บทที่ 530 - รังโกลแบทอันเร้นลับ

บทที่ 530 - รังโกลแบทอันเร้นลับ

★★★★★

"โกลแบท โปเกมอนจัดอยู่ในหมวดหมู่ค้างคาว อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง"

"ชื่นชอบเลือดของสิ่งมีชีวิตเป็นอย่างมาก เลือดของมนุษย์และโปเกมอนคือของโปรดของพวกมัน มักจะลอบโจมตีมนุษย์และโปเกมอนจากด้านหลังโดยเล็งไปที่เส้นเลือดบริเวณลำคอของเหยื่อ"

"ความเร็วในการดูดเลือดรวดเร็วมาก สามารถสูบเลือดได้ถึงสามร้อยมิลลิลิตรในพริบตา"

"ฟันทั้งสี่ซี่ถูกวิวัฒนาการมาเพื่อการดูดเลือดโดยเฉพาะ มีลักษณะกลวงอยู่ภายใน ดังนั้นจึงเปราะบางกว่าที่คิดไว้สักหน่อย..."

สองพี่น้องโอวหยางวิ่งไล่ตามกันไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางป่าทึบ

โอวหยางโย่วถือวารสารโปเกมอนไว้ในมือ อ่านไปวิ่งไปโดยอาศัยแสงจันทร์

รู้เขารู้เรา รบก้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ในเมื่อคู่ต่อสู้เป็นโปเกมอนที่อยู่รวมกันเป็นฝูง หากไม่ระวังให้ดีก็อาจจะพาตัวเองไปตกที่นั่งลำบากได้

ความดุร้ายของโปเกมอนป่าในบางครั้งก็เหนือจินตนาการของผู้คนไปมาก!

"ฟันจะเปราะหรือไม่ฉันก็ไม่สนหรอก ยังไงซะมันก็แหลมคมอยู่ดี"

โอวหยางโย่วลูบหลังคอตามสัญชาตญาณ รูสองรูตรงนั้นเริ่มสมานตัวแล้วด้วยพลังกายอันแข็งแกร่งของดรูอิด แต่ก็ยังทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบๆ อยู่ดี

โปเกมอนพวกนี้... มีฝีมือร้ายกาจจริงๆ!

"ความจริงแล้วจุดสำคัญไม่ใช่โกลแบทหรอก แต่เป็นร่างวิวัฒนาการของโกลแบทต่างหาก"

โอวหยางจั่วอธิบายต่อ "ค่าความเร็วของโกลแบทอยู่ที่เก้าสิบเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นโปเกมอนที่มีความเร็วสูงอะไรนัก"

"แต่ถ้าหากวิวัฒนาการเป็นร่างสุดท้ายของซูแบทอย่างโครแบทเมื่อไหร่ ความเร็วก็จะพุ่งปรี๊ดไปถึงร้อยสามสิบ แถมค่าสถานะพื้นฐานยังสูงถึงห้าร้อยสามสิบห้าอีกด้วย"

"กลายเป็นสุดยอดโปเกมอนที่มีค่าสถานะทั้งห้าด้านสมดุลกันอย่างสมบูรณ์แบบ!"

"พี่ ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเป็น... โอกาสที่ดีที่สุดที่เราเคยเจอมาเลยนะ!"

โอวหยางจั่วจ้องมองโกลแบทที่บินฉวัดเฉวียนโฉบผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้อย่างรวดเร็วในป่าทึบ เขากำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น

ถ้าไม่ใช่เพราะสองพี่น้องมีฝีมือแข็งแกร่งล่ะก็ บางทีอาจจะตามพวกมันไม่ทันเลยด้วยซ้ำ

