บทที่ 10: จุดเริ่มต้นแห่งการวิวัฒนาการ

"กินเร็วจัง!" กวนเสี่ยวหานอุทานด้วยความประหลาดใจ

ประตูห้องน้ำเปิดอยู่ ซูเชี่ยน น้องสาวของซูเสี่ยว พากวนเสี่ยวหานเดินเข้ามา ทันเห็นเจ้านกยักษ์กำลังสวาปามปลาเฉาพอดี มันฉีกเนื้อปลาเป็นชิ้นใหญ่ๆ กลืนลงไปในพริบตา แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินต่อไป

ความเร็วในการสวาปามอันน่าตกใจและภาพเลือดสาดนั้นทำให้ซูเชี่ยนกลัวจนแทบแย่ เธอแอบชะโงกหน้ามองจากด้านหลังแล้วพูดกับซูเสี่ยวว่า "พี่คะ~ แม่บอกให้พี่เอาปลาไปให้ที่ครัวตัวนึง แม่จะทำกับข้าว"

"รู้แล้วน่า!"

ซูเสี่ยวรับคำ คว้าปลาตัวใหญ่ไปวางแหมะไว้ตรงหน้าเจ้านกยักษ์ มันใช้กรงเล็บตะปบและจิกเข้าที่หัวปลาทันที

เสียงดัง 'กร๊อบ' กะโหลกปลาที่แข็งกระด้างแตกละเอียด ปลาตัวโตแข็งทื่อไปในทันที

กวนเสี่ยวหานเบิกตากว้าง ส่วนน้องสาวก็หวีดร้องแล้ววิ่งหนีออกไป

"เร็วมาก! จู่โจมได้ดุดันอะไรขนาดนี้!" กวนเสี่ยวหานมองเจ้านกยักษ์ด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

มันตัวเท่าลูกนกพิราบเท่านั้น แต่กลับมีพลังโจมตีและความเร็วที่น่าทึ่ง ซูเสี่ยวอาจจะไม่ทันสังเกตเห็น แต่เธอมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ตอนที่นกตัวนี้โจมตี กรงเล็บของมันเคลื่อนไหวเร็วมากจนกลายเป็นภาพเบลอ รวดเร็วยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองหรือสามเสียอีก แม้แต่เธอก็ยังมองแทบไม่ทัน

ยิ่งไปกว่านั้น กะโหลกปลาคือส่วนที่แข็งที่สุดในร่างกายของมัน คนธรรมดาต้องใช้อาวุธมีคมถึงจะผ่ามันออกได้

แต่นกตัวนี้กลับกระแทกมันจนแหลกละเอียดด้วยการใช้กรงเล็บตบเบาๆ เพียงครั้งเดียว

นั่นมันความแข็งแกร่งระดับไหนกัน?

กวนเสี่ยวหานรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

"ฮ่าๆ ฉันบอกแล้วไงว่าเจ้านกยักษ์ของฉันน่ะสุดยอด รอให้มันวิวัฒนาการก่อนเถอะ มันจะเก่งกาจยิ่งกว่านี้อีก" ซูเสี่ยวกล่าวพลางจับกรงเล็บของเจ้านกยักษ์มากรีดลงบนท้องปลา มันผ่าช่องท้องของปลาออกได้ทันทีราวกับใบมีดอันแหลมคม

ซูเสี่ยวควบคุมให้นกยักษ์กลืนกินเครื่องในและส่วนอื่นๆ ของปลาลงไป

"แถมยังคมกริบอีกต่างหาก! นกของนายเนี่ยน่าสนใจดีนะ!" กวนเสี่ยวหานเต็มไปด้วยความสนใจ

"หึๆ เดี๋ยวฉันมีอะไรจะให้ดู"

ซูเสี่ยวพูดคุยกับกวนเสี่ยวหานไปพลางจัดการปลาคาร์ปอย่างรวดเร็ว พอเสร็จแล้วก็เอาไปที่หลังครัวเพื่อช่วยแม่ของเขาทำอาหาร

เขาช่วยงานในครัวพร้อมกับควบคุมให้นกยักษ์สวาปามปลาคาร์ปไปด้วย

ตอนนี้เขาสามารถแยกสมาธิทำสองอย่างพร้อมกันได้แล้ว แต่ถ้าถูกรบกวน เขาก็ไม่สามารถทำอะไรที่ซับซ้อนหรือต้องใช้สมาธิสูงได้ ทำได้แค่การกระทำง่ายๆ ทั้งสองฝั่ง

เช่น หั่นผัก ปอกกระเทียม ส่วนเจ้านกยักษ์ก็ทำได้แค่กลืนกินลงไปทื่อๆ

กวนเสี่ยวหานก็ขยันขันแข็งเข้ามาช่วยด้วยเหมือนกัน แต่แค่เริ่มเธอก็ทำชามแตกไปใบหนึ่งแล้ว ซูเสี่ยวเลยไล่เธอออกไป เขาสงสัยอย่างหนักว่ากวนเสี่ยวหานจงใจทำ แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

