บทที่ 7: ได้รับจี้หยกปริศนา เก็บตกนางเซียนผู้เย็นชา

วันต่อมา ณ เมืองชิงหยาง

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูอวิ๋นได้มาที่นี่ สมัยที่ยังเป็นศิษย์รับใช้ เขาต้องขุดแร่อยู่ทุกวัน พอเลิกงานก็หมดแรงเกินกว่าจะไปไหนได้ไกล หลังจากสอบถามทางจากคนเดินถนน ซูอวิ๋นก็พบที่ตั้งของหอสมบัติ

หอสมบัติไม่ใช่แค่ร้านค้าธรรมดา แต่เป็นขุมกำลังที่มีอิทธิพลมหาศาล ไม่ด้อยไปกว่าสำนักใหญ่ๆ และมีสาขาอยู่มากมายทั่วทุกหัวระแหง เมื่อก้าวเข้าไปในหอสมบัติ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือแถวของอาวุธวิญญาณและสมบัติหายากที่วางเรียงรายอยู่อย่างละลานตา

"ท่านลูกค้า ข้ามีนามว่าเสี่ยวจื่อ ไม่ทราบว่าท่านต้องการเลือกซื้อสิ่งใดเจ้าคะ?"

หญิงสาวในชุดสีม่วงเดินเข้ามาสอบถาม ซูอวิ๋นแอบตรวจสอบบทบาทชีวิตของเธอและพบว่าแม้แต่เสมียนตัวเล็กๆ ในหอสมบัติแห่งนี้ยังมีระดับพลังถึงขั้นแกนทองคำ สมเป็นร้านค้าที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ ซูอวิ๋นจึงระมัดระวังตัว เขาไม่กล้าแสดงท่าทีว่าต้องการซื้อจี้หยกปริศนานั้นโดยตรง หากทางร้านรู้ว่าจี้หยกนี้มีความพิเศษ พวกเขาอาจเปลี่ยนใจไม่ขายมันให้เขาก็เป็นได้

"ข้าต้องการอาวุธวิญญาณระดับต่ำ"

"ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านลูกค้ารอสักครู่ ข้าจะนำอาวุธวิญญาณระดับต่ำทั้งหมดในร้านมาให้ท่านเลือกชมเองเจ้าค่ะ"

เสี่ยวจื่อหมุนตัวไปหยิบอาวุธวิญญาณระดับต่ำนับสิบชิ้นมาวางตรงหน้าซูอวิ๋น

"ถ้าอย่างนั้นข้าขอเลือกกระบี่วิญญาณเล่มนี้ก็แล้วกัน ราคาเท่าไหร่?"

ซูอวิ๋นหยิบอาวุธขึ้นมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาคิดว่าตนยังขาดอาวุธที่ถนัดมือ การซื้อกระบี่วิญญาณสักเล่มจึงเป็นทางเลือกที่ดี

"กระบี่วิญญาณเล่มนี้เป็นผลงานของปรมาจารย์สร้างอาวุธผู้เลื่องชื่อ ราคาสูงอยู่บ้าง สนนราคาอยู่ที่ห้าพันหินวิญญาณระดับต่ำเจ้าค่ะ" เสี่ยวจื่อตอบพร้อมรอยยิ้ม

"แพงไปหน่อย ลดเหลือสองพันห้าได้หรือไม่?" ซูอวิ๋นโบกมือและกล่าวอย่างไม่ยี่หระ

"ท่านลูกค้า ราคาเท่านี้ไม่ถือว่าแพงเลยเจ้าค่ะ ท่านดูสง่างามเช่นนี้ หากได้คู่กับกระบี่เล่มนี้ถือว่าเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกทีเดียว"

"ยังแพงไปอยู่ดี ถ้าอย่างนั้นข้าไปซื้อร้านอื่นก็ได้"

ซูอวิ๋นแกล้งทำท่าจะเดินจากไป เสี่ยวจื่อเริ่มร้อนใจทันที เพราะค่าคอมมิชชันจากการขายชิ้นนี้สูงเอาการ อีกทั้งช่วงนี้สินค้าจำพวกอาวุธวิญญาณขายไม่ออก นานๆ ทีจะมีลูกค้าใจถึงสักคน เธอไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป

"ท่านลูกค้า เอาแบบนี้ดีหรือไม่ ข้าลดให้เหลือสี่พันหินวิญญาณระดับต่ำ แล้วข้าจะแถมเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ ให้ท่านอีก"

"เครื่องประดับอะไร? พาข้าไปดูหน่อยสิ"

ทันใดนั้น เสี่ยวจื่อก็พาซูอวิ๋นไปยังโซนเครื่องประดับ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพียงของตกแต่งไม่มีระดับ ราคาก็ไม่สูงนัก และจี้หยกปริศนาก็ถูกวางรวมอยู่ในนั้นด้วย

"ให้แค่ชิ้นเดียวคงไม่พอ ขอห้าชิ้น"

"ท่านลูกค้า ข้าให้ขนาดนั้นไม่ได้จริงๆ เอาเป็นว่าคนละครึ่งทาง ข้าให้สามชิ้นก็แล้วกันเจ้าค่ะ"

"ตกลง ถ้าอย่างนั้นข้าจะเลือกเอง"

"ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ"

เมื่อการซื้อขายเสร็จสิ้น ซูอวิ๋นจ่ายหินวิญญาณและรับอาวุธวิญญาณมาครอบครอง เขาแสร้งหยิบเครื่องประดับติดมือมาสองสามชิ้น ก่อนจะหยิบจี้หยกปริศนาเล่มนั้นมาด้วย

"ขอบพระคุณท่านลูกค้า เชิญโอกาสหน้าใหม่นะเจ้าคะ" เสี่ยวจื่อยืนยิ้มส่งซูอวิ๋นที่หน้าหอสมบัติ

หลังจากออกจากเมืองชิงหยาง ซูอวิ๋นจำได้ว่าตอนนี้ตนอยู่ในขั้นสร้างรากฐานแล้ว จึงคิดจะลองวิชากระบี่เหิน เขาหยิบกระบี่วิญญาณที่เพิ่งซื้อมาใหม่ โคจรพลังวิญญาณเข้าสู่ตัวกระบี่จนเกิดแสงสีแดงจางๆ หลังจากพยายามอยู่นาน ในที่สุดเขาก็สามารถทรงตัวบนกระบี่ได้และจับจังหวะการบินจนคล่องแคล่ว

ในขณะที่ซูอวิ๋นกำลังจะบินกลับสำนัก จู่ๆ กระบี่เล่มหนึ่งที่มีสีฟ้าใสเหมือนน้ำแข็งก็บินพุ่งมาจากระยะไกล เดิมทีมันไม่ได้มุ่งตรงมาทางเขา แต่เมื่อเฉียดกันไป กระบี่เล่มนั้นกลับเลี้ยวโค้งมาขวางหน้าซูอวิ๋นทันที กระบี่เล่มนั้นแผ่พลังวิญญาณอันทรงพลังออกมา ซูอวิ๋นหยุดกะทันหันและตั้งท่าเตรียมพร้อม

เขานึกว่ามีคนลอบโจมตี แต่กระบี่เล่มนั้นกลับทำหน้าที่บางอย่าง บนใบกระบี่ปรากฏอักขระสี่คำจากพลังวิญญาณว่า: "ช่วยเจ้านายข้าด้วย"

ซูอวิ๋นประหลาดใจ นี่กระบี่ระดับสูงสุดที่ให้กำเนิดจิตวิญญาณอาวุธงั้นหรือ? จิตวิญญาณอาวุธสามารถสื่อสารและผูกพันกับผู้เป็นนายได้ ยิ่งเข้ากันได้มาก พลังต่อสู้ยิ่งทวีคูณ

"เจ้านายเจ้าอยู่ที่ไหน? พาข้าไปดูที" ซูอวิ๋นรู้สึกว่านี่มันพล็อตนิยายชัดๆ เจ้านายของกระบี่เล่มนี้คงเป็นหญิงงามที่กำลังบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ

กระบี่สีฟ้าใสบินนำไปในทิศทางหนึ่ง ซูอวิ๋นบินตามไปติดๆ จนมาถึงป่าห่างไกลแห่งหนึ่ง ณ ลานโล่งกลางป่า หญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนนอนหมดสติอยู่บนพื้น นางมีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณดุจหิมะ ผมยาวสีฟ้าอ่อนสยายอยู่บนพื้นดูงดงามราวกับผลึกคริสตัล แต่คิ้วของนางขมวดมุ่นเพราะพิษบาดแผล

ซูอวิ๋นต้องโคจรเพลิงศักดิ์สิทธิ์หลิวหลีเพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายถูกไอเย็นจัดรอบตัวนางแช่แข็ง เมื่อตรวจสอบบาดแผล เขาพบรอยแผลนับไม่ถ้วนบนร่างของนาง โดยมีพลังวิญญาณสีดำกัดกินผิวหนังอยู่

"ระบบ วิเคราะห์ทีว่าพลังวิญญาณสีดำนี่คืออะไร?"

【ติ๊ง จากการวิเคราะห์ นี่คือพลังวิญญาณของพวกมาร พลังนี้มีอำนาจทำลายล้างสูง แต่เพลิงศักดิ์สิทธิ์หลิวหลีของโฮสต์คือศัตรูตัวฉกาจของมัน】

"ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ ลองดูบทบาทชีวิตของนางหน่อยสิ"

【ชื่อ: ลั่วชิงซวง】

【อายุ: ยี่สิบสองปี】

【ระดับพลัง: ขั้นวิญญาณก่อกำเนิดระดับแปด】

【กายา: กายากระบี่วิญญาณน้ำแข็ง】

【ระดับโชคชะตา: สีม่วง】

【ภูมิหลัง: ศิษย์สายตรงแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน】

【บทบาท: นางเอก】

【จุดเปลี่ยนในเร็วๆ นี้: เมื่อคืนนี้ ขณะทำภารกิจของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นางถูกพวกพรรคมารซุ่มโจมตี แม้ผู้คุ้มกันจะถูกดึงตัวไว้ แต่นางก็ถูกยอดฝีมือขั้นวิญญาณก่อกำเนิดระดับสิบกว่าสิบคนซุ่มโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส นางใช้ยันต์ช่วยชีวิตที่อาจารย์มอบให้สังหารศัตรู ก่อนจะใช้ยันต์เคลื่อนย้ายหนีมาเพื่อความปลอดภัย】

"ระบบ ติดตามนางให้ที"

【ติ๊ง ดำเนินการติดตามแล้ว】

ในฐานะสุภาพบุรุษ พบเห็นนางเซียนตกทุกข์ได้ยาก ซูอวิ๋นย่อมไม่อาจนิ่งเฉย เขาจึงต้องหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อรักษาแผลให้นาง เขาอุ้มร่างนางขึ้นมาแล้วใช้เพลิงศักดิ์สิทธิ์หลิวหลีลบร่องรอยเลือดและพลังวิญญาณในบริเวณนั้นจนหมดสิ้น ก่อนจะจากไปพร้อมกับกระบี่สีฟ้าใสที่บินตามหลังมาตลอดทาง

ครึ่งชั่วโมงหลังจากซูอวิ๋นจากไป ชายหนุ่มท่าทางจองหองคนหนึ่งนั่งเรือเหาะวิญญาณมาถึงที่เกิดเหตุ เขาตรวจสอบรอบๆ แต่พบเพียงรอยไหม้เกรียมบนพื้นดิน

"บัดซบ! ชิงซวงหายไปไหน! พรรคมารสารเลว กล้าดีอย่างไรมาแตะต้องนาง! ถ้าข้ารู้ว่าพวกเจ้ามาจากสำนักไหน ข้าจะล้างตระกูลพวกเจ้าให้สิ้น!"

ชายหนุ่มตะโกนด้วยความโกรธแค้นก่อนจะบังคับเรือเหาะจากไปในทิศทางอื่น