เงาของโกลแบทพวกนี้ที่บินว่อนไปมาท่ามกลางต้นไม้... มันช่างพลิ้วไหวเกินไปจริงๆ

รังของโปเกมอนที่อยู่รวมกันเป็นฝูงไม่ใช่สิ่งที่จะหาเจอได้ง่ายๆ

โปเกมอนที่มีจิตสำนึกเรื่องฝูงสูงเหล่านี้มักจะเลือกรังในสถานที่ที่ซ่อนเร้นเป็นอย่างดี

โอวหยางจั่วและโอวหยางโย่วออกเดินทางมาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ โดยไม่ได้กลับเมืองเลย แต่ก็เพิ่งเคยเห็นรังแบบนี้เป็นครั้งแรก

แถมก่อนหน้านี้ยังเคยเห็นฝูงสเปียร์วิ่งไล่กวดหวังเทาไปทั่วถนนอีกต่างหาก!

ถ้าหากการจับโปเกมอนต้องพึ่งพาโชคชะตา สถานการณ์ในตอนนี้... ก็คงเรียกได้ว่าเป็นโชคชะตาอย่างหนึ่งล่ะมั้ง!

"...ถึงแล้ว!"

หลังจากไล่ตามมาได้สักพัก โกลแบทตัวหนึ่งก็บินเลี้ยวโค้งกลางอากาศแล้วหายลับเข้าไปในภูเขา

สองพี่น้องโอวหยางสบตากัน ก่อนจะแอบย่องเข้าไปซุ่มดูในพุ่มไม้หน้าภูเขาอย่างเงียบเชียบ

"ปากถ้ำนี้... ถ้าไม่สังเกตให้ดีก็คงมองไม่เห็นจริงๆ..."

"ไอ้พวกนี้เลือกที่ซ่อนเก่งจริงๆ"

โอวหยางจั่วมองดูถ้ำลับตาตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

เถาวัลย์ปีนป่ายงอกปกคลุมผนังหินที่นูนออกมา บดบังการมีอยู่ของถ้ำแห่งนี้จนมิดชิด เหลือเพียงช่องว่างขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ไว้ที่ด้านบนสุดเท่านั้น

ถ้าไม่ได้ตามพวกโกลแบทมา ต่อให้เดินผ่านก็คงไม่ทันสังเกตเห็นแน่ๆ!

"เอาล่ะ ถึงแล้ว!"

โอวหยางจั่วชูหมัดด้วยความตื่นเต้นเตรียมจะพุ่งออกไป แต่กลับถูกน้องชายดึงตัวไว้เสียก่อน

เมื่อเห็นสายตาที่ไม่เข้าใจของพี่ชาย โอวหยางโย่วก็พูดอย่างจนใจ "อย่าเพิ่งใจร้อนสิ เกิดข้างในมีโกลแบทเป็นพันตัว เราจะรนหาที่ตายหรือไง?"

โอวหยางจั่วเกาหัว เวลาอยู่ข้างนอกเรื่องที่ต้องใช้สมองไม่เคยเป็นหน้าที่ของเขาเลย

โอวหยางโย่วว่ายังไงเขาก็ทำตามนั้นแหละ

เมื่อเผชิญกับสายตาตั้งคำถามของพี่ชาย โอวหยางโย่วก็สูดหายใจลึก "เราจะซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่ที่นี่สักวันหนึ่ง โปเกมอนป่าจะออกหาอาหารทุกวันและมักจะมีช่วงเวลาที่แน่นอน"

"ตามที่บอกไว้ในคอลัมน์ของดร.หยางในวารสารโปเกมอน เวลาที่โปเกมอนฝูงใหญ่ออกหาอาหาร พวกมันจะทิ้งกำลังส่วนหนึ่งไว้ปกป้องรัง"

"แทนที่จะบุกเข้าไปเสี่ยงดวงแบบสุ่มสี่สุ่มห้า สู้รอพรุ่งนี้ตอนที่พวกโกลแบทออกไป แล้วค่อยพยายามจับพวกที่อยู่เฝ้ารังไม่ดีกว่าเหรอ!"

