บทที่ 38 - สต๊อกสินค้า

บทที่ 38 - สต๊อกสินค้า

บริเวณหน้าประตูทิศเหนือ มหาวิทยาลัยตงไห่

ชายหนุ่มสี่คนต่างก็ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาคนละใบ

พวกเขาคือแก๊งสต๊อกสินค้าทั้งสี่

"พี่ใหญ่ พวกเราจะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไหนดีอะ"

เซี่ยอวี่เอ่ยถาม

กู้รั่วเฉินตอบกลับทันที

"น้องสี่ นายนึกว่าเรากำลังทำการกุศลอยู่หรือไง ไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วมันจะได้กำไรตรงไหนล่ะ"

"อ้าว แล้วต้องไปรับของที่ไหนล่ะ"

กู้รั่วเฉินตอบ

"ไปตลาดค้าส่งสิ"

"แล้วมันอยู่ตรงไหนอะ"

กู้รั่วเฉินส่ายหน้า

เซี่ยอวี่ถึงกับพูดไม่ออก

กู้รั่วเฉินโบกมือเรียกแท็กซี่สองคันแล้วบอก

"เดี๋ยวลองถามพี่คนขับแท็กซี่ดูก็รู้เองแหละ พวกเขารู้จักอยู่แล้ว"

ดังนั้นชายหนุ่มสี่คนพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบยักษ์อีกสี่ใบจึงแยกย้ายกันขึ้นแท็กซี่สองคัน มุ่งหน้าไปยังตลาดค้าส่งครบวงจรที่อยู่ใกล้ที่สุด

เมื่อมาถึงตลาดค้าส่งครบวงจร ทั้งสี่คนก็มารวมตัวกันแล้วเดินเข้าไปด้านใน

แม้ตลาดค้าส่งแห่งนี้จะดูเก่าไปสักนิด แต่ก็มีสินค้าอุปโภคบริโภคและของใช้เบ็ดเตล็ดขายอย่างครบครัน แถมยังมีผลไม้และอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ต่างๆ อีกด้วย

ทั้งสี่คนเดินหาร้านค้าส่งตามลิสต์ที่เซี่ยอวี่จดมา

พอเจอร้านขายส่งเครื่องดื่มขนาดใหญ่ร้านหนึ่ง พวกเขาก็เดินตรงเข้าไปทันที

เถ้าแก่เจ้าของร้านตกใจแทบแย่เมื่อเห็นชายหนุ่มสี่คนลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้ามาในร้าน เขาเพิ่งเคยเห็นภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก

"อยากได้เครื่องดื่มอะไรบ้างครับ"

เถ้าแก่ร้านรีบฉีกยิ้มทักทายอย่างกระตือรือร้น

"เถ้าแก่ พวกเราอยากจะซื้อพวกโค้ก สไปรต์น่ะครับ"

เซี่ยอวี่เป็นคนเอ่ยปาก

"เครื่องดื่มพวกนี้ที่ร้านเถ้าแก่มีขายใช่ไหมครับ"

"มีสิครับๆ ร้านผมมีเครื่องดื่มแทบทุกยี่ห้อที่มีขายในตลาดเลยล่ะ"

"แล้วราคาขายส่งอยู่ที่เท่าไหร่บ้างครับ"

เถ้าแก่ร้านอธิบาย

"โค้กขวดห้าร้อยมิลลิลิตรแบบนี้ ลังนึงหกสิบหยวน มีทั้งหมดยี่สิบสี่ขวดครับ"

เซี่ยอวี่รีบคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว ราคาต้นทุนจะตกอยู่ที่ประมาณขวดละสองหยวนห้าเหมา

ถ้าเอาไปขายขวดละสามหยวน ก็จะได้กำไรขวดละห้าเหมา

"สไปรต์ก็ราคาเดียวกันครับ ส่วนพวกน้ำส้มผสมเนื้อส้มลังนึงจะอยู่ที่..."

