ตอนที่ 39 : โทรศัพท์จากพี่กู้เฟิง

แก้มของลู่อาเจี้ยวบวมปูด นอนคว่ำอยู่บนพื้น ถูกตบจนงงไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางถึงได้สติกลับมา "บ้าจริง กล้าตบคุณหนูอย่างข้า! ตั้งแต่เกิดมา พ่อแม่ยังไม่เคยแตะต้องข้าสักนิ้ว แต่เจ้ากลับกล้าตบข้า!!!"

เห็นกู้เฟิงเดินไปไกลแล้ว ลู่อาเจี้ยวอยากจะวิ่งไล่ตามสัญชาตญาณ แต่ร่างกายปวดร้าวไปหมด ลุกขึ้นไม่ไหว ได้แต่ตะโกนใส่ซ่งเฉิง "ซ่งเฉิง นายยังจะยืนงงอะไรอยู่ ไม่เห็นหรือว่าคุณหนูอย่างข้าถูกรังแก!"

ซ่งเฉิงหน้าเครียดเย็นชา ก้าวยาวๆ ไปคว้าคอเสื้อกู้เฟิง "ใครให้ความกล้าแก่เจ้า ถึงได้ลงมือตบอาเจี้ยว?!"

กู้เฟิงมองเขาแวบหนึ่ง "ซ่งเฉิง เมื่อก่อน เจ้ายังไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองข้า ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะใจกล้าถึงขนาดกล้าพูดกับข้าแบบนี้?"

เมื่อสบตากับดวงตาลึกล้ำสงบนิ่งของกู้เฟิง ซ่งเฉิงก็รู้สึกขนหัวลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ

คนผู้นี้ ให้ความรู้สึกคุ้นเคยมาก

ตนเคยเห็นเขาที่ไหนหรือ?

โดยไม่รู้ตัว มือก็คลายออก

กู้เฟิงเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง จากไป

ลู่อาเจี้ยวลุกขึ้นมาได้ในที่สุด เดินกะเผลกมาหน้าซ่งเฉิง ใช้หมัดน้อยๆ ทุบอกเขาระรัว

"นายทำไมไร้ประโยชน์ขนาดนี้? นายยังเป็นคุณชายตระกูลใหญ่อันดับสิบเอ็ดแห่งเจียงหลิงอีกหรือ โดนเด็กหนุ่มพูดแค่ประโยคเดียว ก็กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะผายลม! นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือ?!"

ซ่งเฉิงรู้สึกอับอาย รีบแก้ตัว "เมื่อกี้เขาเรียกชื่อข้าได้ ข้าสงสัยว่าตัวตนคงไม่ธรรมดา......"

ลู่อาเจี้ยวถาม "สงสัย? งานเลี้ยงของตระกูลใหญ่ในเจียงหลิง นายก็ไปหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือ เคยเห็นคนผู้นี้ไหม?"

"ไม่... ไม่เคย"

เวลาห้าปี มากพอจะทำให้หลายสิ่งเลือนราง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่กู้เฟิงโด่งดังในเจียงหลิง ซ่งเฉิงก็เป็นแค่เด็กอายุสิบกว่า

ได้ยินเช่นนั้น ลู่อาเจี้ยวก็โมโหจัด "แล้วนายกลัวอะไร ตระกูลซ่งของนายเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งเจียงหลิง เป็นที่จับตามองของผู้คน คนอื่นจะรู้จักนายมันแปลกตรงไหน??

ข้าไม่สน ข้าลู่อาเจี้ยวกลืนไม่ลงแล้ว นายรีบหาคนไปจัดการไอ้ผู้ชายต่ำนั่นซะ!"

แต่แล้วนางก็หมดแรง "พวกเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่ออะไร จะไปหาเขาเจอได้ยังไง?"

ซ่งเฉิงรีบพูด "ที่นี่คือสนามบิน มีกล้องวงจรปิด ด้วยสถานะของข้า ขอให้ทางสนามบินเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาให้ก็ง่ายนิดเดียว พอได้ภาพแล้ว ข้าจะให้เถ้าแก่หงส่งคนไปตาม!"