"แถมได้ยินมาว่าโปเกมอนที่อยู่เฝ้ารังมักจะเป็นพวกที่มีสถานะสูงในฝูง ฝีมือก็ย่อมแข็งแกร่งกว่าตัวอื่น... แบบนี้มีแต่ผลดีกับพวกเรานะ!"

ในเวลานี้โอวหยางโย่วถึงได้แสดงความเป็นอัจฉริยะออกมาจริงๆ และเย็นวันต่อมา เมื่อได้เห็นฝูงโกลแบทบินกรูกันออกมาจากปากถ้ำเล็กๆ นั้นอย่างเนืองแน่น โอวหยางจั่วก็หน้าซีดเผือดพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้น้องชายทันที

ในวารสารโปเกมอนมีโปเกมอนบางชนิดที่ไม่แนะนำให้เทรนเนอร์ใช้วิธีจับแบบปกติ

ซึ่งโกลแบทและสเปียร์ที่เป็นโปเกมอนฝูงก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

แค่แตะตัวเดียวก็แห่กันมาเป็นฝูง ถ้าไม่ได้ตั้งใจจะเปิดศึกกับโปเกมอนจริงๆ ล่ะก็ ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ต้องเผ่นหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ดี

ยิ่งคู่ต่อสู้คือโปเกมอนอย่างโกลแบทด้วยแล้ว ต่อให้หนีก็ใช่ว่าจะหนีรอดเสมอไป!

พอมาดูตอนนี้... สิ่งที่เขียนในวารสารโปเกมอนมันมีเหตุผลจริงๆ ด้วยแฮะ...

"น่าจะพอแล้วล่ะ..."

โอวหยางโย่วมองดูฝูงโกลแบทที่บินห่างออกไปแล้วถอนหายใจออกมา

สองพี่น้องสบตากันแล้วลุกขึ้นยืน

ร่างอันใหญ่โตของดงโดโซปรากฏขึ้นขวางปากถ้ำเอาไว้ ส่วนทัตสึงิริก็กระโดดดึ๋งๆ เข้าไปในปากของดงโดโซ

เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว โอวหยางจั่วก็กัดฟันและดึงเถาวัลย์ที่บังปากถ้ำออกเบาๆ

ไม้กระบองในมือของโอวหยางโย่วเปล่งแสงสีขาวนวลออกมา

"เวทแห่งแสง" ของพาลาดินถือเป็นเวทมนตร์สนับสนุนที่ดีมากในหลายๆ สถานการณ์

ภายใต้แสงสว่างจ้า เสียงร้อง "ฟิ้ว ฟิ้ว" ของโกลแบทก็ดังแว่วมาจากในถ้ำ

การถูกรุกรานอาณาเขตย่อมทำให้โปเกมอนที่ไม่ใช่พวกใจดีเหล่านี้รู้สึกไม่พอใจ

พริบตาเดียวพวกมันก็พุ่งเข้าใส่แสงสว่างราวกับเงามืดหลายสาย

"ชโลมน้ำ!"

โอวหยางจั่วสบตากับน้องชายแล้วพยักหน้าให้กัน

ตามแผนที่ตกลงกันไว้ พวกเขาสั่งให้ดงโดโซใช้ทักษะชโลมน้ำทันที!

ทันใดนั้นหางของดงโดโซก็สะบัดไปมา ร่างของมันส่ายไปมาอยู่หน้าปากถ้ำ

มวลน้ำมหาศาลไหลบ่าเข้าไปหาเงามืดที่พุ่งเข้ามาตามการเคลื่อนไหวของดงโดโซ

ธาตุน้ำที่ชุ่มฉ่ำเกาะติดอยู่บนตัวของพวกโกลแบทราวกับปุยฝ้าย

ปีกที่เคยกระพืออย่างรวดเร็วก็เริ่มรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาทันที แรงพุ่งทะยานลดลงไปมาก!

