บทที่ 690 - องครักษ์ลับ

บทที่ 690 - องครักษ์ลับ

การที่สถานที่เก็บตัวถูกล่วงรู้ มิใช่ปัญหาเล็กๆ เลย

ไม่ต้องถามก็รู้ได้ทันทีว่า สถานที่เก็บตัวที่หนิงเจินเจินเลือกย่อมต้องเป็นความลับขั้นสุดยอด ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปได้ง่ายๆ ทว่ามันกลับรั่วไหลออกไปจนได้ ทำให้นางต้องถูกองครักษ์ลับแห่งราชวงศ์ต้าอวิ๋นทั้งสองลอบสังหารจนตกตาย

เรื่องนี้มีความเป็นไปได้สองประการ หนึ่งคือถูกคนในแพร่งพรายออกไป สองคือถูกองครักษ์ลับแห่งราชวงศ์ต้าอวิ๋นสะกดรอยตามมา

ในใต้หล้ามีเคล็ดวิชาพิสดารมากมายนัก หากตำหนักเทียนกังลงมือ ย่อมสามารถตามหาหนิงเจินเจินพบเป็นแน่

ญาณทิพยจักษุของเขาสามารถตามหาผู้อื่นพบได้ เช่นนั้นการที่ตำหนักเทียนกังหรือยอดฝีมือคนอื่นๆ จะหาหนิงเจินเจินพบ ก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด

หยกมรกตชิ้นหนึ่งลอยละล่องออกมาจากแขนเสื้อของเขา รูปทรงกลมเกลี้ยงดั่งจันทร์เพ็ญ ขนาดเท่าฝ่ามือ บนผิวหยกสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ก่อตัวเป็นสัญลักษณ์ประหลาดลางๆ ซึ่งก็คืออักขระอธิษฐานนั่นเอง

หยกมรกตชิ้นนี้แตกต่างจากหยกเร้นมังกรชิ้นเดิมของเขา นับว่าเป็นหยกเร้นมังกรฉบับยกระดับก็ว่าได้

หลายวันมานี้เขามีความเข้าใจในฟ้าดินลึกซึ้งยิ่งขึ้น พลังฝึกปรือเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล เคล็ดวิชาการประทับพุทธมนต์ก็พัฒนาก้าวหน้าตามไปด้วย หยกเร้นมังกรในยามนี้ย่อมมิใช่หยกเร้นมังกรเช่นในกาลก่อน

หนิงเจินเจินรับหยกเร้นมังกรไป

ฝ่าคงยังคงใช้สายตาลึกล้ำจ้องมองนางต่อไป ในที่สุดเขาก็ส่ายหน้า สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

"ปัญหาเกิดจากภายในสำนักผีเสื้อหยก"

สีหน้าของหนิงเจินเจินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความรู้สึกที่นางมีต่อสำนักผีเสื้อหยกนั้นดีเยี่ยมมาโดยตลอด ไม่เคยคิดเลยว่าภายในสำนักผีเสื้อหยกจะมีสายลับแฝงตัวอยู่ และเกิดการเข่นฆ่ากันเอง

แม้แต่การแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก ก็ยังเป็นไปอย่างสงบสุขไร้ซึ่งการนองเลือด

ฝ่าคงถาม

"สถานที่เก็บตัวของเจ้า มีผู้ใดรู้บ้าง?"

"น่าจะมีสักสามคน"

หนิงเจินเจินขมวดคิ้ว

"ต้องคัดออกทีละคนงั้นหรือ?"

ฝ่าคงพยักหน้ารับ

หนิงเจินเจินสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลง ตัดสินใจคัดศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งออกไป ไม่ให้นางล่วงรู้

ดวงตาของฝ่าคงแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ จ้องมองนางอีกครา ก่อนจะส่ายหน้า

"ยังคงรั่วไหลอยู่ดี"

"เอาใหม่"

หนิงเจินเจินตัดสินใจคัดคนที่สองออกไปจากความคิด

"ก็ยังรั่วไหลอยู่ดี"

ฝ่าคงกล่าว

หนิงเจินเจินลืมตาขึ้น สีหน้าเคร่งเครียด

"คงมิใช่เจ้าสำนักหรอกกระมัง?"