เถ้าแก่อธิบายไปพลางคอยสังเกตสีหน้าของทั้งสี่คนไปพลาง ในใจคิดว่าเด็กหนุ่มพวกนี้น่าจะซื้อไปไม่เยอะเท่าไหร่

หลังจากปรึกษากับกู้รั่วเฉินแล้ว เซี่ยอวี่ก็ตัดสินใจสั่งเครื่องดื่มแต่ละยี่ห้ออย่างละหนึ่งลังไปก่อน

ระหว่างที่เถ้าแก่ร้านกำลังกดเครื่องคิดเลขคิดเงิน กู้รั่วเฉินก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

"เถ้าแก่ครับ ขอแอดวีแชตหรือขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ"

"ผมเล่นพวกนั้นไม่เป็นหรอกครับ เอาเบอร์โทรศัพท์ผมไปก็แล้วกันนะ"

กู้รั่วเฉินหันไปบอกเซี่ยอวี่

"นายจดเบอร์โทรศัพท์เถ้าแก่เขาไว้สิ"

"อ๋อ ได้เลยๆ"

เถ้าแก่บอกเบอร์โทรศัพท์เสร็จก็สรุปยอด

"ทั้งหมดสามร้อยหกสิบหยวนครับ"

เซี่ยอวี่กำลังจะล้วงกระเป๋าสตางค์ กู้รั่วเฉินก็รีบกดมือเขาไว้แล้วหันไปต่อรอง

"เถ้าแก่ครับ ลดให้หน่อยสิครับ"

"ลดไม่ได้แล้วล่ะน้องเอ๊ย พวกน้องซื้อไปนิดเดียวเอง ราคานี้ก็ถือว่าถูกที่สุดแล้วนะ"

กู้รั่วเฉินยังคงต่อรองราคาต่อ

"งั้นสามร้อยห้าสิบหยวนก็แล้วกันครับ"

"ไม่ได้หรอก ไม่ได้จริงๆ แค่นี้ผมก็แทบไม่ได้กำไรอะไรแล้ว"

"เถ้าแก่ครับ พวกเราเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยตงไห่ แค่อยากจะหาเงินเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเรียนเท่านั้นเอง เถ้าแก่ทำธุรกิจใหญ่โตขนาดนี้ อย่ามาคิดเล็กคิดน้อยกับเงินแค่สิบหยวนเลยนะครับ"

กู้รั่วเฉินพูดหว่านล้อมต่อ

"แล้วถ้าเกิดร้านเราขายดี วันหลังพวกเราก็จะมารับของจากเถ้าแก่ที่เดียวเลย ผมรับรองเลยว่าครั้งหน้ายอดสั่งซื้อต้องเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแน่ๆ พอธุรกิจเราขยายใหญ่ขึ้น เราก็จะสั่งของเยอะขึ้นตามไปด้วยไงครับ"

เถ้าแก่เหลือบมองกู้รั่วเฉิน ในใจคิดว่าไอ้หนุ่มนี่เก่งเรื่องต่อรองแถมยังรู้จักวาดวิมานในอากาศให้ฟังอีก แค่เพื่อส่วนลดสิบหยวนเนี่ยนะ

"เออๆๆ สามร้อยห้าสิบก็สามร้อยห้าสิบ เห็นแก่นักศึกษาตาดำๆ อย่างพวกน้องหรอกนะ"

เถ้าแก่ยอมใจอ่อนในที่สุด

"ขอบคุณครับเถ้าแก่"

กู้รั่วเฉินหัวเราะร่า ตอนนี้เขาเป็นถึงทายาทเศรษฐีแท้ๆ แต่แค่ได้ส่วนลดสิบหยวนทำไมถึงได้รู้สึกมีความสุขขนาดนี้นะ

แต่ก็นั่นแหละ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อช่วยให้เซี่ยอวี่ได้กำไรเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย

ระหว่างที่พวกเซี่ยอวี่กำลังยัดเครื่องดื่มลงกระเป๋าเดินทาง กู้รั่วเฉินก็ชวนเถ้าแก่คุยต่อ

"เถ้าแก่ครับ ลืมถามไปเลยว่าเถ้าแก่แซ่อะไรครับเนี่ย"

"ผมแซ่เฉิน"