"ได้ผล!"

โอวหยางจั่วชูนิ้วโป้งให้น้องชาย

ทักษะชโลมน้ำจะทำให้โปเกมอนฝ่ายตรงข้ามกลายเป็นธาตุน้ำในช่วงเวลาหนึ่ง แม้จะไม่ได้ทำให้ความสามารถในการบินของโกลแบทหายไป แต่ก็ทำให้โปเกมอนป่าที่ไม่เคยได้รับการฝึกฝนเหล่านี้รู้สึกหนักอึ้งเวลาขยับปีก

ซึ่งช่วยให้โอวหยางจั่วรับมือกับพวกมันได้ง่ายขึ้นเยอะ!

"มีทั้งหมดสี่ตัว แบ่งกันคนละสอง ลองดูนะ!"

โอวหยางโย่วหยิบโปเกบอลสองลูกขึ้นมาถือไว้ สบตากับพี่ชายแล้วขว้างออกไปสุดแรง!

โอวหยางจั่วก็ทำแบบเดียวกันแทบจะพร้อมๆ กัน

โปเกบอลทั้งสี่ลูกแหวกอากาศพุ่งทะยานไปหาพวกโกลแบทที่กำลังบินอุ้ยอายจากผลของทักษะชโลมน้ำ!

"ปัง ปัง ปัง ปัง!"

เสียงดังสนั่นสี่ครั้งซ้อน โปเกบอลชนเข้าเป้าโกลแบททั้งสี่ตัวอย่างแม่นยำ

ด้วยระดับฝีมือของพี่น้องโอวหยาง การควบคุมแรงแค่นี้ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

ท่าทีพุ่งตัวของพวกโกลแบทถูกขัดจังหวะด้วยโปเกบอลทันที!

โปเกบอลร่วงลงพื้นและเริ่มขยับไปมา

หัวใจของโอวหยางจั่วเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากคอ

ความจริงแล้วเขาเตรียมโปเกบอลมาเยอะกว่านี้มาก การที่มีโกลแบทเฝ้ารังแค่สี่ตัวถือว่าเป็นโชคดีสุดๆ

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เดินทางออกมาที่โปเกบอลของเขาได้ใช้งาน เขาจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

แต่ยังไม่ทันที่โอวหยางจั่วจะได้ลุ้นนาน โปเกบอลบนพื้นก็แตกออกทีละลูก!

โกลแบทที่มีท่าทีโกรธจัดปรากฏตัวขึ้น พวกมันแผดเสียงร้อง "ฟิ้ว ฟิ้ว" ใส่ผู้บุกรุกด้วยความเกรี้ยวกราด!

"กะแล้วเชียว... การจับโปเกมอนตรงๆ มันยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์จริงๆ"

โอวหยางโย่วสูดลมหายใจลึกพลางตบตัวดงโดโซที่อยู่ข้างๆ

"งั้นก็ต้องสู้กันสักตั้ง!"

"ไม่ว่ายังไง วันนี้พวกเราต้องจับพวกนายให้ได้!"

"โฮก!!!"

ตามสัญญาณของทัตสึงิริ ดงโดโซผู้ซื่อบื้อก็อ้าปากกว้างแผดเสียงคำรามลั่นถ้ำ!

มวลพลังงานขุ่นมัวพุ่งเข้าพันธนาการร่างของโกลแบททั้งสี่ตัวในพริบตา

เสียงคำรามก้อง! ทักษะอันทรงพลังที่สามารถลดพลังโจมตีพิเศษและพลังโจมตีกายภาพของคู่ต่อสู้ลงได้พร้อมกัน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโปเกมอนที่มีค่าพลังโจมตีทั้งสองสายสมดุลกันอย่างโกลแบท มันก็ใช้งานได้ดีเกินคาด!