ตอนนั้นเอง ทางบ้านของกวนเสี่ยวหานก็โทรมาพอดี

กวนเสี่ยวหานรับสาย "หนูอยู่บ้านซูเสี่ยวค่ะ ไม่ต้องเหลือกับข้าวไว้ให้หนูนะ เดี๋ยวหนูให้ซูเสี่ยวเดินไปส่ง"

"ใช่ค่ะๆ ซูเสี่ยวคนที่หนูคอยเล่าให้ฟังตั้งแต่เด็กนั่นแหละค่ะ"

"โอเคค่ะ หนูวางสายแล้วนะคะ"

ทางฝั่งนี้ ครอบครัวกำลังทำกับข้าวและกินข้าวกันอย่างมีความสุข... ทว่าในเขตวิลล่าที่หรูหราที่สุดของเจียงเป่ย หลินฮ่าวกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ของเมืองด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

ภาพที่ซูเสี่ยวจูบกวนเสี่ยวหานต่อหน้าต่อตาฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของเขา แถมภาพนั้นยังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น มีคนส่งรูปถ่ายมาให้หลายรูป เป็นรูปที่ซูเสี่ยวกับกวนเสี่ยวหานกำลังหิ้วปลาและเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

พร้อมกับมีข้อความแนบมาด้วย

"สุดยอดเลย กวนเสี่ยวหานซื้อปลาแล้วเดินเข้าบ้านซูเสี่ยวไปแล้ว โคตรจะใจกล้าเลยว่ะ แค่เด็กม.ปลายก็พาไปเจอพ่อแม่แล้ว"

"บัดซบเอ๊ย!"

หลินฮ่าวชกกระจกหน้าต่างบานใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความแค้นและริษยา

"เวรเอ๊ย ไอ้พวกหมาหมู่ ในเมื่อรนหาที่ตายก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน"

เขาหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาแล้วกดโทรออก

เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย

"ฮัลโหล~ เสี่ยวฮ่าว มีอะไรเหรอ?"

"ลุงเปียว มีคนขู่ผมครับ" น้ำเสียงของหลินฮ่าวเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ในทันที "ไอ้ซูเสี่ยวกับกวนเสี่ยวหานขู่จะฆ่าผม ผมกลัวมากเลยลุง~"

"อะไรนะ! มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว ส่งข้อมูลของพวกมันมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะจัดการลบพวกมันให้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเอง" เสียงแหบพร่าตอบกลับ

"ขอบคุณมากครับลุงเปียว อีกสองสามวันผมจะหาโอกาสให้ลุงได้เจอแม่ผมตามลำพังนะครับ" น้ำเสียงของหลินฮ่าวแฝงไปด้วยความซาบซึ้ง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงจะเปลี่ยนเป็นร้อนรน เขาลดเสียงลงและถามอย่างกระตือรือร้น

"จริงเหรอ?"

"จริงครับ ลุงเปียวกับแม่ผมเป็นรักแรกของกันและกัน ลุงชอบแม่ผมมาตั้งหลายปี มันไม่ง่ายเลย อีกอย่าง แม่ผมก็ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนี้ไม่ค่อยมีความสุข โดนรังแกทั้งวันจนเอาแต่ร้องไห้ ในฐานะลูก ผมก็อยากเห็นแม่มีความสุขครับ"

"ฮ่าๆๆๆ ฮ่าวเอ๋อร์ โตขึ้นแล้วสินะ รู้จักเป็นห่วงเป็นใยแม่แล้ว ดี ดีมาก ดีจริงๆ ที่ผ่านมาลุงไม่เสียแรงเปล่าที่เอ็นดูแก เรื่องของแกก็เหมือนเรื่องของลุง ลุงต้องจัดการให้แกอยู่แล้ว ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนสองคน จัดการง่ายนิดเดียว"

"ขอบคุณครับลุงเปียว ผมรู้อยู่แล้วว่าลุงเอ็นดูผมที่สุด น่าสงสารเด็กคนนี้ที่ไม่มีพ่อคอยเอ็นดู ฮึกๆ~"

"ฮ่าวเอ๋อร์เด็กดี อย่าร้องไห้ไปเลย ส่งข้อมูลของพวกมันมาให้ฉัน แล้วฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย รอฟังข่าวดีได้เลย"

"ขอบคุณครับลุงเปียว ผมจะให้แม่ทำกับข้าวอร่อยๆ เต็มโต๊ะไว้รอลุงเลยนะครับ"

"ดี ดี ดี ฮ่าๆๆๆๆ"

หลินฮ่าววางสาย ใบหน้าของเขากลับมามืดครึ้มอีกครั้ง "ไอ้โง่เอ๊ย สภาพอย่างกับหมาวัด ริอ่านจะมาตีสนิทกับแม่ฉัน! ก็แค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามกระจอกๆ ไร้น้ำยา"

ระหว่างที่สบถด่า เขาก็ส่งข้อมูลทั้งหมดของซูเสี่ยวและกวนเสี่ยวหานไปให้เฉินเปียว

พร้อมกับทิ้งข้อความไว้ว่า: ฆ่าผู้ชาย จับเป็นผู้หญิง

เฉินเปียวกับแม่ของเขาเคยเป็นรักแรกของกันและกันมาตั้งแต่เด็ก เขาชอบแม่มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แต่แม่เลือกพ่อของเขา ซึ่งตอนนั้นความรักของทั้งคู่ก็ร้อนแรงไม่เบา

