บทที่ 800: กลับมาจุดเริ่มต้นเดิมอีกแล้ว? (ฟรี)

บทที่ 800: กลับมาจุดเริ่มต้นเดิมอีกแล้ว? (ฟรี)

ฉินเจี้ยนวิ่งเหยาะไปตามทางแคบ ๆ โดยไม่สนใจแม้แต่จะเก็บคริสตัล

เขามองซ้ายมองขวา พยายามหาตำแหน่งของค้างคาวยักษ์

“คุณตามร่องรอยมันได้ไหม เครื่องตรวจจับ?” เขาถาม

“คงยากครับท่าน ฉันเก่งขนาดนั้นในสายตาท่านเลยหรือ?” เครื่องตรวจจับตอบด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย

นั่นหมายความว่ามันไม่มีฟังก์ชันนั้น

“เอาเถอะ งั้นฉันลองหาด้วยตัวเอง” ฉินเจี้ยนถอนหายใจ

จากนั้นเขาถอดหน้ากากออก

เขาพยายามใช้กลิ่นเพื่อตามหาค้างคาวยักษ์

ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ไปรบกวนที่พักของมัน มันก็คงนอนอยู่ตรงนั้นไม่รู้กี่ปี

แต่เนื่องจากที่ซ่อนของมันเต็มไปด้วยมูล กลิ่นย่อมไม่มีทางหอมอยู่แล้ว ไม่ว่ามันจะอยู่มานานแค่ไหนก็ตาม

ใช่แล้ว ฉินเจี้ยนกำลังใช้กลิ่นเหม็นเพื่อตามรอยมัน

“ท่าน ตอนนี้ท่านเหมือนสุนัขเลย…” เครื่องตรวจจับอดบ่นไม่ได้ เมื่อเห็นฉินเจี้ยนดมอยู่นานแทบจะหมอบกับพื้น

“เงียบไป!” ฉินเจี้ยนตวาด พลางหันไปมองทิศหนึ่งทันที

“ทิศตะวันออก…” เขาพึมพำ ก่อนจะวิ่งเหยาะไปตามทางเล็กทางทิศตะวันออก

แน่นอนว่ากลิ่นเหม็นยังคงลอยอยู่ตลอดเส้นทาง

ดูเหมือนเขาจะมาถูกทางแล้ว!

ตอนที่ฉินเจี้ยนหันไปทางตะวันออก เขายังตั้งใจดมในทิศอื่นด้วย

ผลลัพธ์คือมีเพียงทิศตะวันออกเท่านั้นที่มีกลิ่น

ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลย ค้างคาวยักษ์หนีไปทางตะวันออก

ด้วยแว่นมองกลางคืน ฉินเจี้ยนสามารถหลบเลี่ยงพื้นที่ขรุขระได้โดยตรง

ถ้าเป็นคนธรรมดา ต่อให้มีไฟส่องสว่าง ก็คงหกล้มหนักแน่

เมื่อกระโดดลงจากหน้าผาเตี้ย ๆ แห่งหนึ่ง ฉินเจี้ยนก็ได้ยินเสียงน้ำไหล

“หืม?” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแน่น แล้วหันไปมองทางซ้าย

จากนั้นเขาก็เห็นผืนน้ำใสสะอาด

นี่มันฝั่งไหนของทะเลสาบกัน?

เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย ตอนนี้ด้านหลังเขาเป็นผนังหิน ด้านหน้าเป็นพื้นที่โล่งกว้างที่ค่อนข้างมืด

แต่ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าที่นี่คุ้นตาเล็กน้อย

“โอ้โห นี่มัน…?”

“ฉันกลับมาแล้ว!”

วินาทีต่อมา ดวงตาของฉินเจี้ยนเบิกกว้าง และเข้าใจในทันที

นี่ไม่ใช่ริมทะเลสาบที่เขากับหลิวหลางจับกุ้งกันก่อนหน้านี้หรือ?