ฝ่าคงเอ่ย

"ไม่มีทางเป็นเจ้าสำนักแน่!"

หนิงเจินเจินส่ายหน้า นางเชื่อมั่นในอุปนิสัยของเจ้าสำนัก

แม้อีกฝ่ายจะระแวงและระแวดระวังนาง ต้องการจะกดหัวนางไว้ ทว่าย่อมไม่มีทางใช้วิธีการต่ำช้าเช่นนี้เป็นแน่

อย่างมากก็แค่หาทางกันตัวนางออกไปเท่านั้น อย่าว่าแต่ตนเองเคยมีบุญคุณต่อนาง ต่อให้ไม่มีบุญคุณต่อกัน การจะช่วงชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก นางก็ไม่มีทางลงมือสังหารตนเป็นอันขาด

"หรือว่าความลับเรื่องฐานะของข้าจะถูกเปิดโปงแล้ว?"

นางขมวดคิ้วมองฝ่าคง

"มีพิรุธอันใดเล็ดลอดออกไปงั้นหรือ?"

นอกเหนือจากเหตุผลนี้แล้ว นางก็คิดเหตุผลอื่นไม่ออกจริงๆ

ฝ่าคงไม่แสดงความเห็นอันใด เขาไม่คุ้นเคยกับเจ้าสำนักผีเสื้อหยก ไม่เคยคลุกคลีด้วย เมื่อไม่ล่วงรู้ตื้นลึกหนาบาง ย่อมไม่ด่วนสรุป

"เป็นไปไม่ได้นี่นา..."

หนิงเจินเจินขมวดคิ้วครุ่นคิด

"ข้าลงมืออย่างรอบคอบแทบไร้ช่องโหว่ ไม่มีทางถูกมองออกแน่"

นางมีทั้งความทรงจำของโม่โยวหลาน ทั้งยังมีวิชาเนตรใจกระจ่างที่สามารถมองทะลุจิตใจผู้อื่นได้ ไม่มีทางที่ผู้ใดจะจับพิรุธนางได้ แม้แต่เจ้าสำนักก็ไม่มีทาง

หนิงเจินเจินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก

"เอาใหม่"

ครานี้นางตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่ เลือกสถานที่เก็บตัวแห่งใหม่ สถานที่ที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

สายตาอันลึกล้ำของฝ่าคงยังคงจ้องมองนางต่อไป เขาเอ่ยช้าๆ

"ก็ยังถูกตามตัวพบอยู่ดี!"

หนิงเจินเจินระบายลมหายใจยาวพลางแย้มยิ้ม อย่างน้อยนี่ก็พิสูจน์ได้ว่า มิใช่เจ้าสำนักหรือศิษย์สำนักผีเสื้อหยกคนอื่นที่นำข่าวไปแพร่งพราย และไม่มีสายลับแฝงตัวอยู่

"อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไป"

ฝ่าคงกล่าว เขามองเห็นการตัดสินใจของหนิงเจินเจินแล้ว นางเลือกที่จะเก็บตัวเพียงลำพัง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ จึงไม่มีผู้ใดนำความลับไปแพร่งพราย

ทว่านั่นก็มิได้หมายความว่าในสำนักผีเสื้อหยกจะไม่มีสายลับแฝงตัวอยู่

หนิงเจินเจินยิ้ม

"อย่างน้อยครานี้ก็มิใช่ศิษย์ในสำนักที่คิดปองร้ายข้า เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว"

ฝ่าคงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สิ่งที่เขาคิดก็คือ หยกเร้นมังกรฉบับยกระดับของเขากลับไม่อาจคุ้มครองหนิงเจินเจินได้ และยังคงถูกองครักษ์ลับแห่งราชวงศ์ต้าอวิ๋นตามหาจนพบ

นี่เป็นเพราะเหตุใดกัน?

