล่อยพลังงานอันบ้าคลั่งที่ดูดซับมาจากเส้นชีพจรวิญญาณตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกไปด้านนอก

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ... ดี!"

ฟางเจิ้นหย่วนแหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะดังก้องกังวาน เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์อันน่าตื่นตะลึงบนภูเขาอวิ๋นฝู เขาก็รู้ทันทีว่าแผนการที่เขาวางไว้มีโอกาสสำเร็จไปแล้วถึงแปดเก้าส่วน

"สหาย ผลงานทำลายภูเขาอวิ๋นฝูครั้งนี้ถือเป็นความชอบอันดับหนึ่งของเจ้า ตามข้าบุกเข้าไปในภูเขาอวิ๋นฝูเถอะ ตอนที่จะทำลายอาคมของหอสมบัติและหอตำราคงต้องพึ่งพาวิชาของสหายแล้วล่ะ"

พูดจบเขาก็หัวเราะร่า ควบคุมลมพายุสีดำลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งตรงไปยังภูเขาอวิ๋นฝู

ชายสวมหน้ากากชุดเทาที่อยู่ข้างกายเขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะเหาะเหินตามไป

เสียงหัวเราะอันโอหังของฟางเจิ้นหย่วนดังก้องไปทั่วทั้งสำนักอวิ๋นฝู

"สำนักอวิ๋นฝู ก็มีดีแค่นี้แหละ ฟังให้ดี ผู้ที่กวาดล้างสำนักอวิ๋นฝูคือข้า ฟางเจิ้นหย่วน มารศพซาทมิฬผู้นี้นี่เอง"

เด็กน้อยขั้นรวบรวมลมปราณหลายคนที่อยู่ในภูเขาต่างพากันแหงนหน้าขึ้นมอง ทว่ากลับเห็นเพียงยอดฝีมือผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า จ้องมองลงมาที่พวกเขาประดุจมองมดปลวก

"นั่นผู้บำเพ็ญเพียรนิกายมาร ฟางเจิ้นหย่วนนี่!"

"คนที่พาคนไปโจมตีภูเขาสมุนไพรก็คือเขานี่แหละ"

เด็กน้อยที่เคยตะโกนร้องอยากออกไปนอกค่ายกลเมื่อวันก่อน ตอนนี้ต่างก็หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับฉี่ราดกางเกง

"วันนี้ ข้ามาเพื่อแสวงหาโชคลาภ และมาเพื่อเข่นฆ่า!"

ฟึ่บ!

เขาปล่อยศพดิบทมิฬร่างหนึ่งออกมา มันคือศพดิบมีพิษที่สร้างชื่อให้เขา

"ไปเลย ไปเข่นฆ่าให้หนำใจ ที่นี่มีเด็กผู้หญิงเด็กผู้ชายเยอะแยะ ดื่มเลือดพวกมันให้เต็มอิ่มไปเลย"

[จบแล้ว]