ทำไมวิ่งอ้อมไปอ้อมมาแล้วกลับมาที่เดิมได้?

ที่สำคัญกว่านั้น ค้างคาวยักษ์หายไปไหน?

เสียงอุทานของฉินเจี้ยนดังไปถึงหลิวหลางที่อยู่อีกฝั่ง

แต่ระยะทางค่อนข้างไกล ถ้าเขาไม่พูด หลิวหลางก็คงไม่รู้ว่าเป็นเสียงของเขา

“ใคร?” หลิวหลางที่เป็นคนตรงไปตรงมา ตะโกนถามทันที

เขาเดาว่าอาจเป็นสัตว์ป่าอะไรสักอย่าง แม้ที่นี่จะไม่ค่อยมีสัตว์ป่าก็ตาม

“ฉันเอง!” ฉินเจี้ยนรีบตอบ พลางถอนหายใจพึมพำ “กลับมาจริง ๆ ด้วย…”

ตอนแรกเขายังหลอกตัวเองว่าไม่ได้กลับมาที่จุดเริ่มต้น

แต่เมื่อได้ยินเสียงหลิวหลาง เขาก็ต้องยอมรับ

แต่ก็ไม่เป็นไร หลงทางก็หลงทาง อย่างน้อยก็ไม่ได้เสียอะไร แถมเหมือนจะอ้อมทางลัดกลับมาโดยไม่รู้ตัว

ส่วนคริสตัล เขายังจำตำแหน่งได้ เดี๋ยวค่อยกลับไปเก็บ

พูดก็พูดเถอะ เมื่อครู่เขาไม่ทันสังเกตหน้าผานี้เลย

ตรงนี้คือบริเวณที่เขาเผาค้างคาวชุดแรก

อาจเป็นเพราะตอนนั้นความสนใจถูกดึงไปที่ฝูงค้างคาว จึงมองไม่เห็นทางลัดนี้

เดินไปช้า ๆ ไม่นานฉินเจี้ยนก็กลับมารวมตัวกับหลิวหลาง

“เฮ้ เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” หลิวหลางงงเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาโผล่มาจากด้านข้าง

ทางออกก็อยู่ด้านหลังแท้ ๆ เขาไปเรียนวิชาเคลื่อนย้ายพริบตามาหรือยังไง

“เมื่อกี้คุณเห็นอะไรไหม?” ฉินเจี้ยนไม่ตอบ แต่ถามกลับก่อน

“หืม? เห็นอะไร?” หลิวหลางขมวดคิ้ว ก่อนส่ายหัวเร็ว ๆ “ไม่เห็นอะไรเลย แล้วว่าแต่ คุณกลับมาจากทางไหน?”

“ฉันมาจากทางนั้น…” ฉินเจี้ยนพูดอย่างเหม่อลอย พลางชี้ไปด้านหลัง

“ทางนั้นไม่ใช่ทางตันหรอ?” หลิวหลางเองก็เคยสำรวจริมฝั่ง ทั้งสองด้านเป็นผนังหินหนา ไม่มีทางเข้าเหมือนทางด้านหลังเขา

“ด้านบนสุดมีทางลัด ฉันกระโดดลงมาจากตรงนั้น” ฉินเจี้ยนอธิบายสั้น ๆ พลางมองไปรอบ ๆ ต่อ

“คุณ…กำลังไล่อะไรอยู่หรือเปล่า?” เห็นท่าทางเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลิวหลางจึงถามอย่างระมัดระวัง

“คุณดูออกด้วย?”

“ใช่ ฉันกำลังไล่ค้างคาวยักษ์ตัวหนึ่ง แต่พอไล่ไปเรื่อย ๆ กลิ่นมันก็หายไป ตัวมันก็หายไปด้วย” ฉินเจี้ยนพูดพลางยักไหล่

“ฉันไม่เห็นค้างคาวยักษ์นะ แต่ฉันเห็นกุ้งยักษ์!” หลิวหลางเปลี่ยนเรื่องทันที ดวงตาเป็นประกายพลางชี้ไปในทะเลสาบ “ฉินเจี้ยน คุณไม่รู้หรอก หลังจากคุณไป ฉันเห็นกุ้งตัวมหึมาอีกแล้ว! ขนาดนั้นต้องเป็นกุ้งมังกรแน่!”