หยกเร้นมังกรชิ้นใหม่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ทั้งการบิดเบือนความลับสวรรค์ และการปกปิดกลิ่นอาย ล้วนได้รับการยกระดับคุณภาพขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขามั่นใจถึงขั้นที่ว่า ต่อให้ยอดฝีมือจากสำนักโหรหลวงและตำหนักเทียนกังจะร่วมกันคำนวณความลับสวรรค์ ก็อย่าหวังว่าจะตามหานางพบ ยอดฝีมือแกะรอยอันดับหนึ่งในใต้หล้า ก็อย่าหวังว่าจะตามกลิ่นอายของนางเจอ

ทว่าไฉนจึงยังไม่อาจคุ้มครองนางได้เล่า?

"เอาเช่นนี้เถิด"

ฝ่าคงเอ่ยเสียงขรึม

"เจ้าตามข้าเข้าไปในวัดหย่งคง"

"ศิษย์พี่..."

หนิงเจินเจินขมวดคิ้ว

"ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนั้นกระมัง? ข้ารับมือไหว"

"เจ้ารับมือไม่ไหวหรอก"

ฝ่าคงส่ายหน้า

"ทว่าเช่นนี้ก็เท่ากับดึงศิษย์พี่เข้ามาพัวพันด้วยน่ะสิ"

หนิงเจินเจินกล่าว

"ยามนี้พวกมันอาจจะยังไม่รู้ว่าศิษย์พี่เป็นผู้ลงมือช่วยเหลือ ทว่าหากข้าเข้าไปในวัดหย่งคง พวกมันย่อมต้องหาทางกำจัดศิษย์พี่เสียก่อนเป็นแน่"

ในเมื่อตัวนางมิใช่คู่มือของพวกมัน ศิษย์พี่ย่อมต้องลงมือขัดขวาง หรือแม้กระทั่งจัดการพวกมัน เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับตั้งตนเป็นศัตรูกับต้าอวิ๋นโดยตรง

ต้าอวิ๋นในยามนี้กำลังตกอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่ง ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับศัตรูผู้ใดก็พร้อมจะทุ่มกำลังจู่โจมอย่างสุดกำลัง ต่อให้ศิษย์พี่จะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ใช่ว่าจะไร้เทียมทานในใต้หล้า

ในยามนี้ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าไปตอแยต้าอวิ๋น หลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง ตัวนางชักนำความเดือดร้อนมาสู่ตนเอง ย่อมไร้หนทางหลีกหนี ทว่าศิษย์พี่กลับไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น

ฝ่าคงแย้มยิ้ม

"กำลังอยากเปิดหูเปิดตาอยู่พอดี"

"ศิษย์พี่..."

หนิงเจินเจินรู้สึกตื้นตันใจ ทว่ากลับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างต่อเนื่อง นี่มันเป็นการชักนำภัยร้ายไปสู่ผู้อื่นชัดๆ

"หากข้าไม่ลงมือ พวกมันจะยอมปล่อยข้าไปงั้นหรือ?"

ฝ่าคงเอ่ย

หนิงเจินเจินส่ายหน้า

"พวกมันน่าจะ..."

"หากพวกมันสามารถตามรอยเจ้าได้ มีหรือจะสืบสาวมาไม่ถึงตัวข้า?"

ฝ่าคงกล่าว

"ตอนที่ลงมือช่วยเหลือแต่แรก ข้าก็มิได้หวังว่าจะปิดบังต้าอวิ๋นได้อยู่แล้ว"

"ทว่า..."

"ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน"

ฝ่าคงสะบัดมือตัดบทนาง

ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำอีกครา จ้องมองหนิงเจินเจินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"มีเพียงหนทางนี้หนทางเดียว"

หนิงเจินเจินขมวดคิ้ว

"มิสู้ให้ข้าเข้าไปหลบในจวนอ๋องหมิงดีหรือไม่?"