น่าเสียดายที่แม่ของเขามาจากครอบครัวธรรมดาๆ

และไม่ได้รับการยอมรับ

แม้จะคลอดเขาออกมาแล้ว เธอก็ยังไม่ได้รับการยอมรับอยู่ดี โชคดีที่พ่อหน้าโง่ของเขายังส่งเสียค่าเลี้ยงดูให้มากพอ

"เสี่ยวฮ่าว มีอะไรหรือเปล่าลูก? เมื่อกี้แม่ได้ยินเสียงหนูร้องไห้?" หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม รูปร่างอวบอัดเปิดประตูเดินเข้ามา

"ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมเพิ่งคุยโทรศัพท์กับเขาน่ะ" หลินฮ่าวไม่ได้พูดความจริง เขาเผยรอยยิ้มหวานและโอบเอวของหญิงสาวร่างอวบอัดอย่างเป็นธรรมชาติ "แม่ครับ วันนี้ทำอะไรอร่อยๆ ให้ผมกินบ้างเอ่ย?"

"อยากกินฝีมือแม่เหรอลูก? งั้นแม่ทำกุ้งมังกรอบวุ้นเส้นให้กินดีไหม?" หญิงสาวร่างอวบอัดยิ้ม

"ตกลงครับ แม่ดีที่สุดเลย"

"ฮ่าวเอ๋อร์ของแม่ก็เก่งที่สุดเหมือนกันจ้ะ"

พูดจบ หญิงสาวร่างอวบอัดก็ลูบหัวหลินฮ่าว หลินฮ่าวซุกหน้าลงกับอ้อมอกของเธอราวกับลูกหมาตัวน้อย ส่ายหัวไปมาอย่างออดอ้อน ช่างเป็นภาพความรักความผูกพันของแม่ลูกที่ดูสมบูรณ์แบบเสียเหลือเกิน...

[ร่างแยกนกกระจอกยักษ์ของคุณสวาปามปลาคาร์ป 1 ตัว ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 70 แต้ม]

[แต้มวิวัฒนาการสะสมครบ 1000 แต้ม ทำการวิวัฒนาการหรือไม่? (ใช่/ไม่ใช่)]

ซูเสี่ยวดีใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า

"จะวิวัฒนาการแล้ว!"

ซูเสี่ยวรีบกินข้าวไปสองสามคำแล้ววิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องน้ำ

ปลาคาร์ปตัวผู้ที่ยังโตไม่เต็มวัยยี่สิบตัวให้แต้มวิวัฒนาการเกือบ 600 แต้ม ส่วนปลาคาร์ปเจ็ดตัวที่มีน้ำหนักเกินสามชั่งก็ให้แต้มวิวัฒนาการมาอีกกว่า 420 แต้ม

ตอนนี้แต้มวิวัฒนาการอยู่ที่ 1020 / 1000

เพียงพอสำหรับการวิวัฒนาการแล้วอย่างแน่นอน

ซูเสี่ยวควบคุมให้นกกระจอกยักษ์บินมาเกาะบนไหล่ เดินเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดกล่องที่บรรจุด้วงหุ้มเกราะเอาไว้

ซูเสี่ยวซื้อด้วงหุ้มเกราะตัวนี้มาจากตลาดค้าดอกไม้ นก ปลา และแมลงหลังเลิกเรียน สัตว์ชนิดนี้เป็นด้วงบก ลำตัวยาวประมาณ 2 เซนติเมตร รูปร่างหน้าตาคล้ายกับรถถังคันจิ๋ว

มันดูไม่ค่อยคล่องแคล่วนัก คลานก็ไม่ได้เร็วอะไร สิ่งที่มันถนัดคือการแกล้งตาย และมีเปลือกนอกที่แข็งกระด้างทนทานสุดๆ

มันสามารถทนรับน้ำหนักได้มากกว่าน้ำหนักตัวของมันเองถึงราวๆ 39,000 เท่า (เทียบได้กับคนน้ำหนัก 100 ชั่งที่ต้องแบกรับน้ำหนักถึง 3.9 ล้านชั่ง)

ซึ่งมากกว่าแรงกัดของนักล่าที่อาจคุกคามมันถึง 10 เท่า ทำให้พวกมันกัดไม่เข้า แถมมันยังสามารถเอาชีวิตรอดจากการโดนรถทับได้โดยไม่เป็นอะไรเลยอีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่ามันคือสิ่งมีชีวิตที่มีพลังป้องกันสูงที่สุดในโลกนี้ ความอึดทนทานของมันเป็นรองก็แค่หมีน้ำเท่านั้น

แต่เนื่องจากหมีน้ำนั้นตัวเล็กจิ๋วเกินกว่าจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จึงไม่มีที่ไหนขาย ไม่อย่างนั้น เขาคงจะไปหาหมีน้ำมาใช้อย่างแน่นอน

"วิวัฒนาการ!"