ส่วนตัวโอวหยางจั่วเองก็แผดเสียงคำรามลั่น เปลี่ยนร่างเป็นหมีร่างยักษ์ลุกขึ้นยืนสองขาอย่างรวดเร็ว

หากไม่นับรวมพลังของโปเกมอนแล้ว ในฐานะผู้ใช้พลังตื่นรู้ โอวหยางจั่วถือว่าแข็งแกร่งมาก

นอกจากเผยจิงกั๋วและเซียวจางที่เรียนรู้พลังคลื่นนำทางแล้ว โอวหยางจั่วก็คืออันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร่างหมีร่างยักษ์ที่มีผิวหนังหนาและทนทานต่อการโจมตีสูงมาก!

"ไม่ได้ชอบดูดเลือดนักเหรอ? เข้ามาลองดูดสิ!"

หมีร่างยักษ์กวักมือเรียกพวกโกลแบท โปเกมอนป่ามีหรือจะยอมเกรงใจ

พวกมันพุ่งเข้าใส่ร่างหมียักษ์ทันที อ้าปากกว้างเตรียมฝังเขี้ยวลงไป

แต่พริบตาต่อมา เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของโกลแบทหลายตัวก็ดังขึ้น พร้อมกับถอยร่นกลับมาอย่างพร้อมเพรียง!

หลังจากถูกเสียงคำรามก้องลดพลังโจมตี ประกอบกับโอวหยางจั่วในร่างหมีที่พลังป้องกันเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

เขี้ยวแหลมคมที่ปกติแล้วน่าจะเจาะทะลุร่างของเขาได้ในพริบตา กลับถูกกระแทกจนโยกเยก!

ชั่วขณะนั้นพวกโกลแบทต่างมองหน้ากันไปมา ไม่กล้าพุ่งเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าอีก

โอวหยางจั่วในร่างหมีหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาจากพื้นแล้วเทโปเกบอลหลายลูกลงบนฝ่ามือ

"เป็นไงล่ะ ทำอะไรฉันไม่ได้ล่ะสิ?"

"พรรคพวกของพวกแกกว่าจะกลับมาก็คงต้องรอจนถึงฟ้าสาง ฉันยังมีเวลาลองอีกเยอะเลยนะจะบอกให้"

โอวหยางโย่วที่คอยใช้ทักษะสนับสนุนเพิ่มพลังป้องกันให้พี่ชายอยู่ด้านหลังถึงกับเอามือตบหน้าผากตัวเอง

พี่ชายของเขาพูดจาเหมือนตัวร้ายแบบนี้ออกมาได้ยังไงกันนะ?

ก็แค่อยากจะจับโกลแบทสักตัวเท่านั้นเอง...

โปเกมอนป่าเพียงแค่ไม่ได้รับการฝึกฝน ไม่ได้หมายความว่าพวกมันโง่

เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าตัวใหญ่ที่กัดไม่เข้า โกลแบทพวกนี้ย่อมไม่โง่พุ่งเข้าไปให้เจ็บตัวอีกแน่

แต่ท่าทางยั่วยุของโอวหยางจั่วก็ดูน่าหมั่นไส้ไม่เบา

พวกโกลแบทส่งเสียงร้องจิ๊บๆ จั๊บๆ เหมือนกำลังสื่อสารอะไรบางอย่างกันอยู่

ครึ่งค่อนวันต่อมา พวกมันก็หยุดส่งเสียงพร้อมกันและหันไปมองลึกเข้าไปในถ้ำ

"ฟิ้ว ฟิ้ว"

เสียงร้องที่แตกต่างจากพวกโกลแบทอย่างเห็นได้ชัดดังแว่วมาจากส่วนลึกของถ้ำ

ภายใต้แสงไฟจากมือของโอวหยางโย่ว

เงาร่างหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าโกลแบทหลายเท่าทาบทับลงบนผนังถ้ำ

ภายในเงานั้น ปีกทั้งสี่ปีกดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก!

[จบแล้ว]