องครักษ์ในจวนอ๋องหมิงล้วนเก่งกาจ โดยเฉพาะยอดฝีมือพิสดารที่เร้นกายอยู่ในมุมมืดนั้นมีอยู่มากมาย ล้วนเป็นผู้ที่ซ่อนคมและเร้นกายอยู่เบื้องหลัง เมื่อถึงยามหน้าสิ่วหน้าขวานย่อมต้องลงมือช่วยเหลือเป็นแน่

"ไร้ประโยชน์ พวกเขาไม่อาจต้านทานองครักษ์ลับสองคนนี้ได้หรอก"

ฝ่าคงกล่าว

เขามีสีหน้าครุ่นคิด

"องครักษ์ลับสองคนนี้มิใช่คนธรรมดา"

การที่องครักษ์ในจวนอ๋องหมิงไม่อาจต้านทานพวกมันสองคนได้ นั่นย่อมหมายความว่า หากส่งพวกมันไปลอบสังหารอ๋องหมิง ย่อมต้องทำสำเร็จเป็นแน่ ยอดฝีมือระดับนี้ไฉนก่อนหน้านี้จึงมิได้ส่งออกมา? คาดว่าคงเป็นเพราะยังไม่ถึงเวลาสำคัญกระมัง

องครักษ์ลับเช่นนี้ย่อมมีจำนวนไม่มากนัก ดีไม่ดีอาจสังหารอ๋องหมิงได้โดยไม่ต้องใช้เคล็ดวิชายอมตายตกตามกันด้วยซ้ำ ทว่าเพื่อสังหารหนิงเจินเจิน พวกมันกลับยอมสละชีพตกตายตามกันไป ย่อมเห็นได้ชัดถึงความโกรธแค้นต่อเหตุการณ์ที่องค์ชายถูกลอบสังหาร พวกมันยอมแลกด้วยทุกสิ่งเพื่อสังหารนางและล้างแค้นให้จงได้

ฝ่าคงเอ่ยเสียงขรึม

"หากเจ้าไม่อยากเข้าไปพักในวัดหย่งคงจริงๆ เช่นนั้นก็ไปพักที่เรือนข้างวัดหย่งคงเถิด"

"ศิษย์พี่..."

"อย่าคิดว่าเพียงแค่ลอบสังหารองค์ชายได้สำเร็จ ต้าอวิ๋นก็จะกระจอกงอกง่อย ความแข็งแกร่งของต้าอวิ๋นเหนือกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้นัก ลำพังเพียงฝีมือของเจ้า ไม่มีทางต้านทานได้หรอก อย่าได้หวังพึ่งโชคชะตาเลย"

"...ตกลง"

หนิงเจินเจินไม่ดึงดันอีกต่อไป เมื่อเห็นฝ่าคงแน่วแน่ถึงเพียงนี้ นางจึงยอมทำตาม

ทั้งสองล่องลอยมาถึงเรือนหลังใหญ่แห่งหนึ่ง เรือนสามชั้นแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากวัดหย่งคงหนึ่งร้อยเมตรพอดิบพอดี ซึ่งอยู่ในรัศมีครอบคลุมของแดนสุขาวดีประจิมทิศ เรือนแห่งนี้ฝ่าคงได้แอบกว้านซื้อไว้นานแล้ว

หนิงเจินเจินเอ่ย

"ศิษย์พี่ หากข้าพักอยู่ที่นี่ล่ะก็..."

ดวงตาของฝ่าคงแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ จ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ทีนี้พวกมันก็หาเจ้าไม่พบแล้ว"

อย่างที่คิด แดนสุขาวดีประจิมทิศย่อมแข็งแกร่งกว่า พวกมันถึงขั้นทะลวงผ่านการปิดบังของหยกเร้นมังกรฉบับยกระดับได้ ดูท่าหยกเร้นมังกรคงต้องได้รับการปรับปรุงแก้ไขให้ดียิ่งขึ้นไปอีก จู่ๆ ในใจเขาก็ลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ หมายมั่นจะยกระดับหยกเร้นมังกรขึ้นไปอีกขั้น

[จบแล้ว]