ดวงตาอาเจี้ยวเป็นประกาย พูดอย่างดีใจ "ดี ทำแบบนี้แหละ! ถ้านายจัดการเรื่องนี้ได้สวย ข้าไม่เพียงจะไปกินข้าวที่เฟิ่งอู่จิ่วเทียนกับนาย แต่จะไปดูหนังกับนายด้วย!"

ได้ยินเช่นนั้น ซ่งเฉิงก็ราวกับได้ฉีดยาบำรุงกำลัง รีบเดินเข้าไปในสนามบิน

......

กู้ชิงหนิงกับหลินรั่วชูเป็นเพื่อนสนิทกันมาก กู้เฟิงจึงสนิทกับอีกฝ่ายด้วย มักไปเล่นที่บ้านตระกูลหลินกับน้องสาวเสมอ

จึงรู้ตำแหน่งที่ตั้งบ้านตระกูลหลินเป็นอย่างดี

ไม่นาน ตึกที่คุ้นเคยก็ปรากฏตรงหน้า

แต่ประตูปิดสนิท ไม่มีคนอยู่เลย

กู้เฟิงรู้สึกไม่สบายใจ นึกถึงเบอร์โทรศัพท์ที่หลินรั่วชูเคยใช้เมื่อห้าปีก่อน เขารีบโทรไป

ไม่คิดว่าผ่านมาห้าปี เบอร์นี้ยังโทรติดอยู่

"สวัสดีค่ะ" ปลายสาย มีเสียงอ่อนแอดังมา

"รั่วชูใช่ไหม?" กู้เฟิงถาม

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง "ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าใครกำลังพูดสายอยู่?"

"ข้าคือกู้เฟิง ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน?"

"......ฉันอยู่ที่บริษัทวัสดุก่อสร้างหลิน"

กู้เฟิงโล่งอก สั่งคนขับรถ "ไปบริษัทวัสดุก่อสร้างหลิน"

......

"ท่านหลิน คิดอย่างไรแล้วครับ?"

ในห้องทำงานประธานบริษัทวัสดุก่อสร้างหลิน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยปาก

เขาคือลู่เฉิน

ประมุขตระกูลลู่!

ตระกูลเสี่ยวจะทำโครงการรีสอร์ทที่ทางใต้ของเมือง มูลค่าการลงทุนรวมถึงสามพันล้านหยวน!

ตระกูลลู่โชคดีได้ส่วนแบ่งมา

มูลค่าสองร้อยล้านหยวน!

จำนวนไม่น้อยเลย

ถ้าทำโครงการนี้สำเร็จ ไม่เพียงได้กำไรก้อนใหญ่ อาจได้รับความโปรดปรานจากตระกูลเสี่ยวด้วย!

จากนั้นก็จะพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า!

ครั้งนี้ ลู่เฉินมาในนามตระกูลลู่ เพื่อเจรจาธุรกิจกับตระกูลหลิน

การทำโครงการในมือให้สำเร็จ เขาต้องการวัสดุก่อสร้างจำนวนไม่น้อย

หลินเป่ยซานบิดาของหลินรั่วชูส่ายหน้า "ท่านประมุขลู่ ราคารับซื้อที่ท่านให้มาต่ำเกินไป ถ้าพวกเราเซ็นสัญญาตามราคานี้ จะไม่ได้กำไรเลย"

ลู่เฉินพูด "ท่านหลิน อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ราคาที่ข้าเสนอไป ยังสูงกว่าต้นทุนของพวกท่านอยู่บ้าง"

หลินเป่ยซาน "แต่ข้ายังต้องจ่ายเงินเดือนพนักงานด้วยนะ ราคารับซื้อที่ท่านให้มา หักต้นทุนวัสดุ หักค่าแรงงาน จริงๆ แล้วไม่ได้กำไรเลย!"

ลู่เฉินยิ้ม "อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุน ท่านว่าไหม?"