กู้รั่วเฉินพยักหน้ารับแล้วถามต่อ

"เถ้าแก่เฉินครับ ถ้าเกิดสั่งของเยอะๆ ทางร้านมีบริการส่งให้ถึงที่ไหมครับ"

"ส่งไปที่ไหนล่ะ มหาวิทยาลัยตงไห่เหรอ"

"ใช่ครับ มหาวิทยาลัยตงไห่"

เถ้าแก่เฉินลองกะระยะทางดู มหาวิทยาลัยตงไห่ก็ไม่ได้ไกลจากที่นี่เท่าไหร่นัก ขี่รถสามล้อไฟฟ้าไปแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว

"ถ้างั้นน้องก็ต้องสั่งของเยอะหน่อยนะ อย่างน้อยๆ ก็ต้องให้เต็มคันรถสามล้อไฟฟ้าของผมนู่นแหละ"

กู้รั่วเฉินถามกลับ

"รถสามล้อไฟฟ้าคันนึงบรรทุกโค้กได้ประมาณกี่ลังเหรอครับ"

เถ้าแก่เฉินตอบ

"ถ้าวางซ้อนกันระดับปกติ ก็บรรทุกได้ประมาณห้าสิบกว่าลังแหละ"

กู้รั่วเฉินพยักหน้ารับ โค้กห้าสิบลังมูลค่าก็ปาเข้าไปตั้งสามสี่พันหยวนแล้ว คงอีกสักพักใหญ่ๆ กว่าธุรกิจจะขยายไปถึงจุดนั้น

"โอเคครับ ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวถ้ามีอะไรเพิ่มเติมพวกเราจะโทรมาหาเถ้าแก่อีกทีนะครับ"

"โอเคเลย"

เถ้าแก่เฉินแอบโชว์สกิลภาษาอังกฤษไปหนึ่งกรุบ

ชายหนุ่มทั้งสี่คนลากกระเป๋าเดินทางเดินตะลุยตลาดค้าส่งกันต่อ

ของบางอย่างซื้อในปริมาณน้อยก็เลยต่อรองราคาไม่ค่อยได้ สุดท้ายพอคำนวณดูแล้ว มีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับเครื่องดื่มเท่านั้นแหละที่ได้ราคาค่อนข้างถูก

แต่ถึงอย่างนั้น ราคาสินค้าส่วนใหญ่ก็ยังถูกกว่าในซูเปอร์มาร์เก็ตของมหาวิทยาลัยอยู่หลายเหมา

พอขนกลับไปถึงห้องพัก ของบางอย่างก็ต้องบวกราคาเพิ่มนิดหน่อย และถ้ารวมกับค่าหิ้วอีกหนึ่งหยวนต่อหนึ่งออเดอร์ เมื่อหักลบกลบหนี้แล้วก็ถือว่าพอมีกำไรให้ชื่นใจอยู่บ้าง

ทั้งสี่คนเดินตะลุยตลาดค้าส่งจนถึงห้าโมงเย็น ในที่สุดก็ได้สินค้ามาจนครบตามที่ต้องการ

กระเป๋าเดินทางทั้งสี่ใบถูกอัดแน่นไปด้วยสินค้าจนแทบจะปริ

เซี่ยอวี่เป็นคนรูปร่างท้วมเลยเหงื่อออกง่าย เสื้อแขนสั้นที่เขาใส่อยู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแทบจะบิดน้ำได้

"กลับกันเลยไหม"

เซวียหยางยืนท้าวสะเอวถาม

เซี่ยอวี่เอ่ยขึ้น

"พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวพวกนายเอง วันนี้ลำบากพวกนายมามากพอแล้ว"

เฉินเจียงหยางล็อกคอเซี่ยอวี่ไว้แล้วพูด

"ถือว่าแกยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างนะ"

"พี่ใหญ่ กินอะไรดีล่ะ"

กู้รั่วเฉินมองไปรอบๆ ก็เห็นร้านบะหมี่อยู่ในตลาดพอดี เขาจึงเสนอ

"กินบะหมี่กันเถอะ จะได้ไวๆ คืนนี้ยังมีพิธีเปิดค่ายฝึกทหารรออยู่อีก"

"ไม่เอาอะ ไปกินร้านอาหารตามสั่งดีกว่า"