“อืม จริงเหรอ?” ฉินเจี้ยนตอบแบบครึ่งใจ เรื่องกินกุ้งไม่สำคัญกับเขาตอนนี้

เขายังอยากกลับไปเก็บคริสตัลให้หมด และยังเก็บมูลค้างคาวไม่เสร็จด้วย

ส่วนค้างคาวยักษ์ เขายังเสียดายเล็กน้อย

“ใช่! กินกุ้งเสร็จแล้ว เราลงน้ำไปจับอีกชุดกัน!” หลิวหลางพูดจบก็ชวนฉินเจี้ยนให้นั่งลงก่อน

“คุณไม่ใช่บอกว่าจะกินกุ้งหมดหรือ?” ฉินเจี้ยนแซว “ฉันกลับมาแล้ว คุณยังเหลืออีกตั้งเยอะ!”

“คุณไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหมว่าฉันจะกินหมด!” หลิวหลางยื่นกุ้งย่างไม้หนึ่งให้ มีประมาณหกเจ็ดตัว แต่ละตัวอวบใหญ่เต็มคำ

“ของดีต้องแบ่งให้พี่น้องสิ!” หลิวหลางพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยัดกุ้งคำโตเข้าปาก

“ขอบคุณ!” ฉินเจี้ยนกล่าวขอบคุณ แกะหัวกับหางออก แล้วกินทั้งตัวโดยไม่ปอกเปลือก

“หัวกับหางนี่แหละของดี!” หลิวหลางร้องอุทาน รู้สึกว่าวิธีกินของฉินเจี้ยนสิ้นเปลืองเกินไป

“งั้นคุณก็ต้องกินทั้งตัวเลยสิ?” ฉินเจี้ยนไม่เห็นด้วย “หัวกุ้งมันสกปรก ถึงจะไม่แกะเส้นดำ ก็ไม่ควรกินหัวเข้าไป!”

“กุ้งพวกนี้สะอาดมาก ฉันตรวจดูแล้ว ไม่งั้นฉันจะบอกว่าเป็นของดีได้ยังไง!” หลิวหลางรีบอธิบาย เขาเป็นมืออาชีพเรื่องอาหารทะเล แค่ดูด้วยตาก็รู้ว่ากุ้งสะอาดหรือไม่ แม้ไม่ผ่าออกดูก็ตาม

“งั้นฉันก็ยังจะเอาหัวกับหางออกอยู่ดี” ฉินเจี้ยนยังดื้อ เพราะจริง ๆ แล้วเขากลัวเปลือกทิ่มปาก

“ตามใจคุณแล้วกัน” หลิวหลางยักไหล่ เถียงต่อก็ไม่มีประโยชน์

กินไปหนึ่งไม้ ฉินเจี้ยนก็ลุกขึ้นยืน หลิวหลางก็ลุกตาม

“เริ่มเลยไหม?” หลิวหลางถาม คิดว่าฉินเจี้ยนจะลงน้ำไปจับกุ้งยักษ์กับเขา

ฉินเจี้ยนก็มีความคิดนั้น เพราะเขาต้องเอากลับไปให้ตัวเองและพวกแกนนำกินบ้าง

แต่ก่อนจะจับกุ้ง เขาต้องกลับไปเก็บของพวกนั้นก่อนแน่นอน

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

♾️วันสิ้นโลก: ระบบเพิ่มพูนเสบียง 10 ล้านเท่า

📦วันสิ้นโลก: สายเลือดคริปโตเนียนจากกล่องสมบัติล้านใบ