"ไม่ได้ ถ้าท่านประมุขลู่ยินดีเพิ่มราคาจากนี้อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ข้าจะเซ็นสัญญาทันที" หลินเป่ยซานพูด

"ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ท่านบ้าไปแล้วหรือ??" ลู่เฉินโมโหขึ้นมา

หลินเป่ยซานพูด "โครงการรีสอร์ทของตระกูลเสี่ยวกำลังจะเริ่มก่อสร้าง ตอนนี้ราคาวัสดุก่อสร้างในตลาดขึ้นสูงตามน้ำ อุปสงค์มากกว่าอุปทาน ท่านประมุขลู่ ราคาที่ข้าให้ท่าน ถือว่าถูกมากแล้ว"

"หึ!" ลู่เฉินแค่นเสียง "หลินเป่ยซาน ท่านก็รู้ ตอนนี้ตระกูลลู่ของข้าสนิทสนมกับตระกูลซ่งซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งเจียงหลิง ข้าขอพูดตรงนี้เลย วัสดุก่อสร้างของท่าน ต้องขายให้ข้าเท่านั้น จะไม่มีคนอื่นมาซื้อวัสดุก่อสร้างจากบริษัทของพวกท่านหรอก!"

พูดจบ เขาก็สะบัดตัวจากไป

หลังจากเขาไปไกลแล้ว หลินรั่วชูก็เดินเข้ามา "พ่อ ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี? ลูกได้ยินมาจริงๆ ว่าลู่อาเจี้ยวกับซ่งเฉิงสนิทกันมาก ถ้าซ่งเฉิงสั่งให้ตระกูลซ่งคว่ำบาตรบ้านเรา งั้น......"

นางอยู่ข้างนอก ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้ว

แม้หลินเป่ยซานจะรู้สึกกังวลในใจ แต่ก็ยังปลอบใจ "ลู่อาเจี้ยวยังไม่ได้เป็นแฟนซ่งเฉิงอย่างเป็นทางการ บางทีซ่งเฉิงอาจแค่เล่นๆ ......

รั่วชู เจ้าวางใจเถอะ ตอนนี้ตลาดวัสดุก่อสร้างกำลังร้อนแรง ของบ้านเรา ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก"

เขาเปลี่ยนเรื่อง มองลูกสาวด้วยสายตาเป็นห่วง "รั่วชู บอกแล้วว่าให้พักผ่อนอยู่บ้าน ทำไมยังไม่ฟัง มาบริษัทอีกล่ะ?"

หลินรั่วชูยิ้มบาง "อยู่บ้านก็ว่างๆ พ่อก็รู้ว่าลูกเป็นคนอยู่นิ่งไม่ได้...... อ้อใช่พ่อ เมื่อกี้ลูกได้รับโทรศัพท์จากคนๆ หนึ่ง"

"ใครหรือ?"

"พี่กู้เฟิง"

"อ๋อ กู้เฟิงนี่เอง โทรมาหา...... เดี๋ยวก่อน ของกู้เฟิง? ลูกคงไม่ได้หมายถึงกู้เฟิงคนนั้นหรอกนะ?"

หลินเป่ยซานลุกพรวดจากเก้าอี้

"ฟังเสียงคล้ายๆ" หลินรั่วชูพูดอย่างจริงจัง

"นี่...... จะเป็นใครแกล้งเล่นหรือเปล่า?" หลินเป่ยซานสงสัยไม่แน่ใจ

ชาวเจียงหลิงทุกคนรู้ว่า เมื่อห้าปีก่อน กู้เฟิงคุณชายใหญ่ตระกูลกู้ถูกส่งไปประหารที่เรือนจำหลงเตาแล้ว

"ลุงหลิน รั่วชู ไม่ได้พบกันนาน"

พอดีในตอนนั้น กู้เฟิงเดินเข้ามาจากข้างนอก

หลังจากนั่งแท็กซี่มาถึงบริษัทวัสดุก่อสร้างหลิน เขาบอกว่าต้องการพบหลินรั่วชู

แม้ยามที่หน้าประตูจะไม่รู้จักเขา แต่เห็นบุคลิกสง่างาม ไม่เพียงไม่ขัดขวาง ยังบอกตำแหน่งห้องทำงานประธานอย่างละเอียด

พ่อลูกตระกูลหลินมองกู้เฟิงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ต่างตื่นเต้นอย่างยิ่ง

(จบตอนที่ 39)