เซี่ยอวี่แย้ง

เฉินเจียงหยางหัวเราะหึๆ แล้วพูดแทรก

"แหม เถ้าแก่เซี่ย ร้านยังไม่ทันเปิดก็ใจป๋าขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ถ้าเกิดวันหน้าวันตาขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ไม่ต้องเลี้ยงหูฉลามเป๋าฮื้อคนละชามเลยหรือไง"

เซี่ยอวี่หน้าแดงระเรื่อ หันไปมองกู้รั่วเฉินเพื่อขอความเห็น

กู้รั่วเฉินตัดสินใจเด็ดขาด

"กินบะหมี่นี่แหละ ไปกินร้านอาหารตามสั่งเดี๋ยวจะไม่ทันเอา ไว้คราวหน้าค่อยกินก็แล้วกัน"

"โอเค งั้นเอาไว้คราวหน้า"

ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในร้านบะหมี่ สั่งบะหมี่มาคนละชาม ส่วนเซี่ยอวี่ก็เดินไปหยิบน้ำอัดลมในตู้แช่มาสี่ขวด

"พี่ใหญ่ ถ้าต้องมาเดินซื้อของแบบนี้ทุกรอบมันก็ไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่เนอะ"

เฉินเจียงหยางบ่น

กู้รั่วเฉินเปิดฝาขวดน้ำอัดลม ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วตอบ

"ก็เพราะอย่างนี้ไงถึงได้ให้น้องสี่ขอเบอร์ติดต่อร้านขายส่งเอาไว้ ถึงเวลาถ้าของขาดก็แค่โทรไปสั่งล่วงหน้า แล้วค่อยแวะมาเอาทีหลังไง"

เซี่ยอวี่พยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่ๆๆ ตอนนี้ฉันจำทางได้หมดแล้ว คราวหน้าฉันมาคนเดียวได้สบายมาก ไม่ต้องลำบากพวกนายแล้วล่ะ"

เซวียหยางตบไหล่เซี่ยอวี่

"น้องสี่ ถ้าพวกเราว่างก็จะช่วยนายแน่นอน แต่ถ้าวันไหนพวกเราติดธุระ นายก็คงต้องฉายเดี่ยวแล้วล่ะ"

"อื้ม"

เซี่ยอวี่พยักหน้ารับด้วยความซาบซึ้งใจ

กู้รั่วเฉินแอบมองเซี่ยอวี่ ในใจก็ภาวนาขอให้ร้านขายของชำนี้ทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำด้วยเถิด ไม่งั้นเขาคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่ๆ

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยน้องสี่หรอกนะ แต่ฉันคิดว่ามันน่าจะมีวิธีจัดการที่ดีกว่านี้ อีกอย่าง ถ้าเกิดร้านขายดีขึ้นมา ห้องพักเล็กๆ ของเรามันจะเก็บของได้เยอะสักแค่ไหนเชียว"

เฉินเจียงหยางออกความเห็น

กู้รั่วเฉินมองหน้าเฉินเจียงหยางพลางกะพริบตาปริบๆ

"นายพูดมาก็มีเหตุผลนะ"

"อืม... ช่วงแรกคงต้องทนๆ ไปก่อนแบบนี้แหละ ถ้าแผนนี้มันเวิร์กและทำเงินได้จริงๆ เราค่อยลองหาทางขอใช้ห้องเก็บของในมหาวิทยาลัยไว้เก็บสต๊อกสินค้าดู"

ทั้งสามคนต่างก็คิดว่าเป็นความคิดที่เข้าท่า แต่เซวียหยางยังคงมีข้อสงสัย

"เราจะไปหาห้องแบบนั้นในมหาวิทยาลัยได้จากที่ไหนล่ะ"

กู้รั่วเฉินยิ้มบางๆ แล้วตอบ

"หนทางมีไว้ให้เดินไปข้างหน้าเสมอแหละน่า ถึงเวลาเราก็แค่ไปลองติดต่อขอดูก็สิ้นเรื่อง"

"งั้นตอนนี้เราก็ค่อยเป็นค่อยไปทีละก้าวก็แล้วกัน"

[จบแล้ว]